وجود و احداث سدهای ذخیره آب در هر کشوری یکی از شاخص های توسعه ی صنعت کشاورزی و تامین نیاز غذایی آن می باشد. از سد علاوه بر مصارف کشاورزی، در زمینه تولید برق آبی و مصارف خانگی و توسعه فضای سبز و محلی برای ایجاد پارک های ساحلی و مهم ترین آن ها جلوگیری از سیلاب های ویرانگر نیز استفاده می شود. خوشبختانه ایران در زمینه احداث سد، بسیار باتجربه است. استان بوشهر را با داشتن میزان بارندگی کم، ولی با احداث سد در منطقه ی دشتستان، به قطب کشاورزی تبدیل کرده است و در آینده با فعال شدن و هدایت آب سد رییسعلی دلواری شاهد منطقه ای پر رونق خواهیم بود. در بعضی از کشورهای خارجی، استفاده های دیگری از سد هم می شود و آن تولید ماهی و پرورش آبزیان است که در انجام این امر رهاسازی لارو ماهی ها در آبگیر وسیع پشت سدها، مخصوصا ماهیان بومی و دیگر ماهیانی که در این جا قابل تکثیر می باشند انجام می شود. این کار می تواند با هزینه کم، ماهیان فراوانی جهت تغذیه مردم منطقه فراهم کند و در کنار آن باعث ایجاد موقعیت هایی برای ورزش و سرگرمی و ماهی گیری توسط مردم و پر کردن اوقات تفریحی جمعیتی انبوه گردد. با داشتن این پتانسیل ها و زمینه تولید، چرا از تحریم ها بترسیم؟ حیف است از این موقعیت استفاده بهینه نشود؟! مگر تشکیلات شیلات استان و سازمان حفاظت محیط زیست در مرحله نخست نباید متولی و فعال در این امر مهم باشند؟ امید است که به زودی شاهد اقدام جدی آنان باشیم؛ چون کار به عمل برمی آید نه انجام کنفرانس و نمایشگاهی زودگذر. با این کار، بدون شک، کمتر از دو سال شاهد فراوانی ماهی جهت تغذیه مردم خواهیم بود. سه سال پیش با نظارت محیط زیست دشتستان در منطقه ای کوچک کنار سعدآباد شاهد یک باره ازدیاد جمعیت و فراوانی ماهیان شدیم که باعث حیرت مردم بومی منطقه شد. این کار با فعالیت و نظارت و اطلاع رسانی و کمک نیروی نظامی محل انجام شد. پس می توان در منطقه بزرگتر، مثلا پشت سد رییسعلی دلواری، پروژه ای بزرگتر و مثمرثمر انجام داد؛ البته باید در کنارش با نصب تابلوها و بنرهای هشداری و ارشادی مردم را به رعایت فرهنگ محیط زیستی و استفاده بهینه از طبیعت خدادادی و آشتی با طبیعت تشویق کرد تا به شعار حمایت از تولید ملی توجه بیشتر شود.