یک. روز یکشنبه جلسه ای با عنوان "دیدار عمومی اعضای شورای شهر برازجان با مردم" برگزار گردید. این جلسه، به نوعی عکس العمل شورای شهر در مقابل جلسه "پرسش و پاسخ شهروندان با اعضای شورای شهر" بود که قرار شده بود توسط تشکل غیردولتی (NGO)  جامعه کنشگران مدنی برازجان (زیرمجموعه انجمن هامون و هفته نامه اتحادجنوب) برگزار گردد، اما به دلایلی لغو گردید. با این همه جامعه کنشگران مدنی برگزاری همین جلسه دیدار عمومی را هم مغتنم شمرد و همه شهروندان را طی فراخوانی عمومی به شرکت در آن ترغیب و تشویق نمود. با این که حضور شهروندان بسیار کمرنگ بود اما می شود برگزاری همین جلسه را به فال نیک گرفت و شاید به آینده حرکت شورا اندکی امیدوار شد.
دو. در میان تمام عصبیت ها و سخنرانی های طولانی مدت برخی افراد (چه برخی اعضای شورا و چه برخی شهروندان)، نکته ای در لفافه و خیلی کمرنگ و بی فروغ اشاره شد که اصل اساسی و ریشه ای این یادداشت نیز می باشد؛ و آن اشاره دو نفر از اعضای شورای شهر به حضور تشکل های غیردولتی و مطالبه گری مدنی شهروندان بود. از سویی بهادر قائدی و از سویی سیده خدیجه حسینی به این مبحث اشاره نمودند و متاسفانه هیاهوی موجود در جلسه، مانع از این شد که این طرح پیشنهادی به روشنی و شفافیت طرح و بسط پیدا کند. به زعم نویسنده در میانه ی وضع اسفبار ائتلاف های 4 و 5 در شورا، راه سومی وجود دارد و آن مطالبه گری مدنی و پیوند تشکل های غیردولتی با شورای شهر می باشد.
سه. به نظر می رسد با توجه به اختلاف دیدگاه بسیار شدیدی که در بین دو گروه ائتلافی در شورا وجود دارد و در همین جلسه دیدار مردمی با اعضای شورای شهر نمایان شد، شاید تنها راه به هم زدن بازی ملال آور و نابخردانه ای که در جریان ائتلاف در شورا به وجود آمده، این هست که برطبق درخواست بهادر قائدی برای حضور نهادهای مدنی و NGO ها و همچنین سیده خدیجه حسینی مبنی بر راه اندازی تشکل های غیردولتی در حوزه زنان، بتوان راه سومی را در این میانه باز کرد و فضای بسیار ناامیدکتتده درون شورا را با ورود این نهادهای مدنی اندکی متحول نمود. بنابراین به جای سخنرانی های طولانی مدت و حق به جانب (راه اول) و هم چنین یقه دری های عصبی برخی شهروندان(راه دوم)، بهتر آن هست که شهروندان چه به صورت فردی و چه به صورت گروهی، طرح هایی برای بهبود وضعیت مدنی شهر برازجان را به شورا ارائه داده و پیگیری نمایند.
چهار. مهمترین اصل گام نهادن در راه سوم؛ شفافیت و صراحت می باشد. کنشگری مدنی یا همان راه سوم به زعم این یادداشت؛ جز از طریق شفاف سازی مراحل مختلف کنشگری مدنی امکان پذیر نمی باشد. به عبارت دیگر درون راه سوم نباید دچار رفیق بازی ها و مذاکرات پشت پرده و لابی گری های مخوف شد، بلکه نهادهای مدنی و کنشگران مدنی  باید کاملن شفاف، روشن و صریح از مطالبات شان و پیگیری های شان به مردم و دیگر شهروندان بگویند و بنویسند. همان گونه که جامعه کنشگران مدنی برازجان با انتشار ویژه نامه ای در آبان ماه سال پیش (در هفته نامه اتحاد جنوب) طرح ها و برنامه های پیشنهادی خویش را هم به اعضای شورای شهر ارائه داد و هم به افکار عمومی و شهروندان.
پنج. به زعم نویسنده، شاید بهترین نتیجه ای که از جلسه دیدار عمومی اعضای شورای شهر با مردم بتوان استخراج نمود، همین ضرورت گام نهادن نهادهای مدنی و کنشگران مدنی در راه سوم باشد که از آنچه که در بازی لجبازانه و کودکانه ائتلاف های 4و 5 در حال شکل گرفتن هست، باید ترسید و حذر نمود. حضور شفاف و خردمندانه نهادهای مدنی در کمیسیون های مختلف شورا و ارائه طرح ها و برنامه های شهری و مدنی و البته رسانه ای نمودن این کنشگری های مدنی در مطبوعات، شاید تنها راهی باشد که بتوان این ائتلاف های نابخردانه را به چالش کشید و چه بسا به هم زد. بنابراین پیشنهاد می دهم که همه شهروندان و نهادهای مدنی با تدوین مطالبات مدنی و طرح های عمومی اشان به سمت شورای شهر برازجان حرکت نمایند.

اسماعیل حسام مقدم؛

عضو هیئت موسس انجمن هامون و مدرس دانشگاه