فریده فهیمی:
 اَلحمدُلله الذی جَعَلَ الحَمدَمِفتاحاً لذِکره ِ. سپاس سزاوار خداوندی است که سپاسگزاری را کلیدی برای یادآوری خود قرار داد. ( نهج البلاغه ،خطبه 156)   آقای نماینده ، شما در جمع نمازگزاران روز جمعه 16 تیرماه 1391 برازجان، فرمودید : «مسئولین باید صبر و متانت مردم را قدر بدانند و با تمام وجود برای رفع مشکلات مردم تلاش کنند. مردم ما هر اتفاقی افتاده و نیاز بوده در عرصه های متعدد حضور پیدا کنند در مقابل زیاده خواهی های دشمنان محکم ایستاده اند.»
  آقای نماینده؛  شما در آن روز وساعت مقدس جمعه ، خطاب به مسئولین گفتید :« شما باید قدر این مقاومت و ایستادگی را بدانید و بر نخواهم تابید مسئولی به دنبال رفاه طلبی برود و نسبت به مردم فدایی وارزشی مان بی تفاوت باشد.»
  آقای نماینده؛ شما در همان لحظات آسمانی ظهر نمازجمعه، ادامه دادید: «ما نمایندگان مردم هستیم وباید حقوق مردم را دنبال کنیم و توجیه گر اشتباهات دیگران نخواهیم بود و هر اشتباهی باید انشالله اصلاح بشود به گونه ای که مردم امیدوار شوند که مسئولین به دنبال رفع مشکلات مردم هستند.»
   آقای نماینده، ما خود مسلمانیم و مفتخریم به مسلمانی و نسبت به آیه ی 6 سوره ی حجرات ، اِشراف کامل داریم : «ای کسانیکه ایمان آوردید اگر فاسقی برایتان خبر آورد تحقیق کنید مبادا از روی نادانی ، به مردم آسیب برسانید . آنگاه از کاری که  کرده اید پشیمان شوید.»  بنابراین بر یک کلاغ  چهل کلاغ عوام و نمامی فرصت طلبان، صحّه نگذاشته و اعتماد نکرده، بلکه خود در صحنه حضور داریم وشاهد عینی ِسهل انگاری، فرصت طلبی ،فرصت سوزی و اشتهار طلبی و دست و پا زدن مسئولان  جهت ابقا در سکان های دولتی به هر قیمتی،  بوده ایم  و همانا که به دریا رفته می داند مصیبت های طوفان را. استناد بر اینکه خود حضرتعالی هم به موقع حضور  بهم رساندید و شاکله ی ضرب العجل ساختی به نام بیمارستان شهید گنجی را دیدید و چه زیبا وصف فرمودید، واژه ای در خور سازندگان و دست اندر کاران افتتاحی چنین افتضاح. البته وصد البته که واژه ی «بی عرضگی» ، هم زیادی شان بود. وَلله که صبوری و متانت و نجابت دشتستانی ها، اِکرام و احترامی بیش از این را می طلبد. امتی که خدای متعال در آیه ی 110 سوره ی آل عمران، این چنین توصیف شان می کند: «شما بهترین امتی بودید که به سود انسانها آفریده شده اید [چه اینکه] امر به معروف ونهی از منکر می کنید.»  بزرگترین انعام ولطفی که دشتستانی های عزیز ، در قبال برخی مسئولین بی ملاحظه شان دارند سکوت ، سکوت و باز هم سکوت و رضایت شان به وضعیت موجود است. لااقل ای کاش مسئولین قدر این سکوت ِ بی حق السکوت مردمی که وامدارشان هستند را بدانند  بلکه ناخنکی به  مخزن تهی و دست نخورده ی انصاف و وجدان شان بزنند. شاید لحظه ای تأمل کنند که اگر یکی از اطفال فوت شده  در زلزله ی اخیر، فرزند خودشان بود دراین  بحران و اوضاع قمر در عقرب ، کما فی السابق قـِصر در می رفتند؟
  آقای نماینده؛ به زعم خودتان، وقت آن نرسیده که به وعده تان عمل کنید و از برخی مسئولین رفاه طلب و بی تفاوت در قبال مردم فدایی و ارزشی دشتستان بر نتابید؟  مسئولینی که به گمان خودشان با افتتاح افتضاح عجولانه ی بیمارستان شهید گنجی؛ فقط و فقط می خواستند رزومه ی کاری شان را مزین کنند به نام شهید گنجی. احتمالا روح شهید گنجی به لرزه در آمده که نامش بر سر در بیمارستانی است که قتلگاه مردمی بیگناه و نجیب است.
