کاوه بهلولی قشقایی:

تصور کنید که شما سوار بر یک کشتی ,در وسط اقیانوس هستید. کشتی هفتاد و پنج مسافر دارد و هیچ گونه وسایل ارتباطی در کشتی وجود ندارد. کشتی شما چندین ملوان کارکشته و حرفه ای دارد. نیمه های شب,توفانی وحشتناک بپا می شود.تبعا انتظار دارید که ملوانان کارکشته ,راهی برای برون رفت از این بحران را بیابند اما زمانی که به کابین آنها می روید می بینید که دعوایشان شده و سکان را رها کرده اند! علت را که جویا می شوید دعوا بر سر انتخاب رنگ کابین ملوانان است!
در سناریوی دوم در همین کشتی,تصور کنید که یک ویروس کشنده واگیردار ,در بین مسافران کشتی ,شیوع پیدا کرده است و هیچ پزشک یا امکان درمانی هم در کشتی وجود ندارد. بیماری ناشی از این ویروس, طی ده روز,بیمار را هلاک می کند و شما هم فقط ده روز تا خشکی و رسیدن به بیمارستان وقت دارید اما ناخدای کشتی ,در وسط اقیانوس لنگر انداخته و مشغول تماشا و عکس گرفتن از دلفین هاست!
جایی خواندم که , بعضی از انسانها تا سالم هستند به دنبال جمع آوری ثروت می روند و از همین رهگذر ثروتمند شده لیکن,سلامتی خود را نیز از دست می دهند لذا ,دوباره همان ثروت را به پزشکان می دهند تا سلامتیشان را به آنها بازگردانند و طی آن سالها, فقط خود را خسته کرده اند و درد بیماری را تحمل!
چه کسی از شما حاضر است زیباترین چهره ,زیباترین رنگ ,زیباترین صدا , مطلوبترین سن,بهترین حس شنوایی و بینایی و بویایی و هر انچه زیبنده یک انسان کامل است را داشته باشید اما قطع نخاع باشد؟!

تمثیل و استعاره های فوق ,اشاره می کند که اولویت بندی مسائل و همچنین شناخت تهدیدها و فرصت ها و همچنین ,اخذ تصمیم مقتضی ,لازمه مدیریت یک سیستم است. امروز درجامعه ایرانی, ویروسی هولناک در حال تکثیر می باشد که در صورت فراگیری,نخاع جامعه(سرمایه اجتماعی) را از بین خواهد برد و عجبا که ,ملولنان این کشتی,بدنبال رنگ اتاق کاپیتان دعوایشان شده یا در حال عکاسی از دلفینها هستند!

تصور کنید در ایران پیش رو,همه ساختمانها از طلا باشند هر ایرانی یک هواپیمای شخصی و دهها خودرو و یک ویلا داشته باشد هر روز هم غذایش خاویار و غیره باشد ولی حق نداشته باشد حتی با یک نفر هم حرف بزند! وجه تمایز جامعه و اجتماع,سرمایه اجتماعیست که جامعه بدون سرمایه اجتماعی,به اجتماع تبدیل می شود یعنی انسانهایی که فقط در کنار هم ایستاده اند و هیچ ارتباط ارگانیکی به هم ندارند درست به مانند بیمار قطع نخاعی که اعضای, بدنش به هم چسبیده,ولی ارتباطی با هم ندارند.
جامعه بدون سرمایه اجتماعی,به مثابه تاجری ورشکسته می باشد. لذا همان گونه که تجار,در جهت افزایش سرمایه(مالی و اقتصادی) خود هستند مسئولان (مهندسان اجتماعی)نیز باید قبل از هر چیز,به دنبال افزایش سرمایه اجتماعی جامعه خود باشند و دعوا بر سر مسائل پوچ را کنار بگذارند مسئولان باید بدانند که سرمایه اجتماعی,به مثابه تمثیل سوم (سلامتی) می باشد که غیر قابل جبران است و مثل متاع جوانی می باشد که فقط یکدفعه به هر انسانی(اجتماعی)داده می شود و اگر بدرستی استفاده نشود غیر قابل برگشت است.لذا اکنون که ته مانده ای از سرمایه اجتماعی باقی مانده است باید غنیمت شمرده شده و تلاشی مضاعف در جهت افزایش ان صورت پذیرد.
هرچند انرژی هسته ای, مشت محکم بر دهن استکبار جهانی,نانو تکنولوژی ,موفقیت های پزشکی و علمی و غیره ,خوب و عالی هستند اما روبناهای جامعه محسوب می شوند و در صورتی در آینده می توانند مفید باشند که سرمایه اجتماعیی به صفر نرسیده باشد.
و کلام اخر ایکه غربیها بعد از پیشرفتهای علمی,و از دست دادن بخش عظیمی از سرمایه اجتماعی,متوجه این موضوع شده اند و افزایش سرمایه اجتماعی را در صدر برنامه ریزی های خود قرار داده اند اما در ایران ؟...به کلام زیبای محمد بهمن بیگی "زندگی بشر طیفی است که یک سرش گلستان حیات و سر دیگر گورستان نیستی است"و سرمایه اجتماعی ,نیروی اصلی برای رسیدن به گلستان حیات../ب1