سعیده دشتی

در روزهایی که از «جنگ ۱۲ روزه» سخن به میان می‌آید، نکته‌ای کمتر گفته‌شده جلب توجه می‌کند؛ نقش مردم ایران در میانه نبردی نامرئی، هوشمند و دیجیتالی. جنگی که نه توپ داشت، نه تانک و نه خط مقدم سنتی، اما در بطن آن، مردم بار دیگر نشان دادند که ستون اصلی پایداری کشورند.

جنگ ۱۲ روزه از جنس تازه‌ای بود. هیچ خیابانی پر از دود نشد و هیچ تانکی از مرز عبور نکرد؛ اما فشار روانی و رسانه‌ای آن چیزی از نبرد واقعی کم نداشت.

در روزهایی که هجمه اطلاعاتی و موج‌های خبری تلاش داشت ذهن‌ها را متلاطم کند، مردم با آگاهی و آرامش در برابر آن ایستادند.

این در حالی است که با وجود بمباران رسانه‌ای، شایعات و جنگ روانی گسترده، جامعه ایرانی امید را به‌عنوان سلاح اصلی در دست گرفت.

در این فضا، هرکس در جای خود سنگری ساخت؛ یکی با انتشار اخبار درست، دیگری با جلوگیری از شایعه‌پراکنی و بسیاری با حفظ آرامش در خانواده‌ها و گفتگوهای روزمره.

میدان نبرد جنگ ۱۲ روزه، فضای سایبری و ذهن‌ها بود؛ اما مردم ایران با هوش و درایت خود اجازه ندادند موج‌های ترس به سیلی از ناامنی تبدیل شود. در شبکه‌های اجتماعی، گروه‌ها و کانال‌های خبری، مردم به یکدیگر امید بخشیدند و از حقیقت دفاع کردند؛ این خود حماسه‌ای از جنس امروز بود.

۱۲ روز مقاومت خاموش، بار دیگر ثابت کرد که مردم ایران نه فقط با دست‌هایشان، بلکه با فکر، آرامش و آگاهی‌شان از کشور دفاع می‌کنند. آنان در برابر هر طوفان رسانه‌ای، نشان دادند که انسجام اجتماعی و اعتماد ملی می‌تواند بزرگ‌ترین سپر دفاعی باشد.

در پایان این نبرد، ایران بار دیگر سربلند ماند، نه صرفاً به‌خاطر ابزارهای دفاعی یا سیاست‌های رسمی، بلکه به‌ واسطه مردمی که پشت کشورشان را خالی نکردند.

 شاید همین حقیقت، بزرگ‌ترین معجزه این سرزمین باشد، اینکه ایران همیشه روی شانه‌های مردمش ایستاده است.