به گزارش اتحادخبر به نقل از مدیکال نیوز تودی، انتخاب‌های خاص سبک زندگی، مانند مدیریت وزن و انتخاب‌های غذایی، می‌توانند به طور بالقوه به کاهش خطر ابتلا به زوال عقل کمک کنند.

غذا خوردن با محدودیت زمانی موسوم به فستینگ، یک رویکرد غذایی است که در آن تمام غذاهای روزانه و نوشیدنی‌های حاوی کالری در یک بازه زمانی مشخص هر روز مصرف می‌شوند و به دنبال آن یک دوره روزه‌داری طولانی‌تر انجام می‌شود.

تحقیقات قبلی نشان می‌دهد که غذا خوردن با محدودیت زمانی ممکن است تأثیر مثبتی بر عملکرد شناختی و سلامت روان در بزرگسالان مسن داشته باشد.

اکنون، یک کارآزمایی بالینی کوچک محققان دانشگاه راتگرز نیوجرسی نشان داده است که محدود کردن مصرف غذا به یک بازه زمانی ۸ تا ۹ ساعته برای غذا خوردن روزانه ممکن است مزایای شناختی برای زنان مسن مبتلا به اضافه وزن یا چاقی، فراتر از مزایایی که از طریق کاهش وزن به تنهایی حاصل می‌شود، فراهم کند. با این حال، مطالعات بزرگتری برای تأیید نتایج لازم است.

این کارآزمایی کوچک، ۴۷ زن ۵۰ تا ۷۹ ساله مبتلا به اضافه وزن یا چاقی را ثبت نام کرد. همه شرکت‌کنندگان مشاوره دریافت کردند تا میزان کالری دریافتی روزانه خود را تقریباً ۵۰۰ کالری کاهش دهند.

سپس شرکت‌کنندگان به دو گروه غذا خوردن با محدودیت زمانی یا گروه غذا خوردن استاندارد تقسیم شدند.

افرادی که در گروه فستینگ بودند، مصرف غذا را به کمتر از ۹ ساعت در روز محدود کردند، که معمولاً بین ساعت ۱۰ صبح تا ۶ بعد از ظهر غذا می‌خوردند، با میانگین ۸.۲ ساعت زمان غذا خوردن.

گروه غذا خوردن استاندارد به خوردن در یک بازه زمانی معمول‌تر ۱۲ ساعته ادامه دادند، که به طور متوسط ۱۲.۶ ساعت در روز بود.

پس از ۶ ماه، هر دو گروه مقدار مشابهی وزن، تقریباً ۶.۸ کیلوگرم به طور متوسط، از دست دادند. با این حال، هنگامی که محققان عملکرد شناختی را ارزیابی کردند، تفاوت‌هایی آشکار شد.

در مقایسه با افرادی که برنامه غذایی استاندارد را دنبال می‌کردند، شرکت‌کنندگان در گروه فستینگ، پیشرفت‌های قابل توجهی در برنامه‌ریزی مکانی و حل مسئله نشان دادند.

محققان همچنین روندی به سمت خطاهای کمتر در آزمون‌های اندازه‌گیری حافظه و یادگیری مشاهده کردند، اگرچه این تفاوت‌ها از نظر آماری معنادار نبودند.

هیچ تفاوت معناداری بین گروه‌ها در آزمون‌های ارزیابی توانایی چندوظیفگی یا زمان واکنش مشاهده نشد.

موارد جهانی بیماری آلزایمر و سایر اشکال زوال عقل به دلیل افزایش سن جمعیت در حال افزایش است و سن قوی‌ترین عامل خطر شناخته شده برای زوال عقل است.

تحقیقات همچنین نشان می‌دهد که چاقی و چربی شکمی خطر زوال شناختی و زوال عقل را افزایش می‌دهد، و مطالعات چاقی شکمی را به عنوان یک عامل خطر مستقل و قابل توجه برای زوال عقل زودرس در زنان برجسته می‌کنند.

نتایج نشان می‌دهد که زمان‌بندی وعده‌های غذایی ممکن است مزایایی فراتر از کاهش وزن داشته باشد، زیرا هر دو گروه مقدار مشابهی وزن از دست دادند، اما گروهی که از محدودیت زمانی برای غذا خوردن پیروی کردند، بهبود بیشتری در برنامه‌ریزی و حل مسئله نشان دادند.

محققان معتقدند غذا خوردن با محدودیت زمانی ممکن است از طریق تعامل بین ریتم‌های شبانه‌روزی، مسیرهای حسگر مواد مغذی، التهاب و سلامت متابولیک بر سلامت شناختی تأثیر بگذارد.

هماهنگی مصرف غذا با ریتم شبانه‌روزی ممکن است از تنظیم وزن و سلامت متابولیک پشتیبانی کند، که به نوبه خود می‌تواند بر سلامت مغز تأثیر بگذارد.

با این حال، شواهد بیشتری برای اثبات اینکه آیا این مکانیسم‌ها بهبودهای مشاهده شده در این مطالعه را توضیح می‌دهند، لازم است.