علی اکبر کیانی:*

اینجانب بعنوان یک دشتستانی علاقه مند به شهر و دیارمان مثل بسیاری از همشهریان و هم ولایتیهای دلسوز و غیرتمند از کودکی خاطرم هست که همیشه پیگیر و علاقه مند بودیم که جائی حرفی و موضع گیری از نماینده شهرمان در قوه مقننه کشور بشنویم و یا حتی در گوشه ای از عکسی یا در تلویزیون تصویری از ایشان ببینیم و بدان مفتخر شویم. اما دریغ، خوشبختانه یا شوربختانه همیشه نمایندگان ما از ساکت ترین و سربزیرترین نمایندگان مجلس بوده اند. علتش را باید ابتدا در خودمان جستجو کنیم که چنین افرادی را بر می گزینیم. چنان انفعالی در نمایندگان بالطبع در کسب امتیازات مادی و معنوی کشوری برای شهر و دیارمان نیز اثرات نامطلوبی می داشت. این است که امروز می بینیم اکثر نمایندگان ما که به هرحال هرکدام چند سالی در قامت نمایندگی مجلس به اعتبار رای ما از مقامات عالی کشور بوده اند بعد از پایان مسؤولیت و عدم رای مجدد تقریبا فراموش شده اند چون سابقه علمی و اجرائی قابل توجهی غیر از نمایندگی نداشته اند و عملا در جای حساسی به خدمت گرفته نمی شوند.

اما امروزه شرایط عمومی کشور تغییر کرده. انقلاب به بلوغ رسیده و نیروهای جدیدی پا به عرصه می گذارند. از سوی دیگر گسترش وسایل ارتباط جمعی و کانالهای تلویزیونی و اینترنت  این فرصت را در اختیار هر کسی قرار داده تا توانمندیها و ضعف های خود را بیش از پیش عرضه نماید. در دوره اخیر انتخابات مجلس نیز دشتستانیها گزینه جدید و سربسته ای را انتخاب کردند. این بار نماینده منتخب طلبه جوانی بود که علی رغم اینکه ایشان هم رزومه و سوابق چشمگیری نداشت (و بعد از انتخابات نسبت به مدارک ایشان نیز شبهاتی وارد شد) اما جو عمومی کشور و تعلق به جریان سیاسی خاص بخت ایشان را بلند نمود. همانطور که در یادداشت دیگری برای این پایگاه خبری اشاره گردید حوادث سال 88 اقتضا نمود که انتخابات مجلس در فضائی امنیتی برگزار شود. یکی از جریانات سیاسی موفق آن دوره جبهه پایداری بود که با نزدیکی به رئیس جمهور وقت آقای احمدی نژاد توانستند سهمی ویژه در مجلس کنونی کسب نمایند.

نماینده محترم دشتستان از بدو ورود به مجلس از چهره های خبرساز بوده است. حتی زمان تائید اعتبار نامه ایشان مسائلی را با تعدادی از نمایندگان جریان مقابل و با سابقه مجلس ایجاد نمود. بعد از آن موضع گیری در مورد فعالیت اتباع روس در بوشهر خبر ساز گردید.

اما اوایل امسال با داغ شدن فضای انتخابات ریاست جمهوری نماینده دشتستان بزرگ پشت آقای جلیلی قرار گرفت و رئیس ستاد وی در استان شد. البته طبیعی هم بود چون جبهه پایداری قرابت ویژه ای به گفتمان این کاندیدای ریاست جمهوری داشت. ابهامی که مطرح شد اینکه چرا آقای جلیلی که به بسیاری از شهرهای کشور سفر تبلیغاتی نمود به بوشهر نیامد. رئیس ستاد وی در بوشهر گفتند: تحلیل اینجانب این بود که حضور ایشان در بوشهر در میزان آرای ایشان تاثیری ندارد. در این رابطه دو علت می توان برشمرد. یک اینکه نماینده محترم دشتستان نسبت به رای حداکثری آقای جلیلی اطمینان داشتند که حضور یا عدم حضور وی چندان در نتیجه تغییری ایجاد نمی کرد که دیدیم کاملا اشتباه بود و این کاندیدا که در کشور سوم شده بود در بوشهر چهارم شد. اما علت دیگر می تواند این باشد که نماینده ما اتفاقا بدرستی می دانسته که آقای جلیلی در بوشهر رای ندارد و به همین دلیل چنان توصیه ای به ایشان کرده، حال سوال این است که آقای نماینده! اگر می دانستید چرا بر روی یک گزینه بدون شانس سرمایه گذاری کردید؟ مگر در کنار وظایف اساسی قانون گذاری و نظارت، یکی از اقتضائات نمایندگی – بخصوص برای حوزه های کوچک و محروم- داشتن شم سیاسی و نزدیکی به رجال بلند مرتبه و کسب امتیاز برای حوزه انتخابیه اتان نمی باشد؟ (جالب این است که از 4 نماینده استان بوشهر سه نفر روحانی اند! اما حداقل در سه نماینده دیگر استان چنان شمی بطور نسبی دیده می شود در حالی که نماینده دشتستان بطور کلی با این کابینه مشکل دارد که در ذیل توضیح میدهم.)

