سید حسن لواسانی فرد

دیرگاهی است می‌نویسم و از دیرباز به چرخش قلم بر لوح سفید اشتیاق داشته‌ام. به اعتقاد من نوشتن نوعی فکر کردن است، همانگونه که سخن گفتن نوعی فکر کردن است.
همواره دوست داشتم بنویسم تا ثابت کنم هستم و می خواهم خود را به کارزار نادانی خودم بزنم تا شکرگزار نعمت های خالق دانایم باشم.
خدا را شکر تا حدودی هم موفق شدم تقریبا همه کتاب هایی که مطالعه کرده ام را به نوعی خلاصه برداری کرده ام تا به خاطر آورم بخش بزرگی از دانش خود را مدیون قلم های دیگران هستم ...
بله به نوشتن علاقه مندم چون جوهر قلم هنگامی که به نگارش خط می چرخد نشان از بلوغ فکری نویسنده دارد.
در نوشتن اوج آزاداندیشی را به نظاره می نشینم هرچند مجبور باشم بنویسم و هی پاک کنم تا مبادا به بال قبایی برنخورد!
سالها پیش که به عنوان مدیر مسئول نشریه ارزشمند اتحاد جنوب مخاطب فراوانی داشتم و هر از گاهی قلم می‌زدم، ستونی ثابت تحت عنوان "بشنو از نی" داشتم که اشعاری از مولانا را برای خوانندگان عزیزم با قدری تفسیر چاپ می‌کردم ، بسیار مورد اقبال فرهنگ دوستان قرار می‌گرفت و هر از گاهی در خیابان یا بعضی محافل از من خواستار تداوم چاپ آن می شدند، به خوبی به خاطر دارم در یک مطب دکتر که برای درمان مراجعه کرده بودم بین من و این پزشک حاذق چند دقیقه ای راجع به بحث های این ستون تبادل دیدگاه صورت گرفت و از من خواست به تربیت نویسنده‌های جوان صاحب ذوق اهتمام داشته باشم که هنر نوشتن "اوج خلاقیت یک انسان" است.
وقتی می‌شنویم در یک کشور کوچک صاحب سبک دنیا، -در اسکاندیناوی- از هر ۱۰ نفر انسان یک نفر نویسنده کتاب است به اوج ارزش قلم و نویسندگی پی می‌بریم.
پس می‌نویسم تا زوایای تاریک و پنهان جامعه‌ای را به تصویر کشم که در پیچ و خم‌های روزگار مهجور مانده! می نویسم تا به شایستگی مردان و زنانی بپردازم که اگر خواست عمومی بر انقلاب فکری آنها باشد جایگاهی به وسعت تاریخ پر افتخار ایران زمین پیدا خواهند کرد، جایگاهی که در حال حاضر دستخوش حوادث تلخ روزگار قرار دارد و باید نوشت، بروز داد و اهتمام کرد تا بر عرصه درخشان جهان علم، فرهنگ و آزاد اندیشی بدرخشد.