به گزارش مهر،این روزها خیابان های ایران زیست شبانه ای متفاوت را تجربه می کند، تجربه ای از جنس حضور گسترده مردمی پرچم به دست در زیر بمباران های وحشیانه رژیم صهیونیستی و امریکای جنایت کار به مراکز عمدتا غیر نظامی.

سی و یکمین شب حمله رژیم کودک کش اسراییل و آمریکا به خاک ایران در حالی گذشت که بار دیگر اهمیت مولفه‌های غیرنظامی در قدرت ملی همچنان برجسته است.

اینجا صحبت از تاب‌آوری اجتماعی یعنی توان جامعه در مواجهه با تهدیدات خارجی و بحران‌های امنیتی به عنوان یکی از قدرتمندترین ابزارهای بازدارندگی است. حضور شبانه مردم در خیابان‌ها و حمایت معنوی از نیروهای نظامی و همبستگی عمومی نمادی زنده از انسجام داخلی و اراده ملی است که حتی می‌تواند از برتری سخت‌افزاری نیز مؤثرتر واقع شود.

این حضور اجتماعی چند لایه پیامدهای از جمله تقویت روحیه نیروهای نظامی، بازدارندگی ادراکی و مشروعیت اجتماعی را در بر می گیرد.

در مولفه تقویت روحیه نیروهای نظامی حضور شبانه مردم در خیابان ها ستون اصلی قدرت ملی را نشان می دهد. وقتی جامعه پشت نیروهای مسلح قرار دارد و حضور مردمی به شکل مستقیم یا نمادین احساس می‌شود انگیزه، اعتماد به نفس و تاب‌آوری روانی نیروها افزایش می‌یابد که در بحران‌های فرسایشی و طولانی‌مدت جنگی همین روحیه می‌تواند تعیین‌کننده کارآمدی عملیاتی باشد.

در موضوع بازدارندگی ادراکی حمایت عمومی در کف خیابان ها سیگنالی آشکار برای طرف مقابل است که نشان می‌دهد فشار نظامی و تهدید خارجی قادر به شکستن اراده ملی نیست. در این مولفه ادراکی هر اقدام خصمانه دشمن به‌سرعت با مجموعه‌ای از هزینه‌ها و واکنش‌های غیرقابل پیش‌بینی مواجه می‌شود. این پیام روانی معادلات محاسباتی دشمن را پیچیده و موازنه را به نفع ایران تغییر می‌دهد.

موضوع مهم تر، مشروعیت اجتماعی با یک بازنمایی رسانه ای است. حضور مردم وقتی در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی بازتاب می‌یابد تصویر جامعه‌ای متحد و مقاوم را تقویت می‌کند. این روایت در داخل کشور انسجام و در سطح منطقه و جهان نشان می‌دهد که ایران نه تنها یک بازیگر سخت، بلکه یک جامعه آماده و مقاوم است که در مواجهه با فشار خارجی یکپارچه و فعال باقی مانده است.

البته تداوم این سرمایه اجتماعی با یک مدیریت هوشمندانه توسط مردم در حال تبدیل به یک مزیت راهبردی پایدار است که بر خلاف تحلیل های دشمن که از آن به عنوان یک نمایش موقت و مقطعی یاد می کنند سبب تقویت موازنه و اتحاد ملی شده است.

در مجموع تاب‌آوری اجتماعی این شب های مردم ایران ترکیبی از همبستگی، حضور نمادین و حمایت معنوی است که به عنوان ستون مکمل قدرت سخت و ابزار مؤثر بازدارندگی ملی به شمار می رود. این مولفه نشان می‌دهد که قدرت واقعی یک کشور در زمان جنگ نه تنها در تجهیزات و فناوری بلکه در اراده جمعی، انسجام اجتماعی و ظرفیت پاسخ به فشارهای خارجی تجلی می‌یابد.

هر تلاش برای تضعیف ایران وقتی با چنین تاب‌آوری گسترده‌ای مواجه شود نه تنها نتیجه‌ای فوری نمی‌دهد بلکه می‌تواند هزینه‌ها و پیامدهای راهبردی را به مهاجم تحمیل و ابتکار عمل را به کشور بازگرداند.

اگر از ابتدای هفته سوم جنگ تغییر معادلات به نفع ایران رقم خورد و بعد از چند روز آمریکایی ها را مجبور به ارسال سیگنال هایی برای مذاکره کرد، بدون شک نباید از نقش برجسته حضور آگاهانه و خودجوش شبانه مردم در خیابان ها گذشت.

مردم ایران در کنار نیروهای مسلح به کشورهای متخاصم نشان دادند که هر تهدید آغاز تقویت و بازدارندگی و هر فشار فرصتی برای مقاومت بیشتر و اتحاد ملی است.