این سالها، متاسفانه در همه زمینه های هنری و ادبی وضعیتی پیش آمده که، صاحب اثر، اثر خود را چنان به پیچیده گویی وجمله های فلسفی آغشته کند که آه از نهاد مخاطب بر آید ومتوجه نشود که منظور خالق اثر چیست؟
شعر را چنان به پیچیده سرایی می آلایند که نه تنها باعث لذت مخاطب نمی شود، بلکه بر سوالات ذهنی اش افزوده شده ودرد ورنج نفهمیدن شعر را بر دوش کشیده ،به دانش وفهم خود شک می کند.
داستان وقصه را آنقدر پیچیده به پیش می برند که یکی از پایه های خوانش اثر که لذت بردن است، بدست فراموشی سپرده می شود ومخاطب در داستان وشعر فقط معما را مشاهده می کند.همچنین فیلم وتئاتر ونقاشی نیز درگیر این پیچیدگی هستند.
ضمنا اگر کسی جرات کند واز حضرت صاحب اثر، سوال نماید که در این مقال بیان چه فلسفه وموضوعی را داشتید ؟پاسخ خواهد شنید که درک شما از مطلب پایین واین اثر برای آیندگان است.
حالا این موضوع را داشته باشید تا برویم سراغ موضوعی که از دست اندرکاران هفته نامه اتحاد جنوب طی تماس تلفنی،برای بزرگداشت «استاد محمد غلامی»از من خواسته اند.

محمد غلامی از ادیبان کم نظیر استان بوشهر و بخصوص شهر برازجان است. این گفته نه مداهنه ونه نان قرض دادن به این شاعر شریف است. ایشان در میان مردم مورد عزت قرار گرفته ونیاز به مجیز گویی ندارد. استاد غلامی را بر اساس دو خصلت باید مورد توجه قرار داد:
اول خصلت مردمی ایشان، استاد شاعر مردم است ونه شاعر محافل وبگو مگوهای روشنفکرانه، وی در میان دیارش زیسته با آنها نشست وبرخاست داشته وهیچگاه خود را تافته جدا بافته ندانسته وبا جاه طلبی  روشنفکر مابآنه نخواسته از مردم فاصله بگیرد تا به اصطلاح به «هنر ناب « برسد.آنچه را که از مردم یاد گرفته در قالب شعر به آنها پس می دهد. استاد غلامی می داند که برج عاج نشینی هر هنرمند مساویست با سقوط وی.
واما، «از رنگ باستانی چشمانت»
قبل از هر چیز لازم است نکته ای را مطرح نمایم وآن این است که خود را در جایگاه منتقد ادبی ندانسته بلکه،صرفا بواسطه دعوت ولطف دوستان ونیز وجود مبارک استاد غلامی، دست به قلم بردم ..
استاد گرانقدر محمد غلامی، از خطه ی برازجان، رابه یقین یک شاعرمی دانم، آنچه را که در رابطه با تعریفی از شعر اساتید ادبی بیان کردند یعنی ایهام، تصویر سازی، تخیل وآنچه که مهم است لذت بردن از خواندن شعر توسط مخاطب، همه وهمه در اشعار شان به زیبایی هر چه تمامتر عیان است. استفاده بسیار زیبا از عناصر طبیعت در خطه جنوب (نخل، رود، تاله، بُنه و...) ایجاد رابطه ی آن با عشق ومحبت که سرشاراز اندیشه ایشان است، همگی از وجوه متمایز بودن ایشان از دیگر شاعرانی است که با دید ضعیف وشتابزده به میدان هنر بزرگی چون شعر آمده اند.
در کتاب «از رنگ باستانی چشمانت «با یک منظومه عاشقانه صرفا نوشتاری برخورد نمی کنیم بلکه انگار کارگردانی مقتدر با دوربین فیلمبرداری، فیلمی سراسر عاشقانه ساخته واز نماها ورنگها وزوایای برجسته ایی برای هر چه زیباتر کردن فیلمش استفاده نموده است
یک آسمان
از سمت خیال می آیی
کنار آبشخور عشق
من از کُچه ی بامداد
شعری به سوی تو پرتاب می کنم.
در این 5 مصراع ،شاعر یک کمینگاه را (کُچه)به زیبایی به تصویر می کشد اما نه از تیر خبر هست، نه از ریختن خون صید یا اسیر کردن او توسط صیاد،شاعر با بیانی نو وشیرین، جای صید وصیاد وتیر را با عاشق ومعشوق وعشق، عوض می کند که مفهومی بشدت شاعرانه به او می دهد وخواننده به کودکی مبدل می شود که انگار در یک فضا بدنبال قاصدک وپروانه، دستانش را در فضا می چرخاند. شاید برای بزرگترها قاصدک وپروانه فقط حالت فیزیکی خود را داشته باشد ولی در کودک این حرکت به رویایی ترین شکل مجسم می شود.
در جایی دیگر شاعر دلتنگی های خود را برای جدا ماندن از دلدار، با کلماتی هر چند خشک وغیر شاعرانه بیان می کند ولی چون کلمات استادانه در کنار هم قرار می گیرند؛ مخاطب درک غمگینی از این چند مصراع شعر در جانش می ریزد
تونقاشی درختان ساحلی
بر صفحه ی زلال  و آبی
من کشتی به گِل نشسته ی ساحل کنگانم
تو
سایه ی صبح کُنار
من پسین شرجی نخلستانم
با من چگونه بیایی ؟!!
عمر آدمی چند است ؟
دفترچه ی یادداشت
خودکار
لیوان
یک رادیو
موبایل
چند بسته قرص
زندگی می گذرد
کمی عشق در فنجانم بتکان!
استاد غلامی در منظومه شاعرانه اش به تصویر عاشقانه اکتفا نمی کند بلکه دغدغه های درونی اش را از زندگی بشر به تصویر می کشد و به ما می فهماند که در کنار عشقی که متعلق به آدمی است، جنایتکاران جهانی با بیرحمی وشقاوت جنگ را بر زندگی بشر حاکم می کنند تا از خون آدمی به سودهای کلان برسند
زینو!
این روزها
دنیا تمام وحشت وجنون است وانتقام
عشق های دم نیامده ی خیابانی
هجوم شغالان
جالیزها
همیشه گوشه ای از دنیا می سوزد
همیشه نگرانم
.........
نفرین به جنگ
اگر ساق گلی خراش بردارد
نفرین به توفان
اگر از لب غنچه ای خون
نفرین به مرگ
این منظومه را دو الی سه بار خوانده ام ودر هر خوانش به کشف زیبایی جدیدی رسیده ام اما متاسفانه در خصوص این کتاب معرفی ونقد وبررسی بیشتری نشده واز کنار آن راحت گذشته اند.
ناگفته نماند که بنظر می رسد چاپ کتاب با شتاب بوده و در بعضی از جاها، اشتباهات تایپی مشاهده می شود واز نقطه وویرگول کافی برخوردار نیست.
نکته بعدی این است که شاعر عزیز ما معنی برخی از کلمات بومی را در پانوشت لحاظ ننموده است.
با این همه تفاسیر باز هم تاکید می کنم که منظومه فوق العاده زیبا وپر از تصاویر رویایی است./ج