دی هلیهو:

... پار اربعین که رفتِی کربلا، سی مونَم یه مهر و جانمازی اُوورده بی که از اُوستِیسُو ریشون نماز میخونُم. بوُ سِلیمونه میدِن دورش بگردُم. گفت زنخالو، اِی سیت بُگُم چه دیدُم، باورت نِوِیمو. گفتُم چه دیدی کَلباقر. گفت تو بین‌الحرمین که هاسِی میرفتُم، یِکِشا پَسَندری اُنگار سِلیمونِه دیدُم. تا اُومدُم بِرُم هَلِش، غِیو واوی حکم خدا. غُناهِشتِ جماعت بی وُ نِوِیمی دیندِی کسی بِرِی. اُما تو واگشتنی هم دِکِشا دیدُمِش که هاسِی پُی یه دکوندارِ عِرَوی گپ میزِه. تا خُومِه رسوندُم وُ دکونِ کو، رفته بی اُما دکوندارِکو پُی دس اشاره کِرد که بِرُم وَرِش. ایسو که رفتُم، هَمی مهر و جانمازه که نهاده بی تو یه نیلونِ سُوزی، دا دَسُم وُ یه مشتِ عِرَوینی هم تو هم بریزو کِرد که نفهمیدُم چه گفت.
 گفتُم بَهرَت کم نِبوُ زنخالو والا. وَش اِسَدمِش وُ ایسو نَزیکِ یه ساله که پاشون نماز میخونُم.
ایسو دیگ پسین مینُم دِکِشا اُومِه اینجو تا یه بَلگِ قاغُذی هم دسشه. گفتُم خیر بو کَلباقر. ئی چنه دِستِه!؟ ری کِرد وُ سَلوُ و گفت سلیمه، بُوا والا یه تُپِ اُوی نمیدی وُ مُو؟ هاسِی هلاک وِیمُم وُ تِشنِی. سَلوُ رفت یه پارچ رویی گُتی که داریم، گرُفت شی فلاکس، پُرِش کِرد و اُوورد دا کَلباقر. بَسکی تِشنَش بی وُ اُشتُو کِرد سی خاردن، نِصوِ پارچِه رُخت ری جومَش اُنگار که تازه شیشتُوویش. خندسم و گفتُم اُشتُو سی چه میکنی ایقه؟ دهنِت سیلاغه مِی؟ همیطحر که پارچِه مینِها ری زمین و دهنشِه پُی اُفتینِش پاک میکِرد، گفت سلام به لَوِ تِشنَت یا ایمام حسین مظلوم. بعدش سر جاش یه کمی جوجا واوی وُ گفت زنخالو یادته که پار یه مهر و جانمازی دادُمت وُ گفتُم سِلیمون داده!؟ گفتُم ها. گفت اُمروز که هاسِی نیلونشِه میتِکوندُم که یه چاقِ تنباکویی بیلُم توش بِدُم سی آمَجفَر، یِکِشا ئی قاغُذکو وَش اُفتا دومن. مُو خُو سوادی چی ندارُم. اُووردُمشِه تا سلیمه بخونِش بینُم چه نوشته. بُنگِ سَلوُ دادُم گفتُم دِی والا بیو بینُم کَلباقر چه میخا. سَلوُ هم اُومِه قاغُذِه وَش اِسِه وُ شروع کِرد وُ خوندنش :

( ... چگونه بر لبانِ تشنه‌ی من سلام می کنید، که خود عطشان ترین تشنگانِ زمانه اید.
 چگونه مرا مظلوم می خوانید، که من بر مِهترین محتشمِ روزگارم شوریدم و شمایان بر کِهترین کدخدای کوُیِتان درنمی آمیزید.
چِسان بر من می گریید و مویه می کنید که خود سزاوارِ هزاران سال گریه‌ی تلخ و هزاران نسل، مویه‌ی ناگوارید. چگونه برایم بر سر و سینه می کوبید که سرهاتان پر از نعره‌های خاموش و سینه‌هاتان لبریز از دردهای بی درمان است.
آخرین درهم از کیسه‌های خالی تان را که قوُتِ کودکانتان است، به کیسه‌های بادکرده ی مداحان می ریزید تا از من دکانی بسازند و نان خود در روغن آن به چربی رسانند.
موقوفاتتان در کف دنیادوستان می نهید و نذورات تان در کیسه‌ی نااهلان می ریزید و شفاعت مرا می طلبید. حال آنکه با این کار، غضب خدا را بیش از پیش بر خود خریده‌اید.
