مختار فیاض

سال هزار و سیصد و هفتاد و هفت، زمانی که به عنوان «مدیر امور فرهنگی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی» منصوب شدم؛ علاوه بر روزنامه «آیینه جنوب» که مجوز چاپ آن به سال ۱۳۷۳ و دولت مرحوم هاشمی رفسنجانی برمی گشت؛ هفته نامه های «پیغام و نسیم جنوب» هم  از مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت اصلاحات برخوردار شده بودند.
چند نشریه از جمله «اتحاد جنوب، نصیر بوشهر، لیان و پیام جنوب» نیز علی رغم تکمیل مدارک و ارسال آن به وزارت ارشاد؛ همچنان در انتظار مجوز بودند. پی گیری های مکرر مدیران مسئول این نشریات که آقای «صابری» از پیگیر ترینشان بود باعث شد تا من از جناب ابطحی (مدیرکل وقت) و جناب رحیمی (معاون فرهنگی وقت) اجازه ی رایزنی با معاون مطبوعاتی وزیر ارشاد را بگیرم.
روزی که با مرحوم «احمد بورقانی» معاون مطبوعاتی آقای مهاجرانی و «عیسی سحرخیز» مدیر مطبوعات داخلی وزارتخانه، تلفنی برای اعطا مجوز موقت این نشریات صحبت کردم؛ اصلا امیدوار نبودم که این دو عزیز، به همین راحتی، با پیشنهاد شفاهی بنده موافقت کنند.
البته «سحرخیز» مجوز چاپ و انتشار موقت این نشریات را به مطالعه کامل مطالب هفته نامه منوط کرد و خطاب به من گفت: اکنون که مصرانه پیگیر مجوز موقت هستید؛ و ما نیز موافقت کرده ایم باید این را بدانید که هر خطا یا اشتباهی که در مطالب این نشریات دیده شود؛ صرفا شما باید پاسخگو باشید. با این تعهد اخلاقی و پس از ارسال یک نامه به معاونت مطبوعاتی، «اتحاد جنوب» به اتفاق آن سه نشریه ی دیگر شروع به فعالیت کردند. به این صورت که هر هفته جناب «اکبر صابری» از برازجان به بوشهر می آمدند و نشریه را صفحه بندی شده، به بنده تحویل می دادند و حقیر هم پس از مطالعه کامل، مجوز چاپ هفتگی را به چاپخانه طرف قرارداد ایشان می نوشتم و کار چاپ انجام می شد. (منتهی به صورت پیش شماره)
فکر کنم در تمام آن ایامی که جناب صابری مطالب را برای اخذ مجوز به من می سپردند؛ فقط یک بار بر سر چاپ مطلبی خاص!!! که شاید نیاز نباشد راجع به آن صحبت کنم، بین من و ایشان اختلاف پیش آمد که آن هم بحمدالله با سعه ی صدر جناب صابری و به پیشنهاد حقیر و نهایتا تغییر آن مطلب خاص، مرتفع شد و قضیه بیخ پیدا نکرد. این روند چند ماهی به طول انجامید تا اینکه خوشبختانه مجوزها یکی پس از دیگری از طرف هیئت نظارت بر مطبوعات، صادر شد و   «اتحاد جنوب» نازنین نیز مثل سایر دوستان، از دست بنده و اداره کل ارشاد خلاص شد و روال عادی کار خود را در پیش گرفت.
آنچه در خصوص مجوز موقت این نشریات و بازبینی هفتگی حقیر، برایم اهمیت دارد که یادآوری کنم؛ این است که بنده علی رغم این که فکر می کردم با جلب رضایت وزارتخانه، کاری کوچک برای این عزیزان انجام داده ام؛ حقیقتا از صمیم جان از این که سه جانباز (جناب صابری و جناب عطارزاده و جناب لاوری) که هر سه از ناحیه ی پا مشکل داشتند و یک فرزند شهید (علیرضا شیرکانی) هر هفته مجبور بودند؛ از طریق پله برای اخذ مجوز؛ به اطاق بنده در طبقه دوم اداره کل ارشاد، واقع در خیابان عاشوری مراجعه کنند؛ نگران و معذب بودم اما خود این عزیزان نیز واقف بوده و هستند که به جز این راه، گزینه ای دیگر، پیش رو نداشتیم.
برای نشریه «اتحاد جنوب» که با ثبات قدم از همان تاریخ تا به هم اینک -که جشن هزارگان اوست- استوار و سربلند ایستاده و سال به سال بر غنای ساختاری و محتوایی خود افزوده است؛ آرزوی موفقیت و درخشش بیش از پیش می کنم و برای برادرم «اکبر صابری» مدیر شایسته آن و همه ی کسانی که در قوام و دوام چنین ارگان شایسته ای تلاش کرده و می کنند آرزوی بهروزی و عاقبت به خیری دارم.