خان

بر همگان واضح و مُبرهن است که اصولاًً واژه ی میز شیرین است و پشت آن نشستن صد پله شیرین تر! اگر یک بار در طول عمر باعزت! پشت آن بنشینید، آن چنان با این موجودِ بی یال و کوپالِ چهار پا وحدت پیدا می کنید که شما میز می شوید و میز، شما!
 
میز و پشت میز نشینی  رسم و آدابی دارد. اول: علاوه بر صندلیِ تاپ، شاکله یِ کُتِ رئیس با رنگِ میز باید یک هارمونیِ دلنواز خلق کند که ذوق ها را به طرب وادارد.
 دوم: میز طوری طراحی شود که زمستان ها رو به آفتاب، گرم و نرم، و تابستان ها دقیقاً توی حلقِ دریچه یِ کولر باشد.
سوم؛ میز به گونه ای قرار گیرد که سر و صورتِ رئیس عمود بر کلّه یِ منشی باشد به گونه ای که با یک چشمکِ رئیس، منشی با دو واژه "جلسه دارد" مردم را زا به راه کنند.
چهارم: میز رئیس در اتاقی دل باز و باصفا قرار گیرد به طوری که  گنجایش حداقل یک صد مراجعه کننده را داشته باشد تا مستطاب بتوانند فازِ مردمی و تکریم ارباب رجوع بردارند. ایضاً دو در داشته باشد یکی بزرگ برای معارفه و ورودِ خواصّ و ... دیگری کوچک برای تودیع و عوامّ، ایضاً دو پنجره تعبیه کنند که خدایی ناکرده کلیدشان گم و گور شد، بتوانند از یکی وارد و از دیگری خارج شوند!!!
چهارم؛ میز معاونان گِردتر، کوچک تر و سِمسار گونه باشد، به شکل پراکنده در اطاق ها و طبقه های مختلف چیده شوند به گونه ای که فکر کودتا علیه رئیس به سرشان نزند!

طی طریق و وصول به این طاووس علیین خوش نقش و نگار متفاوت است.
گروهی هستند آن چنان سرگرم زخارفِ دنیوی دیگر می شوند که یک سره به میز و مافیها پشت پا می زنند به گونه ای که نامِ یک پشت میزنشین ملقّب به القابِ فخیمه دکتر و مهندس را نمی دانند و بر نمی تابند.

عده ی دوم بدون عذر و بهانه، هفت شهرِ میزی؛ شامل: طلب(جست و جو برای وصول به میز)، عشق( شعله ور شدن لهیب میز در تمام وجود)، معرفت(شناخت آداب و اخلاق پشت میزی)، استغنا( بی نیازی از ماسوا و نیاز شدید به یک میز)، توحید( هر جا می نگرد قامت رعنای میز را می بیند.)، فقر و فنا( من وجود ندارد، آن چه می بینید میز است.) را با وجودِ یک پیر یا مرشد که غالباً از اقوام و اقارب و آشنایان صاحب میز است، طی می کنند و میزدار می شوند. برخی چون می بینند راه دراز است، پرتاب و تعب و طی این مرحله بی همرهی یک راهبرِ خر میزِ آشنا به اصولِ وادی ممکن نیست، سُرخورده و سَرخورده میدان را وامی گذارند، گوشه عزلت می گزینند، می نشینند بر لب جوی و گذر عمر را می بینند یا رحل اقامت در سرزمینِ غربت می افکنند، با لیاقت به میز می رسند ومیز داری واقعی را به نمایش می گذارند.

آن گونه که علمای میزدار می گویند: میزداری واقعی در این آشفته بازار مکاره ی سیاست، ریا و ... سخت و گاه ناممکن است. میزداری واقعی این نیست که نقش یک ماشین امضا و یک دستگاه پخشِ سخنران را بازی کنید. اگر میزداران انگبین میز را چشیدند؛ صاحب آلاف بیت المال شدند، الوف گرین کارت، مسکن و آموزش و درمان و ... لاکچری را نوش جان کردند  باید چشم به راه نیشِ " حیا کن و رها کن" ولی نعمتان خود(مردم) باشند.