غلامعلی بدخشان 

گرانیِ بی‌مهار، تورمِ افسارگسیخته و سقوط آزاد قدرت خرید مردم، دیگر یک «مسئله اقتصادی» نیست؛ این یک بحران آشکار در شیوه‌ی اداره‌ی کشور است. بحرانی که حاصل تصمیم‌های شتاب‌زده، بی‌پشتوانه و جدا از واقعیت زندگی مردم است. سفره‌ها یکی‌یکی جمع می‌شوند و مسئولان هنوز در حال آزمون‌وخطای پرهزینه با زندگی میلیون‌ها ایرانی‌اند.
یارانه‌های بی‌موقع، بی‌اثر و تحقیرکننده، نه مرهم زخم معیشت است و نه نشانه‌ی حمایت. حذف ارز ترجیحی، بدون آماده‌سازی اجتماعی، بدون جبران واقعی و بدون اقناع افکار عمومی، تنها یک پیام داشت: انتقال بار ناکارآمدی دولت به دوش مردم. مردمی که دیگر نه توان تحمل دارند و نه اعتمادی برای صبر.
در یکی از حساس‌ترین برهه‌های تاریخی کشور، زمانی که اجماع جهانی به رهبری آمریکا برای تضعیف ایران شکل گرفته، بدیهی‌ترین عقل سیاسی حکم می‌کند که سرمایه‌ی اجتماعی حفظ شود. اما پرسش تلخ اینجاست:
چرا تقریباً همه این واقعیت را درک کرده‌اند، جز بخشی از طبقه‌ی حاکم؟
و یک پرسش بنیادین‌تر:
شما خود را در برابر خون صدها هزار شهید این سرزمین چگونه تعریف می‌کنید؟ شهیدانی که با جان خود امنیت، استقلال و عزت این کشور را تضمین کردند تا امروز مسئولان، امانت‌دار این مردم باشند نه بی‌تفاوت به رنج آنان. حداقل یک‌بار خود را در برابر خون شهدا قرار دهید و شرم کنید از تصمیم‌هایی که معیشت مردم را له کرده است. و شرم‌آورتر آن‌که در کنار این فشار بی‌امان بر مردم، با مفسدان اقتصادی، رانت‌خواران و زالوصفتانی که خون اقتصاد کشور را می‌مکند، با تساهل و مماشات برخورد می‌شود. این جماعت چه مصونیتی دارند؟ شما چه شرم حضوری در برابر مردم و شهدا دارید که این‌گونه با آنان مدارا می‌کنید؟ اگر در برخورد قاطع با این شبکه‌های فاسد ناتوانید، حداقل شهامت داشته باشید و آنان را شفاف به مردم معرفی کنید تا مسیر مطالبه‌گری قانونی و عمومی باز شود و حق مردم از این جماعت فاسد گرفته شود.
تصمیمات نسنجیده‌ی اقتصادی، بی‌توجهی به پیامدهای اجتماعی و بی‌اعتنایی به هشدارها، دقیقاً همان مسیری است که دشمنان این کشور آرزو می‌کنند. شما با این سیاست‌ها، خواسته یا ناخواسته، آب در آسیاب دشمن می‌ریزید؛ دشمنی که روی فقر، خشم، فرسودگی و شکاف مردم و حاکمیت حساب باز کرده است.
ظاهراً نه اهل مطالعه‌ی تاریخ هستید و نه عبرت گرفتن از تجربه‌های گذشته. اگر تاریخ دور است، حداقل حوادث همین سال‌های اخیر را مرور کنید؛ ببینید هر جا مردم نادیده گرفته شدند، هر جا معیشت قربانی تصمیمات خلق‌الساعه شد، نتیجه چه بود.
یک حقیقت ساده اما انکارناپذیر وجود دارد:
شما تا زمانی هستید که مردم همراه شما هستند.
بدون مردم، هیچ حکومتی با تمام ابزار قدرت، دوام نخواهد آورد. اگر به این واقعیت باور ندارید، کافی است یک روز مرخصی بگیرید؛ نه جلسه، نه گزارش، نه آمارسازی.
به بازار بروید، قیمت‌ها را بپرسید، شرمندگی پدران، اضطراب مادران و ناامیدی جوانان را ببینید. آن‌وقت شاید بفهمید فاصله‌ی تصمیم‌های پشت میز با زندگی واقعی مردم تا چه اندازه خطرناک شده است.
حداقل تاریخ معاصر را بخوانید؛
ببینید هر جا مردم حذف شدند، هر جا نان و کرامت توأمان نادیده گرفته شد، عمر حکومت‌ها چقدر کوتاه بوده است. هیچ قدرتی با شکم گرسنه‌ی مردم و گوش‌های بسته پایدار نمانده است.
این متن نه سیاه‌نمایی است و نه تهدید؛
این هشداری صریح، احساسی و مسئولانه است. هشداری از دل جامعه‌ای که هنوز به خون شهدا، به مردم و به آینده این کشور وفادار است، اما دیگر توان تحمل بی‌عدالتی، رانت و خطاهای تکراری را ندارد.
و در نهایت اینکه پشتوانه مردمی را حفظ کنید که تاریخ با حاکمانِ بی‌پشتوانه شوخی ندارد.