عبدالجواد نجفی 

مقاله‌ای پژوهشی با عنوان «ارتقای تاب‌آوری پتروشیمی‌ها؛ گذر از یوتیلیتی متمرکز به شبکه‌های پشتیبان هوشمند»  به بررسی چالش‌های جدید صنعت پتروشیمی ایران در حوزه تأمین یوتیلیتی پرداخته است. این مقاله با تمرکز بر شرایط عملیاتی هاب‌های انرژی و پتروشیمی مستقر در منطقه انرژی، اقتصادی پارس جنوبی(عسلویه)و ماهشهر، تأکید می‌کند که مدل متمرکز تأمین بخار، برق، آب صنعتی و هوای فشرده که طی دو دهه گذشته مزیت اقتصادی و عملیاتی قابل توجهی ایجاد کرده بود، اکنون در برابر اختلالات و نوسانات عملیاتی آسیب‌پذیر شده است. 

در این پژوهش آمده است که افزایش بار مصرفی، فرسودگی تدریجی تجهیزات،حوادث غیر مترقبه چون شرایط ایجاد شده اخیر ،  تغییرات اقلیمی و پیچیده‌تر شدن زنجیره تولید، فشار قابل توجهی بر ساختار فعلی وارد کرده و بروز اختلال در واحدهای کلیدی یوتیلیتی می‌تواند به‌صورت دومینویی مجتمع‌های مختلف را تحت تأثیر قرار دهد. نویسنده مقاله معتقد است وابستگی کامل مجتمع‌ها به یک هاب مرکزی، دیگر پاسخگوی واقعیت‌های عملیاتی امروز صنعت پتروشیمی نیست و لازم است معماری تأمین یوتیلیتی به سمت ساختارهای منعطف‌تر و چندلایه حرکت کند.

این مقاله با استناد به منابع معتبر بین‌المللی از جمله Applied Energy، AIChE Journal و گزارش‌های IEA، چارچوبی مهندسی و اقتصادی برای ایجاد «شبکه‌های پشتیبان هوشمند یوتیلیتی» ارائه می‌دهد؛ مدلی که هدف آن افزایش تاب‌آوری، کاهش توقف‌های اضطراری و حفظ پایداری تولید در شرایط بحران است.



عبدالجواد نجفی، دانش اموخته گروه مهندسی مکانیک و شاغل در صنعت پتروشیمی