«فرش قرمز» آن‌طور که در مراسم مختلف جا افتاده، مسیری رنگی است که عوامل تولید و بازیگران یک فیلم بر آن، به گفته مخالفانش جولان می‌دهند و این چیزی نیست که با فرهنگ جامعه ایرانی سنخیت داشته باشد. «فرش قرمز» که موضوعی تشریفاتی است، پیشتر در حوزه سیاسی معروفیت داشت و در زمانی که میهمانان خارجی و سران یک کشور به کشوری دیگر میهمان می‌شدند، برای ادای تشریفات ميهمان‌نوازی که حالا هم انجام می‌شود و برگزاری مراسمی در خور شأن ميهمان، این فرش قرمز را پهن می‌کردند تا حضور میهمان را گرامی داشته باشند. چنانکه در «فن تشریفات» هم تعریف شده، فرش قرمز، فرشی است به همین رنگ که «برای مشخص‌کردن مسیری که سران کشورها و مقامات سیاسی باید در مراسم رسمی و تشریفاتی طی کنند، پهن می‌شود». در دهه‌های اخیر نیز گستردن «فرش قرمز» برای افراد مهم غیرحکومتی و ستاره‌های دنیای هنر نیز مرسوم شده ‌است.
عضو کمیسیون فرهنگی گفت: ما در اواخر دهه ٦٠ و اوایل دهه ١٣٧٠ با حضور سوپراستارها مواجه بودیم. این گروه به هر دلیل در معرض دید بیشتر قرار گرفتند و از سوی رسانه‌ها هم در تیررس قرار داشتند؛ به ‌طوری که اگر کار باکیفیتی انجام می‌دادند، از آنها تقدیر می‌شد و اگر کاری غیر انجام می‌دادند یا تولیدات بی‌کیفیت ارایه می‌کردند بشدت و به تندی نقد می‌شدند همین موضوع تأثیر خوبی بر سینمای ایران گذاشت و نمی‌توان آن را از یاد برد. بحث فرش قرمز هم از همین سنخ است و باید بیشتر  به چشم یک نماد به آن نگاه کرد.