در تاریخ تمدن بشری و به ویژه در تاریخ ایران زمین، نوع رفتار، گفتار و برخورد با اندیشمندان بزرگ و نخبگان جامعه توسط عده ای کج اندیش و قدرت طلب همواره خصمانه و کینه توزانه بوده است. نمونه و مثال های زیادی می توان در این رابطه برشمرد. واقعیت تلخ تاریخ همواره تکرار می گردد و شاهد بودیم چگونه در همان روزهای اول در گذشت شاعر بزرگ منوچهر آتشی توسط افرادی که ادعای نمایندگی مردم را دارند، مورد هجمه و   تهاجم قرار گرفتند.

برخوردی که مخالفان آتشی با وی نموده اند را می توان از چند منظر مورد توجه قرار داد.

اولین موردی که می توان به آن پرداخت، از جنبه ی ادعای مخالفان که متاسفانه خود را مسلمان می دانند و عامل به آموزه های دینی. دومین آن چگونگی حمایت و پشتیبانی از شخصیت های ادبی هنری استان بوشهر که متاسفانه مخالفان، خود را حامی بوشهر می دانند.  

از اصول و ارزش های مهم دینی که از سوی پیشوایان مذهبی در کتاب آسمانی ما مسلمانان توصیه شده است، عدم تجسس در احوال شخصی و خصوصی افراد و عدم فاش نمودن اسرار مردم می باشد و همچنین گفته می شود که خداوند حق خودش را می بخشد ولی حق مردم را نخواهد بخشید. مخالفان شاعر بزرگ ما در حالی که خود را  بی عیب و نقص می دانند (لابد تا کنون مرتکب گناهی نشده اند!) این آموزه ها را فراموش کرده، گویا این توصیه ها فقط برای دیگران آمده و همواره دیگران را به انواع و اقسام تهمت ها و افتراها متهم کرده و به راحتی و به آسانی، زندگی دیگران را زیر ذره بین کج اندیشی خود می برند و مرتکب انواع و اقسام تهمت ها می شوند و سال ها به این عمل زشت و ناپسند خود ادامه می دهند به قول عراقی: روی خود را بنگر اندر آینه/ پس نکو بنگر که زشتی یا نکو/گر نکو رویی رها کن خوی زشت/تا نباشی خوب رویی زشت رو.

اما متاسفانه هستند کسانی که حاضرند هر نوع اتهاماتی ولو آنکه در هیچ محکمه و دادگاهی نیز به اثبات نرسیده باشد، نثار افراد و بخصوص شخصیت های هنری و ادبی نمایند و حتی ساعتی پس از در گذشتش نیز بدون هیچگونه توجه به دستورات دینی و انسانی، بی هیچ شرم و حیایی اتهامات دیگری را به وی وارد نمایند. که متاسفانه این بدعت ناپسند را در مورد شاعر بزرگ ملی ما زنده یاد منوچهر آتشی در همین بوشهر خودمان شاهد بودیم و این در شرایطی بود که مردم استان های دیگر نه تنها قدر و ارزش بزرگان علمی و ادبی خود را میدانند و به گرامیداشت آنان می کوشند، بلکه برای افراد دست چندم خویش نیز احترام قائلند بخصوص اگر در زمره در گذشتگان باشد که این خود یک فرضیه و سفارش موکد دینی است. انشاالله که این رسم نامبارک از دیار ما رخت بربندد و همیشه یاد و نام بزرگان همچون منوچهر آتشی ها به نیکی در ذهن و ضمیر و بر زبانمان جاری باشد.