ترانه فرخی

استان بوشهر با جمعیتی بالغ بر ۱۹ هزار توانیاب، گروهی بزرگ از افراد توانمند را در خود جای داده است؛ افرادی که با وجود استعدادهای چشمگیرشان در عرصه‌های هنری، فرهنگی، ورزشی، اجتماعی و شغلی، به دلیل کمبود توجه مسئولان و ضعف زیرساخت‌ها، اغلب در حاشیه قرار گرفته‌اند.  
با وجود موفقیت‌های قابل‌توجه این قشر، نهادهای حمایتی مانند بهزیستی نتوانسته‌اند ارتباط مؤثری با آن‌ها برقرار کنند. سیاست‌های ناکارآمد و تعاملات ضعیف این نهاد باعث ایجاد فاصله‌ای عمیق میان توانیابان و بهزیستی شده است. بسیاری از توانیابان از عملکرد این سازمان ناراضی‌اند و تنها شمار اندکی برای دریافت مستمری ماهانه با آن در ارتباط هستند.  
یکی از مشکلات اساسی، ضعف در اطلاع‌رسانی است. بسیاری از توانیابان از حقوق خود بر اساس قانون جامع حمایت از افراد دارای معلولیت بی‌اطلاع‌اند و از تسهیلاتی نظیر وام‌های اشتغال‌زایی و فرصت‌های شغلی محروم مانده‌اند. عدم شفافیت و ناتوانی در انتقال اطلاعات، آن‌ها را از خدماتی که می‌تواند زندگی‌شان را بهبود بخشد، دور نگه داشته است.  
از سوی دیگر، کارکنان بهزیستی غالباً از دغدغه‌ها و چالش‌های روزمره توانیابان بی‌خبرند. این عدم تعامل و درک متقابل، شرایطی را ایجاد کرده که توانیابان بوشهر عملاً از مشارکت در بسیاری از عرصه‌های اجتماعی کنار گذاشته شوند.  
علاوه بر این، نبود زیرساخت‌های مناسب، مشکلاتی جدی در زندگی روزمره توانیابان ایجاد کرده است. بسیاری از معابر شهری برای عبور و مرور آن‌ها مناسب‌سازی نشده و ی فرهنگ‌سازبرای پذیرش و حمایت از این قشر در جامعه هنوز به اندازه کافی انجام نشده است.  
توانیابان حق دارند دیده شوند و از فرصت‌های برابر برخوردار باشند. وقت آن رسیده که مسئولان استان بوشهر با ارائه خدمات شایسته، بستر لازم برای زندگی بهتر این افراد را فراهم کنند. رفع این چالش‌ها نیازمند اراده‌ای جدی و همت جمعی است؛ تغییری که می‌تواند جامعه‌ای عادلانه‌تر و انسانی‌تر بسازد.