برایم بر طبل‌هایی می کوبید که با دِنانیر بیت‌المال از بلاد کفر ابتیاع کرده‌اید و با هر کوبِش آن، آوای "هل من ناصرم" را در کوچه‌های تنگ و  تاریک تاریخ گُم تر می‌کنید.
پس از هزار و اندی سال، در پی صلیبی هَروَلِه می‌کنید که هیچ نسبتی با من ندارد و هنوز نیک نمی دانید که مرا بیش از تیغه‌ی خنجر، دستِ حماقت و جهالتی سر برید که هنوز بِسانِ طاعونی کُشنده در روزگار می دَوَد و چون غباری مُکدّر بر دامنِ همگانتان می نشیند.
وَلیمه هاتان را آنگونه بر آتش می گذارید که تا دیگِ صاحب‌منصبی را لبریز نکرده‌اید، کاسه‌ی یتیمی را چرب نکنید.
تن‌پوش‌های خود و زنان تان، تیره و تاریک می‌کنید و بر کوی و برزن تان بیرق‌های سیاه می افرازید تا سوگواری تان را آشکار کنید و چون محرّم بر شما گذشت، تنپوش و بیرق، تا محرمی دیگر روانه ی پستوهای متروکه تان می‌سازید اما هیچ نمی اندیشید که "ثار" من، حریرِ نازکِ سرخی است که هماره در اهتزاز است و هیچ پستویی تاکنون رنگ آن به خود ندیده است.
بر بالاترین مرتبه‌ی منبر من می نشینید و جز در ستایش حاکمانتان چیزی نمی گویید و بر خود پنهان می‌کنید که هیچ حاکمی عاصِم از گناه و رادع از خطا یافت نمی‌شود.
در امر به معروف و نهی از منکر، جز بر پوشش زنانتان، بر هیچ منکر دیگری تعصب نمی ورزید و بر منکرات گماشتگان حکومت به دیده‌ی اغماض گذر می‌کنید. بر دیدگان دریده‌ی مردانتان سهل می‌گیرید و بر تارهای شکننده‌ی گیسوی دخترکانتان سخت.
مفتیانتان دیرگاهی است که چون از خزانه ی حکومت مواجب می‌گیرند، بر درد مردمان چشم می‌پوشند و فتاوی شان، بیش از فتوای شریعت، اوامرِ صاحبانِ  سیاست اند.
بر هم ستم می‌کنید و سخنان حق جوانانتان با تیغ و سنان پاسخ می‌گویید و خونشان بر زمین می‌ریزید و واعظان تان بر منابرشان آنگونه سخن می‌رانند که از  ایمان‌ مردمان بکاهند و هر روز با خدایشان بیگانه تر کنند.
منصوب می‌کنید و منتخب شان می‌نامید. مرعوب می‌کنید و تسلیم شان می‌خوانید. مکتوم می‌گویید و آشکارشان فرض می‌کنید.
جیب مردمان، با نادانی تان تهی می‌کنید و چون در اداره‌ی امور مُلک درمی‌مانید، خصمی جدید می‌تراشید و بار سنگینِ نامرادی تان بر آن بار می‌کنید. رهزنان را جامه‌ی سیاست می‌پوشانید و کَیّسان را به انزوا می‌کشانید. متملقان را به مشاورت می‌خوانید و نقادان را نفی بلد می‌کنید.
اِی نامحرمانِ با من، اِی غریبه ترین آشنایان، چگونه هر سال مرا _ مرا و خاندانم را _ تا گودال قتلگاه، تشییع می‌کنید و چون به خنجرم سپردید، رهایم می‌کنید و ردّ خونم با خاک می پوشانید تا بر نگاه تان آزار نرساند.
وای بر شما ! وای بر شما که انبوهِ اندوهِ فروخفته تان را به بهانه‌ی سوگِ بر من، بر رودِ روزگار می‌ریزید و فریاد اعتراض تان را جز بر فرودستان فرود نمی‌آورید.
شمایان کِاِید! کِاِید شمایان که هر محرّم، زخم کهنه ام با زبان‌هاتان ناسور می‌کنید و خونِ تازه‌ام را در کوچه‌های تشنه و باغ‌های خشکیده تان می‌افشانید تا رونقِ ازدست رفته شان بازستانید و نمی ستانید.
چگونه بر من و خاندانم سیاه می‌پوشید که همسایه هاتان هنوز رخت سیاهِ سوگِ فرزندان خود به در ناورده‌اند!؟ چگونه بر لبانِ تشنه‌ی من سلام می‌کنید که مؤمن ترین تان نیز از درک معنای تشنگی عاجزید!
اُف بر شما ! اُف بر شما که هر سال بیش از آنکه زخمم را مرهم نهید، با زخمِ کردارتان نوتَرَش می‌کنید...)