« حیله ی شرعی»: میدان سن مارک، میدانی در شهر «ونیز» است در قرن دوازدهم، حکومت تصمیم به توسعه ی این میدان گرفت. در کنار این میدان، کلیسایی قرار داشت که در صورت توسعه ی میدان، خراب کردن آن لازم بود. شورای شهر ونیز، البته جرأت خراب کردن کلیسا را نداشت و لذا نمایندگانی را برای کسب اجازه به شهر رم به نزد پاپ فرستادند. پاپ فتوا داد که خراب کردن کلیسا گناه است ولی در صورتیکه آن را خراب کنند و رسما قول بدهند که آن را بهتر بسازند ،ضرری ندارد. ونیزی ها همین کار را کردند. از آن پس هر ساله شورای شهر به همراه گروه کثیری از مردم به میدان آمده و به کشیش هایی که از قبل در آنجا حاضر می شدند می گفتند: ما قول می دهیم که کلیسا را از نو و بهتر از اول بسازیم. می نویسند این قول دادن سالانه با تشریفات رسمی تا ششصد سال معمول بود و از قرن هجدهم به بعد منسوخ شد.
آقای نماینده؛ همواره تصور موکلینی که وکیلی چون شما را اصلح دانستند این بوده وهست که نه تنها ملبس به ردای مقدس جدتان رسول الله هستید بلکه قطع به یقین در وفای به قول تان، نیز همواره تأثیر پذیر و الگوبردار سیره نبوی وائمه اطهار هستید.
[ یک عمردویدیم و لب چشمه رسیدیم /خشکید وبه یک جرعه چشیدن نرسیدیم . (قیصر امین پور)]
  از سیل 91 تاکنون ، تب و تاب مردم برازجان و نم رطوبت خاک پاک برازجان، همچنان پابرجاست که لرزش نفسگیر زلزله نیز پیکرشان را می لرزاند و می لرزاند رعب و وحشت  مردم این دیار به این دلیل به توان دو رسیده که سیل زده های پار، بیمارستانی جهت مداوای درد وزخم هایشان داشتند وامسال نه. اینک سؤال اینجاست که اگر نوک انگشت فرزند یکی از مسئولین شهر دراثر پوست گرفتن میوه ای کال، ببـُرَد، شبانگاه خونریزی نوک انگشت آقازاده چگونه، چه وقت و کجا بند خواهد آمد؟  آ یا باز هم  طبق معمول دست روی دست گذاشته می شود تا قبل از بند آمدن خونش، نفسش بند بیاید؟
  آنچه همگان متفق القولند و منطق حکم می کند اینکه شهر پرجمعیت و روبه رشد و توسعه ی جمعیتی، جغرافیایی برازجان، نیازمند نه تنها یک بیمارستان  بلکه چندین بیمارستان جهت رفاه حال ساکنین شایسته اش می باشد. در اذهان عمومی ؛ با انتقال بیمارستان برازجان از 17 شهریور به شهید گنجی؛ فرضیات ذیل به شدت قوت گرفته :
1. امنیت وآسایش مردم سلب شده ،چون جهت مراجعه و درمان و مداوا باید هزینه گزافی متحمل گردند و مسیر پر پیچ وخم وطولانی را بپیمایند.
2. دستهایی پشت پرده در کارند تا مراکز درمانی نوید، دی و البته درمانگاه نبوت و تأمین اجتماعی ؛ از رونق و رواج تصاعدی بهره مند گردد.
3. بیمارستان ازمحدوده ی  مرکزی شهر برازجان خارج شود و به حاشیه رانده شود و به مرور زمان، فلکه و خیابان بیمارستان به بایگانی تارسخ سپرده شود.
4.زمین لم یزرع ، بایر وغیر قابل استفاده ی ارزان قیمتی ، مبدل به زیر ساخت  مجهز ترین بیمارستان خاور میانه نامی به نام بیمارستان شهید گنجی شود.
5.مسئولین وقت می خواستند روبانی چیده باشند و افتتاحی کرده باشند هر چند که به معنای واقعی اش افتضاح باشد. /ح