میم.قاف

یکی از دوستای عزیز و چهره‌‌ی مطرحِ هنریِ استان، ساعت دوازدهِ شب پیام داده که از ساعت شش بعدازظهر توی بیمارستان...... منتظر ویزیت پزشک عمومیه و هنوز نوبتش نشده. گفت ازدحام جمعیته و عینهو فیلمای آخرالزمانی، بیمارا توی همدیگه وول می‌خورن و نمی‌دونن چیکار کنن. گفت وقتی علت شلوغی رو پرسیده، جواب دادن به‌دلیلِ تازه‌کار بودن و بی‌تجربگیِ پزشکِ شیفت و همچنین کمبودِ پزشک، این ترافیک ایجاد شده!!!
فکرشو کنید. جماعت و آدمایی که حتی برای نفس‌کشیدن و تمامیِ شئوناتِ زندگی‌شون دارن مالیات پرداخت می‌کنن، بدونِ هیچ مطالبه‌گری و اعتراضی نشستن توی یه سالن سرد و بی‌روح و منتظرن برای یه‌لحظه وارد مطب پزشکی بشن که هنوز برای خودش هم یه دارو تجویز نکرده!
این به کنار حالا، همه‌ی سؤالم اینه توی روزگاری که برای تخم‌‌وترکه‌ی دربونای دانشگاه هم سهمیه‌ی کنکور تخصیص داده شده و هشتاد نود درصدِ صندلیای رشته‌های پزشکی و پیراپزشکی رو نورچشمیای سهمیه‌ایِ عزیزی پر کردن که تفاوت جزایر قناری و لانگرهانس رو هم به زور از همدیگه تشخیص می‌دن، چه غرض و مرضی هست که پزشک کم میارید مثلاً !!!
می‌خواید بگید اینقد سخته براتون تأمینِ پزشک !؟
بیخیال بابا! ماها که همه‌مون می‌دونیم چه‌خبره دیگه ... پزشکی که وقتی مراجعه می‌کنی بهش، موقعِ نسخه نوشتن دستاش شروع می‌کنن به لرزیدن و خودت باید بهش بگی چی و چی و چی رو تجویز کنه برات، چه تخصص و تبحری می‌خواد مثلاً !؟ انصافاً عطارای توی کوچه‌بازار، توانِ درمانگریِ بهتری ندارن ازشون!؟ ( با احترام و پوزش فراوان از پزشکای واقعی و متبحری که اگه نبودن تا خیلی درز و شکافا رو رفو کنن، معلوم نبود همکارای سهمیه‌ای‌شون چه بلایی سرِ سلامتی مردم می‌آوردن. )
خب، مثل بیماریای اطراف‌مون، این هم یه بیماریه درواقع. یه مرضِ ناقص‌العلاج که باید فکری کرد برای درمانش و دارویی تجویز کرد برای بهبودش!
بنظر من، یه شیلنگِ پرفشار ببندید به کلاسای آبگوشتی و سهمیه‌ها رو تا اونجایی که می‌شه صندلی چپوند تو کلاس، افزایش بدید. کی‌به کیه! ملت فقط می‌خوان یه نفر یه روپوش سفید تنش باشه و چهارتا قرص و کپسول و پماد و شربت بده دست‌شون. باقیش دیگه با خودشونه که مثلِ همه‌ی این سالا چه‌جوری با اینا از هفت‌خوانِ بیماری عبور کنن و زنده بمونن و فرداش هم صف بگیرن پشت صندوقای رأی. این هم تجویز ...