احمد خواجه حسنی

در شبکه های اجتماعیِ این روزهای پسا انتخابات، ، بازار گمانه زنی ها بر سر چینش های احتمالی کابینه دولت چهاردهم حسابی داغ است، البته نمی توان پیشنهاد داد یا انتظار داشت که رسانه ها از دامن زدن به این مباحث غیر ضرور اجتناب نموده و به تیم جدید فرصت دهند با فراغ بال، فرآیند بررسی گزینه ها و مشورت های پیرامونی را با کارشناسان امر انجام دهند ، به هر حال تبع کار رسانه ای و  اذهان کنش گر در فضای توسعه نیافته سیاسی رخداد همین وضعیت است لاجرم آن چه مبرهن است بر اساس گفتمان رییس جمهور منتخب، که وحدت و انسجام نیل به وفاق ملّی جزء یکی از پرتکرارترین کلید واژه های ایام انتخابات ایشان بود، بنابراین بایسته می نماید کابینه دولت جدید مبتنی بر ظرفیت های موجود در کشور و فراجناحی تنظیم شود با اینکه تشکیل و تجمیع کابینه ای فراجناحی که از الزامات وفاق ملّی است به باور برخی کنش گران سیاسی در وضعیت دو جامعه‌ای‌ شده ایران، امکان شکل‌گیری ندارد و تحت این شرایط همه چیز به سرعت تبدیل به دوقطبی می‌شود اما نگارنده بر خلاف این ادعا باور دارم کاری صعب و سخت ولی قابل تحقق و دست یابی است.
صعب و سخت از این جهات که علی القاعده فشارهای مختلف برای سهم‌خواهی ها و فرصت طلبی های پیرامونی وجود دارد ، از دیگر سو رأی اعتماد گرفتن کابینه‌ چهاردهم از مجلس دوازدهم که کسر قابل توجهی از آن ها نمایندگانی از جریان به شدت زخم خورده پایداری هستند ساده نخواهد بود و دیگر این که خالص سازی های اخیر در نظام اجرایی و اداری نظام حکمرانی به ویژه در دولت سیزدهم نیز مزید بر علّت است به عنوان نمونه باید توجه داشت با روی کار آمدن دولت سیزدهم، در تغییر مدیران بازمانده از دولت قبل در استان بوشهر، کار به جایی رسید که وزیر کشور از عمل کرد استاندار بوشهر بابت رکورد شکنی و تغییر (بخوانید قلع و قمع) پرشمار مدیریتی، تحسین و تقدیر کردند! قاعدتاً در مواجهه با چنین فضایی و اجرایی نمودن چنین رویکردهای جامعه گریزی، مرز بندی های سیاسی به مراتب پر رنگ تر شده و فراجناحی عمل کردن در سطوح خرد-میانه و کلان عملا به محاق خواهد رفت چه برسد به وفاق... اما پزشکیان که خود در دولت خاتمی عضوی از حزب مشارکت یا کارگزاران نبوده و به دلیل عمل کردش به عنوان وزیر بهداشت معرفی شد می تواند مصداقی از ملاک عمل بوده و در زمره شاخص های گزینشی قرار گیرد.

ناگفته پیداست فارغ از کارآمدی، تخصص و توان مندی اعضای کابینه چهاردهم متشکل از وزرا و معاونان، رویکرد اینان نیز می بایست همراه با سیاست های دولت باشد کوتاه سخن ، جامعه ی گرفتار آمده در فاجعه ی ناامیدی، به این دولت امیدها دارد (هم چنان که هانا آرنت اعتقاد داشتند آنچه باعث تغییر می‌شود امید نیست، ناامیدی است)، پس آن چه ضرورت دارد فراهم نمودن بسترهای لازم برای تحقق وفاق ملّی هم از سمت دولت چهاردهم  و نیز تمامی ارکان حکومت نیل به وضعیت مطلوب برای ایران و ایرانی است صرفاً به این دلیل ساده که خوشایند ما باشد یا نباشد این فرصت آخر برای احیای اعتماد مردم به حکومت و سپس بازگرداندن آنان به حوزه های عمومی از جمله حوزه سیاست است.

نگارنده با توجه به احساس مسئولیتی که رئیس جمهور منتخب در قبال رأی مردم دارد، بر این باور است که تشکیل کابینه ی فراجناحی به معنای استفاده از ظرفیت های شاخص ، مطرح و کارآزموده از افراد توان مندِ طیف های مختلف سیاسی در زمینه های گوناگون با تکیه بر پلورالیسم فکری و تضارب آراء و افکار است تا فرصت های هم افزایی و خرد جمعی نمود عینی پیدا کرده و موجبات همبستگی اجتماعی فراهم گردد تا دولت بتواند گام های بلندی در مسیر تحقق خواسته های مردم بردارد.

✓ اندوهگین نباش سرزمین من
در شکافِ زخم‌های تو بذر گل کاشته‌ام
تو روزی،سراسر گلستان خواهی شد.(علیرضا روشن)
   ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