حسین جعفری

پیش از پاسخ به این پرسش که، چرا می نویسم؟ و پرسشی افزون بر آن که، چه می نویسم؟ انتشار هزارمین شماره ی هفته نامه ی وزین اتحاد جنوب را به پیشگاه صاحب امتیاز و سردبیر، هیأت تحریریه، مدیر اجرایی، امور مالی، موزعین و کلیه ی دست اندرکاران آن هفته نامه از صمیم قلب تبریک عرض می کنم و مراتب قدردانی و سپاسگزاری را به عنوان یک خواننده ی آن هفته نامه در برابر زحمت های بی دریغ همه ی عزیزان،  به جای می آورم. و از خداوند بزرگ، باری، عزّ اسمه، توفیق روز افزون  برای همه ی عزیزان و گردانندگان آن هفته نامه و سایت ارزشمند اتحاد خبر را خالصانه خواستارم.

باید اضافه کنم، بله هفته نامه ی اتحاد جنوب، آیینه ی تمام نمای دشتستان و استان بوشهر به چاپ هزارمین شماره نایل شد و خوانندگان محترم استحضار دارند که در فرهنگ فارسی زبانان، عدد هزار یک مفهوم والا و بسیار بزرگ دارد به طوری که بزرگی آن نه تنها اعداد پیش تر بلکه اعداد بالاتر از خود را نیز تحت تأثیر قرار می دهد به عنوان نمونه وقتی می گوییم هزار میلیون یا هزار میلیارد، بزرگی و فزونی این میلیون ها و میلیاردها با بیان هزار نشان داده می شود و اگر در معنای ریاضیات اندیشه کنیم برای رسیدن به هزار در هر مورد زجر و زحمت های بسیاری را باید تحمل کرد و به نظر می رسد  دستیابی به هزار  در وجود خود آه و زاری یا زحمت ها و مرارت ها را داشته و مسئولین و کارکنان هفته نامه ی اتحاد جنوب هم تا انتشار هزارمین شماره کم سختی ها، زحمت ها، بی مهری ها، حرف های کنایه آمیز و...  نکشیده و یا نشنیده اند تا توانسته اند هزار بار این هفته نامه را به ماشین های چاپ بسپارند و  به دست خوانندگان گرامی و مشتاق خود برسانند. زهی سعادت و خدای قوت بادا.
 اما، در پاسخ به پرسش آغازین که، چرا می نویسم؟ باید عرض کنم با وجود این که هیچ ادعایی در نویسندگی و نویسنده بودن  ندارم ولی سال هاست که می نویسم. هم نوشته هایی برای چاپ به صورت کتاب که بعد شرح خواهم داد و هم نوشته هایی برای انتشار در هفته نامه ی اتحادجنوب می نویسم زیرا خوانندگان محترم لطف و عنایت دارند و می خوانند و برای نوشته هایم وقت گرانبها و ارزشمند خود را صرف می کنند. پس به مصداق این مصراع شاعر گرانمایه، صائب تبریزی، مستمع صاحب سخن را بر سر ذوق آورد، که البته من صاحب سخن نیستم و نقل قول بزرگان را می نویسم از حکیم طوسی، معمار کاخ بلند زبان فارسی و ناظم داستان های ملی، هر بیست و پنجم اردیبهشت ماه و از رند فرزانه ی شیرین سخن و غزلیات بی بدیلش هر بیستم مهرماه، روزهای بزرگداشت این دو گوهر شب چراغ و زنده کننده ی نام و آوازه ی ایران و ایرانی در گستره ی جهان، می نویسم. از موضوعات مورد علاقه و پژوهش های خودم در جغرافیای تاریخی منطقه و سرگذشت آبا و اجدادمان می نویسم، از مسائل دور و برم می نویسم و تا کنون نوشته ام. به عنوان نمونه در مقاله ی «آه آب» در کمبود آب و استفاده ی بهینه و مصرف صحیح آن  نوشته ام، از مهار آب های  باران برای مصرف