به گزارش مهر، رقابت‌های آب‌های آرام بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ژاپن در دریاچه می‌یوشی، ویترینی از تقابل نزدیک قدرت‌های سنتی آسیا بود. در این میان، تیم ایران با استراتژی تمرکز بر مواد المپیکی، موفق به صعود به ۸ فینال شد که حاصل آن یک نشان برنز و چندین جایگاه چهارم و پنجم ارزشمند بود. اگر نتایج را فقط با شمارش مدال‌ها بسنجیم، کاروان آب‌های آرام ایران با تک برنز خود، عملکردی نا امیدکننده‌ای داشته است. اما اگر با چشم کارشناسی به داده‌ها نگاه کنیم، تصویری متفاوت و امیدوارکننده شکل می‌گیرد؛ تصویری از نسلی که در تمامی فینال‌های اصلی بازیهای آسیایی حاضر بود و تنها با فاصله‌ی «نیم‌ثانیه» از تاریخ‌سازی فاصله گرفت.

قایقرانی در ادوار بازیهای آسیایی

سیزدهمین دوره – ۱۹۹۸ بانکوک (تایلند)؛ بدون مدال
چهاردهمین دوره - ۲۰۰۲ بوسان (کره جنوبی)؛ بدون مدال
پانزدهمین دوره - ۲۰۰۶ دوحه (قطر)؛ یک نقره در دو نفره کایاک مردان
شانزدهمین دوره بازی های آسیایی ۲۰۱۰ گوانگژو چین؛ ۳ مدال شامل، یک طلا در کایاک، یک نقره در کانوی مردان، تیمی مردان برنز
هفدهمین دوره بازی های آسیایی ۲۰۱۴ اینچئون کره جنوبی؛ ۴ مدال شامل یک نقره و یک برنز در کانو و کایاک مردان، یک برنز در کایاک زنان و یک برنز در اسلالوم انفرادی زنان
هجدهمین دوره بازیهای آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا؛ ۳ مدال شامل یک نقره زنان و ۲ برنز کانو و کایاک مردان
نوزدهمین دوره بازیهای آسیایی هانگژو ۲۰۲۲؛ ۳ مدال شامل ۲ برنز کایاک و کانوی دو نفره مردان و یک برنز کانوی زنان

نگاهی به نتایج تیم قایقرانی آبهای آرام ایران در ناگویا

کایاک دونفره ۵۰۰ متر مردان، علی آقامیرزایی - پیمان قویدل مدال برنز
رده‌بندی سایر فینالیست‌های ایران
کایاک تک‌نفره ۵۰۰ متر مردان علی آقامیرزایی، چهارم
کانوی دونفره ۵۰۰ متر میکس نبی رضایی وهیوا افضلی،چهارم
کایاک تک‌نفره ۵۰۰ متر زنان الناز شفیعیان ، پنجم
کایاک دونفره ۵۰۰ متر زنان شفیعیان و کارگرپور، پنجم
کایاک دونفره ۵۰۰ متر میکس قویدل و کارگرپور ، پنجم
کانوی تک‌نفره ۵۰۰ متر مردان نبی رضایی ، ششم
کانوی تک‌نفره ۲۰۰ متر زنان هیوا افضلی هفتم
کانوی دونفره ۵۰۰ متر زنان خیرآبادی وشورگشتی ، هفتم

آنالیز فنی آب‌های آرام ایران در ناگویا

برنز در ناگویا؛ روایت یک نسل آماده‌ی تاریخ‌سازی

نقطه عطف فنی مسابقات، در ماده کایاک دونفره ۵۰۰ متر مردان رقم خورد. زوج علی آقامیرزایی و پیمان قویدل با ثبت زمان ۱:۳۲.۸۶۹ و حفظ ریتم پاروزنی در ۳۰۰ متر دوم، موفق شدند بالاتر از قدرت‌هایی چون ازبکستان و قزاقستان بایستند و پس از کره و ژاپن بر سکوی سوم ایستادند؛ مدالی که پایان‌بخش حکمرانی مثلث چین، ازبکستان و قزاقستان در سکوهای این دوره بود.

حسرت نیم‌ثانیه؛ جایی که مدال‌ها گم شد

اما حسرت نیم‌ثانیه‌ای در کایاک تک‌نفره ۵۰۰ متر، تلخ‌ترین صحنه‌ی این پرونده است. علی آقامیرزایی با زمان ۱:۴۵.۱۹۰ و تنها با اختلاف هزارم ثانیه (کمتر از یک بدن قایق) نسبت به نماینده قزاقستان، از کسب مدال بازماند. این فاصله‌ی ناچیز، نه از ضعف فنی، بلکه از نبود ترسیم مسیر و تدوین استراتژی‌های پایان مسیر ناشی می‌شود؛ جزئیاتی که در تدوین برنامه‌های تمرینی و تجهیزات، کاملا قابل جبران است.

