محمد مهدی علی پور:

در ماههای اخیر مکرر شنیده ایم که اقلیتی به گفته خودشان  دلواپس، کارناوال راه میاندازند و خود را دغدغه دار مذاکرات هسته ای نشان میدهند و تیتر خود را دلواپس زده اند،
سوالی که اینجا مطرح میشود این است که آیا در اسلام و انقلابی که این اقلیت داعیه دار آن میباشند، خطای دیپلماسی سنگین تر شمرده میشود یا تضییع حق بیت المال و حق الناس؟
اگر به قرآن رجوع کنیم مشاهده خواهیم کرد که  پایمال کردن بیت المال از گناهان نابخشودنی است و غصب حق الناس از گناهان کبیره است،
قران کریم چنین مالی راکه از طریق حرام تبدیل به ثروت شده، وسیله سوختن درآتش دوزخ می داند و می فرماید: «این ثروت، صاحبان آن را داغ خواهدکرد.»

«یوم یحمی علیها فی نارجهنم فتکوی بها جباههم وجنوبهم وظهورهم هذا ما کنزتم لانفسکم فذوقوا ماکنتم تکنزون».

«در آن روز آنها را در آتش جهنم گرم وسوزان کرده و با آن صورت، پهلوها و پشتهایشان را داغ می کنند و می گویند: این همان چیزی است که برای خود گنجینه ساختید. پس بچشید چیزی راکه برای خود اندوختید».

به نهج البلاغه امیر المومنین هم دقت کنیم متوجه خواهیم شد ،حضرت چه حساسیت و قاطعیتی با دست اندازان به بیت المال داشته اند.
یا اهل الکوفه اذا انا خَرَجتُ مِن عندکم بغير رحلی و راحلتی و غلامی فَانَا خائن» [41/137]
«ای مردم کوفه اگر من با چيزی به جز زير اندازم و مرکب سواريم و خدمتکارم از ميان شما خارج شدم پس خيانتکار خواهم بود.

حال نمیدانم چطور این اقلیت از نابودی اسلام صحبت میکنند پشت میز مذاکره و در مسئله ی تضییع حق بیت المال و به تاراج بردن آن هیچ سخنی بر زبان نمیرانند!
چرا وقتی قاضی القضات کشور از تاراج بیت المال در سالهای مشخص در کشور اشاره میکند، کسی دلواپس نمیشد؟
چرا وقتی 27 هزار خودرو بدون ضابطه ی قانونی وارد کشور میشود و به بازار و اقتصاد کشور لطمه میزند، کسی دلواپس نمیشد؟
چرا وقتی تورم بیش از ۳۵ درصد میشود، و لطمات زیادی به اقتصاد کشور وارد میکند، کسی دلواپس نمیشد؟
چرا وقتی با سیاست های خارجی غلط ، کمر صادرات کشور شکست، کسی دلواپس نمیشد؟
چرا وقتی معاون اول رئیس جمهور توسط نمایندگان همسو با دولت، دستش در فساد مالی رو شد،کسی دلواپس نمیشد؟
چرا وقتی روزانه دستگاه قضا از اختلاس های هزار میلیاردی سخن به میان می اورد، کسی دلواپس نمیشد؟
و هزار چرای دیگر در تضییع حق بیت المال و حق الناس کردن توسط مسولان دولت های نهم و دهم،که هیچکس دلواپس نشد!

آیا اینگونه به ذهن متواتر نمیشود که دلواپسی یک حربه ی سیاسی ،و راحتر بگوییم یک تخلیه ی درونی از یک شکست سیاسی است و دلواپس مذاکرات هسته ای هم بهانه ای بیش نیست؟
و شما دوست دلواپس که بحق همیشه و همه گاه دلواپس اینده ی مملکت هستی، من هم همانند شما دلواپسم ولی نه الان، بلکه از سالها پیش که حتی حق قلم زدن در مورد دلواپسی هایم هم نداشتم.
بیایم خداوکیلی، منصف باشیم و ایجاد اخلال در اتحاد و انسجام مملکت نکنیم و با همراهی سرداران هسته ای کشورمان در جبهه ی دیپلماسی در سال همدلی و همزبانی به فکر آبادانی کشور عزیزمان باشیم.