در فصل های خشک، از آینده نگری های دیگر در زیر ساخت های محل زندگی خود نوشته ام و می نویسم  زیرا نوشتن و خواندن رسالت آدمی است و انسان را آگاهی می بخشد و انسان آگاه کمتر دچار خطا و اشتباه می شود. می نویسم و نوشته های دیگران را هم به دقت می خوانم زیرا مردمانی که اهل خواندن و نوشتن باشند، با فرهنگند و ملت های با فرهنگ کمتر گرفتار جهل،  خرافه، خود خواهی، قانون شکنی و قانونگریزی و... می شوند.  به این امیدها و آرزوها می نویسم و فقط در هفته ی نامه ی اتحاد جنوب می نویسم و یا پیش از انتشار در جاهای دیگر در این هفته نامه منتشر می کنم.  نمی خواهم ارزش دیگر هفته نامه ها و احیانا روزنامه های منتشره در شهرستان و استان را نادیده بگیرم و برای آن ها و خوانندگانشان نیز احترام قایلم ولی هفته نامه ی اتحاد جنوب با پیشینه ی درخشان بیشتر و تیراژی افزونتر پس در نتیجه، خوانندگان و خواهندگانی بسیارتر در انتشارست . و من نیز از خیل خوانندگانی هستم که هر آخر هفته انتظار دریافت یک نسخه از این هفته نامه را دارم و می نشینم از صفحه ی نخست تا پایان را با دقت می خوانم و در جریان امور شهرستان، استان و کشورم با مدیریتی منصفانه قرار می گیرم و علاوه بر آن مطالبی نیز در قالب مقاله و دیدگاه و اظهار نظر می خوانم و اگر خود نیز مطلبی متناسب با موضوع های که می نویسم برای چاپ فرستاده باشم. هفته نامه را در بایگانی ویژه ای از آثار خود نگهداری می کنم و تاکنون بیش از صد نسخه از هزار نسخه ی هفته نامه را در این بایگانی ویژه نگه داشته ام زیرا خودم در هر کدام از این نسخه ها مطلبی نوشتاری دارم و می دانیم که نوشته سند است و سند آن چیزی است که بتوان در مقام دعوی به آن استناد کرد یعنی اگر ما شفاهی و گفتاری چیزی بگوییم ممکن است فراموش شود که می شود ولی اگر چیزی بنویسیم یعنی آن را مستند کرده ایم و هر سند ماندگار است و عمر یک نویسنده پس از مردن و رفتن از این دنیا تمام نمی شود و روزگار نوشته هایش ادامه دارد. چرا که خداوندگار سخن، سعدی شیرازی سروده است. سعدیا، مرد نکونام نمیرد هرگز / مرده آن است که نامش به نکویی نبرند.
  اما اینکه چه می نویسم باید بگویم علاوه بر نوشته های ذکر شده در سطرهای پیشین که در  هفته نامه ی وزین اتحاد جنوب منتشر شده است مطالبی نیز در مورد جغرافیای طبیعی و تاریخی و فرهنگ و آداب و رسوم و داستان و  شعر  نیز تا کنون تدوین و تنظیم کرده ام و آرزو و امیدم این است که خداوند بزرگ توان و توفیق چاپ آن ها را به صورت کتاب هایی چند برایم ممکن سازد تا آثاری باشد هر چند مختصر و مزجاتی اندک برای یاد بود و آثاری مستند جهت یاد آوریم پس از سفر ابدی این جسم ضعیف و ذره ی کمترین و کسانی احیانا بخوانند و بیاد آورند که همچون  فردی نیز چند صباح و مسایی در این دیار می زیست که درد خواندن و نوشتن داشت و آرزوی خدمت به فرهنگ و از مساعی و کوشش او این اندک مرده ریگی مانده و همین ما را بس و نامی باشد و افتخاری است پس از مرگ در زنده ماندن./ج