اخیرا و در جریان رای اعتماد به وزاری پیشنهادی عیار بینش سیاسی ایشان و هم فکرانشان در مجلس بیشتر نمودار گردید. نماینده ما در تحلیلی گفته بود که آقای زنگنه از مجلس رای اعتماد نمی گیرد. در حالی که دیدیم ایشان با آرای بالا به صندلی وزارت تکیه زدند. نکته جالب اینست که نماینده ما که در کمیسیون انرژی! مجلس عضوند چطور در جلسات کارشناسی با وزرای پیشنهادی نتوانستند به تحلیل درستی از موقعیت وزیر پیشنهادی نفت برسند. ایشان چنان نظری را در مورد وزیر پیشنهادی راه و شهرسازی نیز داشتند در حالی که آقای آخوندی نیز به وزارت رسید.

اما اتفاق ظریفتر زمانی افتاد که نماینده ما در تنها نطق خود در مورد وزرای پیشنهادی در مخالفت با وزیر اقتصاد سخنرانی کرد، وزیری که بیشترین رای موافق را از مجلس دریافت کرد!! (اینکه نطق ایشان چقدر آشفته و نامرتبط بود که رئیس مجلس هم به وی تذکر داد بماند). ایشان همچنین گفته بودند آقای روحانی فرد دیگری را به جای وزیر پیشنهادی کشور معرفی کند در حالی دیدیم هیچ نماینده ای در مخالفت با آقای رحمانی فضلی صحبت نکرد و ایشان با رای بالا وزیر کشور شدند. اخیرا هم در تحلیلی جالب به خبرگزاری فارس گفته که آقایان توفیقی سرپرست وزارت علوم و فانی سرپرست وزارت آموزش پرورش در صورت معرفی قطعا از مجلس رای اعتماد نخواهند گرفت! همچنین وی با رد رویکرد اصلاح طلبانه رئیس جمهور منتخب اعلام نموده در صورت انتخاب استاندار از این جریان با وی همکاری نخواهد کرد!

یکی از دوستان همشهری در زمان تحصیل اینجانب در دانشگاه تهران گفتند که ما به آقای نماینده توصیه کردیم از افراد صاحبنظر و تحصیل کرده شهرمان برای تحلیل مسائل و مشاوره استفاده نمایند اما ایشان رغبتی نشان ندادند. ظاهرا طلبه جوان ما به تحلیل های نادرست خود از مسائل و البته جریان در محاق فکری-سیاسی که به آن تعلق دارد بسنده نموده و نیازی به اهل فن نمی بیند. البته ایشان جوان و جویای نامند و اگر مانند سید کاکی چند دوره ای در مجلس باشند کم کم شم سیاسی و تحلیلشان بهبود می یابد. اما در این سنوات، دشتستان با این همه تنگناها چه هزینه ای را باید بپردازد؟ البته اخیرا در وبسایت ایشان از قول یکی از حامیانشان ذکر شده که وی قصد شرکت مجدد در انتخابات را ندارد، امیدواریم این حربه ای تبلیغاتی نباشد و در آستانه انتخابات آتی نگویند علی رغم امتناع به اصرار مردم مجبور به شرکت مجدد می شوند!

در هر حال اکنون به آن آرزوی دیرینه خود و همشهریان که می اندیشم پی می بریم که همان نمایندگان ساکت و نجیب چه بسا بهتر از فردی حاشیه ساز و کم اطلاع می بودند. به قول سعدی شیرین سخن:

صدف وار گوهرشناسان راز / دهان جز به لؤلؤ نکردند باز

فراوان سخن باشد آگنده گوش / نصیحت نگیرد مگر در خموش

چو خواهی که گویی نفس بر نفس / نخواهی شنیدن مگر گفت کس؟

تأمل کنان در خطا و صواب /  به از ژاژخایان حاضر جواب

صد انداختی تیر و هر صد خطاست / اگر هوشمندی یک انداز و راست

* دانشجوی دکترای روابط بین الملل دانشگاه علامه طباطبائی

(کارشناس بین الملل در نهاد ریاست جمهوری)