کارنامه‌ی بانوان؛ پتانسیل بی‌مدال

بخش بانوان نیز داستان پتانسیل بی‌مدالی را روایت می‌کند. الناز شفیعیان با دو عنوان پنجمی در کایاک تک‌نفره و دونفره (به همراه تانیا کارگرپور)، ثبات رکورد خود را زیر ۲ دقیقه در محدوده تراز اول آسیا حفظ کردند اما عبور از دیوار قدرتمند قزاقستان و چین مستلزم تغییر در استراتژی‌های تمرینی است. هیوا افضلی هم در ماده سرعتی ۲۰۰ متر کانو با ثبت زمان ۴۹.۲۲۰ ثانیه در جایگاه هفتم قرار گرفت؛ ماده‌ای که صدم‌ثانیه‌ها در آن تعیین‌کننده است و حضور در فینال آن، نشان‌دهنده توان فنی بالای این ورزشکار در استارت‌های سریع است. اگرچه در این بخش مدالی به دست نیامد، اما حضور در ۵ فینال مختلف و کسب رتبه‌های پنجم و هفتم نشان از پتانسیل بالای قایقرانی زنان ایران در آب‌های آرام دارد.

مواد میکس؛ استراتژی تازه برای آینده

در مواد میکس برای نخستین بار شاهد جدال سنگین تیم‌ها بودیم و عمکلرد پاروزنان ایران نشان داد در این بخش به استانداردهای سطح آسیا رسیده ایم؛ جایگاه چهارم نبی رضایی و هیوا افضلی در کانو و مقام پنجم پیمان قویدل و تانیا کارگرپور در کایاک، نشان داد که تیم ملی در ترکیب‌های تیمی جدید نیز حرف‌هایی برای گفتن دارد و سرمایه گذاری بیشتر در این بخش می تواند تبدیل به یک استراتژی جدید برای ایران در سطح آسیا شود. نکته مثبت کارنامه قایقرانی آبهای آرام ایران در ناگویا این است که تقریباً در تمامی مواد ورزشکاران اعزامی ما موفق به صعود به فینال شدند و در جمع ۷ یا ۸ قایقران برتر آسیا قرار گرفتند. تمام نتایج در مسافت ۵۰۰ متر به دست آمده که نشان‌دهنده تمرکز فدراسیون بر این مسافت المپیکی است که این نیز می‌تواند نقطه قوتی برای رقابت‌های پیش رو باشد.

کانوئینگ؛ در انتظار جهش فنی

نتایج نشان می‌دهد ایران در کایاک مردان به سکو نزدیک‌تر است، اما در بخش کانو و بخش زنان، کشورهایی مثل چین، ازبکستان و قزاقستان همچنان فاصله معناداری با ما دارند. در ماده کانو دونفره بانوان نیز شاهد بودیم که سکوها در اختیار چین، ازبکستان و ویتنام قرار گرفت. این نشان می‌دهد که در بخش کانو، قدرت‌های سنتی شرق و میانه آسیا همچنان با فاصله نسبت به دیگر کشورهای آسیایی در صدر هستند.

کانو؛ جایی که «تجربه» هنوز به مدال نرسیده

کسب مقام هفتم کانوی زنان توسط زوج خیرآبادی و شورگشتی در پیست «می‌یوشی»، نشان‌دهنده حضور ایران در جمع برترین‌های فینال است، اما فاصله زمانی با سکونشینان نشان می‌دهد که این بخش نیاز به کار زیربنایی و تمرینات تخصصی‌تری در پیست‌های استاندارد و تجربه اندونزی بیشتری دارد.

مثلث چین، ازبکستان و قزاقستان؛ رقیب اصلی المپیک

بیشترین تکرار رتبه برای ایران در این دوره، رتبه‌های ۴ و ۵ بود. این یعنی قایقرانان ما در سطح فینالیست‌های برتر آسیا هستند، اما برای عبور از سد قدرت‌هایی مثل چین، ازبکستان و قزاقستان، نیاز به یک جهش فنی کوچک دارند. در اکثر مواد، سکوها بین سه کشور چین، ازبکستان و قزاقستان تقسیم شد. این مثلث، رقیب اصلی ایران برای المپیک و مسابقات آتی خواهد بود.

از سکوی آسیا تا المپیک؛ مسیری که دوباره باید ترسیم شود

اگرچه کاروان آب‌های آرام با یک مدال برنز به کار خود پایان داد، اما تراکم رتبه‌های چهارم و پنجم در کنار رکوردهای زمانی ثبت‌شده، نشان می‌دهد که تیم ملی ایران از لایه دوم آسیا عبور کرده و اکنون در لایه مدعیان اصلی قرار دارد. اما اینجا یک تضاد مهم خودنمایی می‌کند؛ در حالی که روئینگ با ۲ طلا و ۶ مدال به منظره‌ای درخشان تبدیل شد، قایقرانی آب‌های آرام با یک برنز، عملکردی پایین‌تر از انتظار داشت. این عملکرد در حالی است که در رشته‌ی روئینگ، بانوان ایران ۵ مدال از ۶ مدال را کسب کردند. این تفاوت آشکار در عملکرد دو رشته، در حالی که تا دو سال پیش زیر یک فدراسیون واحد اداره می‌شدند، جای تحلیل فنی عمیق دارد.

چالش اصلی فدراسیون برای دوره‌ی بعد، پرسش از علت این نابرابری است؛ اینکه چرا در حالی که روئینگ به بلوغ رسیده، کایاک و کانو با قدمتی چند دهه‌ای در ایران هنوز در گذرگاه مدال‌سازی گیر کرده‌است؟ ارتقای تجهیزات پاروزنی، اردوهای برون‌مرزی در پیست‌های مشابه با «می‌یوشی» و تدوین استراتژی‌های تمرینی هدفمند در پایان مسیر، قطعا می‌تواند در مسابقات انتخابی المپیک، این صدم‌ثانیه‌ها را به سود ایران تغییر دهد.