حسین جعفری:

به نام خدا   

                                      
نخست تأسّف و تألّم خودم را برای آمدن سیل بنیان کن و از دست رفتن جان ومال و بی خانمان شدن عده ی زیادی از هم میهنان شریف ابرازکرده و در غم و اندوه آن عزیزان شریکم . اما مطلبی را که می نویسم و حتم دارم خوانندگان شریف خود واقف به این امور هستند ومی دانند در برابر مشیّت باری که گاهی به شکل بلایای طبیعی ، مانند سیل ، زلزله ، آتشفشان ، طوفان و... نازل می شود؛ موجودات عالم وحتا انسان نیز ناتوان است . اما در میان آفریده ها ، انسان اندیشمند و آینده نگر هست و همانطور که تا کنون با اندیشه ی خود علوم و دانش های بسیاری را کسب کرده و در بسیاری موارد طبیعت سرکش را مطیع و رام ساخته و از آن بهره مند شده است ولی می دانیم که هنوز قدرت طبیعت مافوق است و باید در برابر خطرهای احتمالی، تمهیداتی اندیشید و پیشگیری هایی کرد .

منظور از ضرب المثل ذکر شده در بالا توهین و تمسخر نیست ؛ شاید در مواردی غیر از این و چنین ضرب المثلی در زبان عامیانه برای ریشخند ، ساخته و ذکر شود ولی در این مورد خاص از سر دلسوزی و دیدن گوشه هایی از واقعیت ها ، این ضرب المثل را به صفحه ی ذهنتان کشاندم .

  پسینگاهی در تپه های بالای شهر ، به پیاده روی رفته بودم ، بارانکی نم نم می بارید و هوا بسیار لطیف بود. چنانکه شیخ اجل سروده " باران که درلطافت طبعش خلاف نیست / در باغ لاله روید و در شوره بوم خس " همین باران لطیف اگر، دیم شود و با سیر شدن زمین از آب و شدت گرفتن آن سیل می گردد و در مسیر خود هر چیز را به حرکت در می آورد و هر چند پیشتر رود ، قدرتمندتر می شود و مخرّبتر ؛ چنان که دیدیم در استان های شمال و شمال شرقی و غربی و جنوب غربی مانند  گلستان ، لرستان ، کرمانشاه ، ایلام و خوزستان و ... با پیوستن جویبارهای لطیف ، رودخانه ها تشکیل شد و پیوستن رودخانه ها دریاهایی از آب گل آلود که شهرها و روستاها را در بر گرفت و در هم کوفت و سدهای عظیمی مانند سد دز ، کرخه ، کارون یک و دو نیز در برابر آن ها یارای ایستادگی شاید نداشته باشند .

اما باران لطیف را نمی توان مقصر دانست . زیرا، به هنگام باریدن نمی پرسد که این خانه ی کیست و دیوار مسجد و میخانه در برابرش یکی است  و باران و سیل بسیار به حال طبیعت و اکوسیستم نافع است که در این نوشته جای پرداختن به آن نیست .

این ما هستیم که در رهگذر سیل نباید خوابگاه سازیم و در مسیر باد چراغ افروزیم. چرا که سیل بی راهه نمی رود و نباید مسیر سیل را چنان مسدود کرد که مجبور باشد بنیان بر کند . اگر به تصویرهای زیر نگاه کنید بسیار نگران کننده است . این تصویر ها از جایی دور گرفته نشده . این ها کاریک نفر آماتور در صنعت عکاسی است ولی با چشمان خود دیده که در بالای همین شهر برازجان ، دهانه ی مسیل ها که از قلب شهر می گذرند چنان با نخاله های ساختمانی خفه شده است که نای نفس کشیدن ندارند و به خوبی دیده که  همین مسیل مورد عکس برداری در مسیر خود به سمت کوه ، دست کم با پنج سد آبخیز داری مسدود شده است که نمی گذارد آب باران دیم به تدریج از این مسیر بگذرد و ممکن است این سدها با دوام باران پرآب شوند و خوشبینانه هم که به موضوع فکر کنیم و استحکام سدها را هم به حساب آوریم با سر ریز شدن و همان خیز برداشتن آب از نخستین به دومی و از دومی به سومی و ... به این نخاله ها که بر فراز شهر ریخته شده برسند و بعد به پل ها – پل هایی خیلی خیلی ، غیر استاندارد و بدون محاسبه ی دبی آب –  که آبراهشان پاک سازی و سرویس نشده ، دهانشان را سرویس می کند و با خفه شدن پل ها  دوباره ببینیم ، آن موارد تاسف بار را که چند سال پیش دیدیم یا هم اکنون در خانه ی همسایه ها می بینیم .

این مسیل بین شهرک امام خمینی (ره) ونیروی انتظامی و شصت و نه هکتاری آغاز می شود و خوب می دانیم که دست کم چهار مسیل این چنانی شرقی- غربی شهر برازجان را تقسیم می کند وبر روی هر کدام دست کم پنج پل با دهانه های کم عرض و کوتاه هست و ماشین های نخاله کش هم به اولین پل که رسیدند آن را نشانه و محل مناسب تخلیه می دانند و با یک گردش مختصر دسته ی کمپرسی را می کشند و برای سرویس بعدی بر می گردند .

اگر این موج های ناپایدارو بارشی بهاری به خیر از بالای سرمان گذشت ؛ برای زمستان آینده از پاییز و پیش از آغاز فصل بارش به فکر پاک سازی این مسیرهای سیل گیر باشیم . هرچند که بسیاری از مسیل ها از قبل پر شده و بر آنان خوابگاه ساخته ایم . دست کم این چهار پنج مسیری که برای گذر باریکه ای آب مانده دیگر نبدیم .
  
                                    

خدا قوت دهاد