احمد خواجه حسنی 

رئیس جمهور عصر دیروز دوم دی ماه در صحن مجلس مستأصل و درمانده در قامت طبیب سر خودی که برای همه ی دردها، یک نسخه بیشتر نداشت و آن «چایی‌ نبات» بود!  دگر بار گزاره ای پر تکرار را بیان فرموده و اظهار داشتند: 
 هر کس فکر می کند امکان آن را دارد کاری کند و می داند که مملکت باید درست شود، ورود کند 
مملکت وسیع و مشکلات آنقدر زیاد است که هر کسی بخواهد کمک کند باز هم ما نیازمند نیرو هستیم لذا از این کار استقبال می کنیم و آمادگی داریم اگر استان به استان و شهرستان به شهرستان کسی توان پذیرفتن مسئولیت دارد، ورود کرده و کار کند...
جناب رئیس جمهور 
عطف به فرموده ی پیش از انتخاباتِ جنابتان: «ذِمَّتِي بِمَا أَقُولُ رَهِينَةٌ»، شما گردن مبارک را به امید این که مردم ورود کنند و مشکلات کشور را حل کنند به گرو گذاشتید؟ آن هم مردمی که در فاجعه ی مهجوری سیاسی، احساس بی قدرتی سراسر وجودشان را فرا گرفته؟
در بعد اینکه، مگر علی طیب نیا، محمد جواد ظریف و این اواخر هم محمدرضا جوادی یگانه (استاد جامعه شناسی) رئیس مرکز ارتباطات مردمی ریاست جمهوری، با هدفی غیر از کار کردن و کمک، به این عرصه ورود کردند؟
در این باب، بهرام بیضایی در طومار شیخ شرزین آورده اند که؛ « اگر دستی را ببندی بی‌ هنر می‌ماند و این گناه آن دست نیست، گناه آن است که تمرینِ (عمل) بستن کرده».
سال های متمادی بسیاری از نیروهای انسانی مستعد، شایسته، خلّاق، نو آور و با انگیزه از ابراز وجود نیل به پیشرفت کشور و اثرگذاری در نظام تصمیم گیری طرد شدند، سرخورده و مغموم یا مهاجرت کردند و یا کنج عزلت گزیدند...
زمانی که این سیستم به قول فروغ، بی چراغ به راه افتاده و بحران به بحران می افزود و همچون حکایت «پنلوپه و کفن اودیسه» چنان چه دولتی در حد بضاعت، بافته ای داشت دولت بعدی آمد و همه را پنبه کرد، آخرِ این قصه از ابتدا پیدا بود.

آقای پزشکیان
امروزه روز، در دولت شما به کارگیری رئیس یک اداره در یک شهرستان محروم، به مثابه عروس هزار دامادی شده که در فرآیند انتصاب آن، برخی نیروهای سایه و روشن هر یک به طریقی سعی در اعمال نفوذ و تأثیر گذاری دارند!
در این شرایط، چطور اعلام نیاز به نیرو می کنید و آن نیرو در این بستر جامعه ستیز با چه مکانیسمی قادر خواهد بود به دولت کمک کند؟

هر فرمانروایی که می‌خواهد کشوری را نگه دارد و آرامش و آسایش مردم را فراهم کند و یاران را به خوبی آموزش دهد و دشمنان را ریشه کن نماید، باید نگذارد بی‌ هنرانِ بد گوهر، با هنرمندان و آزادگان نژاده برابر شوند. دادن جایگاهی فراخور با شایستگیِ کارگزار، پایه و بُن مایه‌ی کشورداری است.اگر در اینباره مُستی شود، همه چیز بهم خواهد ریخت.(کلیله و دمنه)
بنابراین اکنون که وضعیت مملکت به این ترتیب رقم خورده، به قول اخوان ثالث:
هر که برده ست این خر جفتک پران را روی بام
می تواند، خود به پایینش بیارد والسلام !