محسن صدیق

امروز بیستم مردادماه هزار و چهار صد دو ، تقویم پیر و فرتوت شهرمان برگی از تقویم خود را ورق زد و  پرونده یکی از بهترین مدافعان فوتبال تاریخ استان بوشهر یعنی محمود قنبری، پیشکسوت استقلال برازجان را به دلیل سکته قلبی برای همیشه بست.
محمود قنبری متولد ۱۳۳۹ زاده محله کلیجا در برازجان و از یک خانواده کاملا ورزشی بود. همینطور که محمد دانشگر بازیکن فعلی سپاهان خواهر زاده ایشان می باشد.

فوتبال را از زمین خضر و تیم دیهیم آغاز کرد. در سن ۱۷ سالگی  به تیم تاج منتقل شد و سال ۵۶ در تیم جوانان تاج درخشید.
پست اصلی او دفاع آخر بود که درصورت نیاز مهاجم هم بازی می کرد.
بیش از ۱۴ سال با قدرت در فوتبال ماندگاری داشت.
سالها در تیم منتخب برازجان و چند سالی هم در تیم منتخب استان بوشهر بازی کرد.
او بازنشسته اداره سیلوی برازجان بود.
روزمرگی های برهه فعلی هر روز ما را بیش تر دل تنگ خاطرات گذشته می نماید.  انگار با افزایش طول این عمر گذشته ها برجسته تر شده اند. انگار که ما مانده ایم با کوهی از خاطرهایی که نه فقط با تو پیر نمی شوند! نه فقط تاریخ انقضایی ندارند، بلکه هر روز بیش تر دلتنگش می شویم..

خوش برآ با غصه ای دل که اهل راز
عیش خوش در بوته هجران کنند
روزهای پرفروغ و با شکوه دهه طلایی فوتبال برازجان یعنی دهه شصت را مگر می شود فراموش نمود.
 تراوشِ نوستالژی روزهای خوبی که لحظه به لحظه میان این روزمرگی ها کم رنگ و کم رنگ تر می گردد.

آن سالها و اوج فوتبال با شکوه برازجان که برای هر بازی هزاران هزار عاشق را به روی سکوها و ضلع شمالی یعنی(پشت فنس) جایگاه اختصاصی طرفداران دخانیات و شاهین، بین جایگاه (خانه آجری) سمت راست هواداران استقلال، ایرانجوان، پاس، و سمت چپ آن هواداران پرسپولیس و برق را تنها سکوهای ورزشگاه پیر تختی برازجان می تواند شهادت دهد.
انگار دیروز بود!! نوشاد روشن کن!! اما سی و اندی سال گذشت.
سرعت فوق العاده محمود و دریبل های ریز و منحصر به فرد او باعث شده بود وقتی یکباره از دفاع آخر چهار تا پنج نفر در نیم متری دریبل می زد و استارت می زد تمام تماشاگران نیم خیز می شدند و اتوماتیک وار همه زمزمه می کردند محمود لازم کرد.
معمولا هر زمان استقلال عقب می افتاد و یا به گل نیاز داشت در خط حمله هم حضور می یافت.
 تو زمین زیاد نق می زد با بازیکنان هم تیمی خاطرم هست سال ۶۹ که تنها شانزده سال داشتم و از تیم سازمان آب تازه به استقلال رفته بودم برای اولین بار در یک بازی دوستانه جلوی او بازی می کردم، از این موضوع بسیار ترسیده بودم که اتفاقا به دلیل بحث با بازیکنان خودی وسط بازی زمین را ترک نمود و بعد دقایقی به بازی برگشت.
 یکبار هم در بازی حساس پرسپولیس و استقلال این اتفاق داشت می افتاد که با پافشاری جمال کاظمیان مربی وقت مانع این کار شد.
اما همواره بازیکن بسیار متعصبی بود که هیچ زمان استقلال را تنها نگذاشت.
او با دیهیم که قبل انقلاب زیرمجموعه تاج بود شروع کرد و با استقلال سال ۱۳۷۰ تمام کرد. در طول دوران بازی خود همواره به پیراهن استقلال بدون هیچ چشم داشتی وفادار ماند.
گرچه امروز بازیکنان زیادی از استان در تیمهای لیگ برتر کشور فوتبال می کنند‌
اما چه بازیکنانی و چه نسلی که هیچ وقت نتوانستند حق واقعی خود را از این فوتبال بگیرند، همانطور که دیگر هیچ وقت فوتبال در برازجان به آن ایام برنگشت.
قطعا محمود یکی از آنها و نسلی بود که به سختی تکرار خواهد شد.
یادش برای همیشه گرامی