مختار فیاض:
سال هاست که ما ایرانی ها نیز همچون سایر ملل،فوتبال را حرفه ای دنبال می کنیم و با حساسیت وصف ناشدنی،به تیم مورد علاقه ی خود و بازیکنان آن تیم،عشق می ورزیم. به تعبیر بهتر سال هاست که قلب بسیاری از ایرانیان ،برای فوتبال،تیم های و بازیکنان مورد علاقه اشان،می تپد.این علاقه و عشق ورزی بعضا تا مرحله ی مشاجرات و منازعات هم پیش می رود و طرفداران هر تیم،از هر حربه ای استفاده می کنند تا برتری تیم مورد علاقه ی خود و بازیکنانش را به رخ دیگری بکشانند. این طرفداری،حمایت و تشویق ها به اندازه ای برای هر تیم،اهمیت دارد که حضور طرفداران و مشوقان هر تیم در استادیوم را به عنوان نفر دوازدهم(۱۲)محسوب می کنند.نمونه ی آشکار و روشن علاقه ی مردم ما به تیم فوتبال و بازیکنان فوتبال را در شهرآوردهای پایتخت به خوبی می توان مشاهده کرد.این بازی معمولا از چنان حساسیتی برخوردار می شود که سالانه تعدادی از هموطنانمان را راهی بیمارستان می کند و حتی به کام مرگ می فرستد. در شهرآورد امسال نیز به دلیل حساسیت بالا، بسیاری از افراد،پیش بینی اتفاقات ناگوار می کردند. و متاسفانه امسال نیز پیش بینی ها محقق گردید. اما این بار،قرعه ی رویداد ناگوار به نام شهر و دیار ما(شهر تنگ ارم از توابع دشتستان) زده شد و یکی از ورزشکاران،علاقه مندان و دوستداران تیم پرسپولیس،زنده یاد"محمود تکین"بر اثر هیجان ناشی از شادی پیروزی،دچار ایست قلبی گردید و جان به جان آفرین تسلیم کرد.
متاسفانه با توجه به فراوانی پیش آمدهای اینچنینی در سطح کشور،مسأله بسیار عادی تلقی شد و علیرغم انعکاس خبری گسترده در شبکه های رادیویی، تلویزیونی و همین طور مطبوعات ورزشی ،عکس العمل خاصی از ناحیه ی مسؤلان و متولیان ورزشی یا بازیکنان و مدیران باشگاه پرسپولیس،مشاهده نشد .به نحوی که حتی حضرات از ارسال یک پیام تسلیت معمولی نیز،به خانواده ی جانباخته که همگی ورزشکار و از طرفداران پر و پا قرص "پرسپولیس"به شمار می روند؛ دریغ کردند.
به تصور بنده این نوع برخورد مسؤلان ورزشی کشور،خصوصا مسؤلان باشگاه ورزشی"پرسپولیس"هم مثل سایر امور این کشور،نشان از عدم توسعه ی همه جانبه دارد.یعنی در ورزش هم ما شاهد توسعه ی سرطان وار یک بخش و مغفول ماندن دیگر ابعاد هستیم.به این معنی که از سویی  عشق و علاقه به فوتبال،تیم خاص و بازیکنان،از طرف حامیان،تا سر حد جان دادن جلو می رود و از سوی دیگر مدیران و بازی کنان تیم مذکور،بی توجه به ازدست دادن سرمایه ی ارزشمند انسانی و بی اعتناء به عواطف دوستان، بستگان وخانواده ای که حالا بی سرپرست نیز شده اند؛از کوچک ترین همدردی و دلجویی نیز ابا می کنند.
کاش ما نیز مثل سایر ملل متمدن،در کنار توسعه ی ورزشمان،به اموری همچون عواطف انسانی و جان انسان ها،بهایی بیشتر می دادیم.و ای کاش ما مردم که صادقانه به ورزش،مدیران و بازیکنانش عشق می ورزیم؛برای کسانی "می مردیم" که برایمان،"تب" که نه!حداقل پیام تسلیتی به بازماندگانمان،ارسال می کردند و کاش به قول بابا طاهر،دوستی هایمان،دو طرفه بود：
چه خوش بی مهربونی هر دو سر بی / که یک سر مهربونی،درد سر بی