رضا رفیع نظر:

روز سه شنبه دو بهمن ماه 92 یکصد و هفتاد و دومین جلسه علنی مجلس در حالی برگزار شد که نمایندگان تحت تاثیر توافقات ژنو و توقف غنی سازی 20 درصدی قرار گرفته بودند و دستور کار جلسه که بررسی طرح عضویت و لغو عضویت نمایندگان مجلس در برخی هیأت‌ها، مجامع و شوراهای عالی اعاده شده از شورای نگهبان بود را رها کرده و به تحلیل و سخنرانی پیرامون این رویداد پرداختند. دراین جلسه 150 نفر از نمایندگان به این توافق و پنهان کاری مسئولان وزارت خارجه معترض بودند. در این بین رسایی نماینده تندروی اصولگرای تهران در یک واکنش بسیار عجیب 30 دی را به مردم تسلیت گفت که جای بسی تامل دارد. وی همچنین اظهار داشت که تلاش دانشمندان هسته ای زیرپا گذاشته شده است همچنین در اعتراض به موضع گیری دولتمردان در خصوص حجم زیاد سوالات نمایندگان مردم از وزرا سخنانی را مطرح نمودند و با استفاده از تکنیک احمدی نژادی با ارائه آماری افزایش حجم سوالات نمایندگان را نشان از افزایش ضریب نظارتی مجلس بر عملکرد دولت دانستند!

حالا سوال اینجاست این ها نمایندگان مردم هستند یا یادگار دولت اصولگرایان؟؟
نمایندگانی که شکست در انتخابات را هنوز باور ندارند و محبوبیت اعتدال و میانه روی در بین مردم را بر نمی تابند چگونه می توانند خود را نماینده مردم بدانند؟
نماینده ای که توافق ژنو را که برگ زرینی از اقدامات دولت تدبیر امید است و بارقه هایی از امید را دلها زنده کرد چگونه به خود اجازه می دهد به عنوان نماینده مردم در مجلس به رای مردم تسلیت بگوید؟
رسایی و امثال رسایی نماینده مردم نیستند بلکه نماینده ای از اصولگرایان تندرو هستند که تاب موفقیت های دولت یازدهم و رضایت مردم را ندارند این تسلیت را باید به اینان گفت بخاطر شکستی که در انتخابات خوردند. بخاطر رو شدن دستشان در هشت ساله گذشته بخاطر تحمیل فشارهایی که بر مردم وارد کردند بخاطر فسادها و اختلاس هایی که در دوره گذشته از تحریم ها انجام دادند.
اگر این نماینده  و امثال این نماینده صدای مردم را می شنیدند و خم شدن کمر مردم را زیر بار فشار تحریم و تورم و رکود می دیدند نه در جلسه دیروز مجلس بلکه سالها پیش هنگامی که احمدی نژاد اصرار به تداوم این فلاکت ها و مشکلات داشت و آن را نشانه ای از مقاومت مردم میدید جلویش می ایستادند نه اینکه رسالت خود را که نماینده مردمی بودند به نماینده دولتی شدن فروختند و از رانت تحریم سود بردند و به به و چه چه گفتن دولت پرداختند شاید اگر آن روز بجای تشویق و تمجید از دولت صدای مردم را می شنیدند امروز کشور به سمتی نمی رفت که نخبه سیاسی کشور یعنی محمدجواد ظریف مجبور باشد تن به توافق دهد.
آری باید به اینان تسلیت گفت که دیگر تاریخ مصرفشان تمام شده و حرفشان جز برای کسانی که خود را به خواب زدند خریداری ندارد اینان برای حفظ قدرت از هیچ چیز دریغ نمی کنند و با آوردن نام شهدا سعی در به بازی گرفتن احساسات مردم دارند این ها نمی دانند که دانشمندان هسته ای برای فقر و مشکلات اقتصادی و معضلات اجتماعی امروز این سرزمین که همه و همه ناشی از تحریم ها و ندانم کاری های دولت پیشین بود شهید نشدند باید برای چنین نمایندگانی تاسف خورد که زحمات و بزرگی این شهدای عزیز را در 20 درصد اورانیوم غنی سازی شده می بینند ما به این 20 درصد نمی بالیم بلکه به دستیابی به علم و فناوری هسته ای می بالیم و همواره یاد دانشمندان شهید هسته ای را به پاس هموار کردن و نشان دادن راه توسعه کشور گرامی میداریم.
باید گفت فرق موضع این نمایندگان با دشمنان خارجی و اسرائیل و عربستان چیست؟ جز اینکه هر دو خواستار تداوم تحریم ها و مخالف توافق ایران هستند؟ آیا اینان بعنوان نماینده مردم در مجلس سخنرانی می کنند یا بعنوان مدافع از منافع خود؟
آیا مردم نباید امروز از انتخاب چنین نمایندگانی پشیمان باشند؟
نکته جالب تر آنکه جناب رسایی اظهار داشتند میخواهند فضایی در کشور حاکم شود که کسی حق انتقاد نداشته باشد در جواب این حرفشان ترجیح میدهم حرفی نزنم چرا که بقول یک ضرب المثل که می گوید آن را که عیان است چه حاجت به بیان است!!! و فقط توصیه می کنم برای یکبار هم که شده جنایت های اتفاق افتاده در زندان کهریزک در دوره حکومت اصولگرایان و دوستان خودشان را به وضوح به یاد آورند!!!
به هر حال هر چند که انتقاد از اینان راه به جایی نمی برد ولی امید که مردم در انتخابات آینده با دید بازتری شرکت کنند و شایستگان را بر مسند مسئولیت قرار دهند تا شاهد پیشرفت کشورمان باشیم... /ح