اکبر توسلی

اینک مهر دو اسبه از راه رسیده است
آن روزها رفتند ... آن روزهایی که امروز از آنها جز رد پای خاطرات شیرین کودکی چیزی برایمان به یادگار نگذاشته است.
آن روزهایی که تمام دغدغه مان بازگشتن از مدرسه و نوشتن تکالیف فردایمان بود. همه ی نگرانی مان در سالم نگه داشتن پاک کن جوهری، کوچک نشدن مداد سیاه و لذت بردن از زنگ ورزش بود و امروز ما همان کودکان دیروزی هستیم.

طفل بی حوصله ام خسته ز تعطیلی ها
مهر من زود بیا وقت دبستان من است ...

سال هاست که با آغاز سال تحصیلی و بوی مهر ماه، وقتی پشت سرمان را می نگریم، تنها حسرت و افسوس از دست رفتن آن روزها را می خوریم. روزهایی که جز صدای زنگ تفریح و هیاهویمان در حیاط مدرسه، هیچ صدای دلنشین تری گوشمان را نوازش نمی داد.
آن روزها لبریز بودیم، از تصمیم های کبری و این روزها عجیب دلواپس فردا و فرداها...

شنبه سوم مهر ماه، زنگ آغاز سال تحصیلی 95_96 نواخته می شود و با طنین اندازی آن، آیندگان فردای این سرزمین می آموزند که بابا نان داد، نانوا نان می پزد، آن مرد سبد دارد، امین و اکرم به مآدر کمک می کنند و...  اما ای کاش به فرزندانمان بیاموزیم که " انسانیت " از نان شب هم واجب تر است و وجدان انسان ها همیشه " بیدار" است.
به آنها بیاموزیم که "رقابت" کنند اما حسادت نه! بیاموزیم که مهر با مهربانی عجین است و آغازگر زندگی تحصیلی آنها نیز با مهر و عطوفت گره خورده است و اینک مهر از راه رسیده است. پر از عطوفت و صفای کودکی، با دستانی پر از عشق !