احمد خواجه حسنی:

این که بخش نامه ی محرمانه رئیس ستاد انتخابات کشور به این سرعت فضای رسانه ای کشور را قبضه می کند مؤید نشانه های روشنی است که به وضوح عیان است و تفسیر این وضعیت چندان حاجتی به بیان ندارد ، دیگر آن که معاون سیاسی وزارت کشور از انتخابات دوره ی دوازدهم مجلس کریمانه گذر کرده و در حال فراهم نمودن مقدمات برگزاری "سیزدهمین دوره" انتخابات مجلس است نیز از نوبرانه های دولت صادق الوعد است ولی چندان عجیب نبوده و انتظاری بیش از این نیست امّا اصل موضوع  ابلاغیه‌ای پر حاشیه مبنی بر عدم هرگونه همراهی استانداران، فرمانداران و مقامات سیاسی در سال منتج به انتخابات با نمایندگان مجلس است که درستی یا نادرستی این مهم جای بحث و بسط بیشتری دارد و فی الحال از حوصله این یادداشت خارج است آن چه مبرهن است این که برخی نمایندگان مجلس موقعیت خود را در خطر دیده هم چون خردسال بچه ای که اسباب بازی مورد علاقه و پرکاربردشان را از آن ها گرفته باشند سپند آسا از جا پریده به هر در و دیواری می زنند تا اسباب بازی راهبردی خود را پس بگیرند و شاید بتوان گفت که در ایام منتهی به انتخابات خلع سلاح نشوند!!! برخی از این نمایندگان از ابلاغ بخش نامه ی معاون سیاسی وزارت کشور به شدت معترض شده اند تا جایی که رگ گردن شان ورم باد کرده، فریادها سر داده اند و مجدّانه خواستار عزل معاون وزیر یا استیضاح خود وزیر کشور شده اند و چنان بر خواست خود پافشاری دارند که دولت را به عقب نشینی واداشته و وزیر کشور بندهای جنجالی بخش نامه صدرالاشاره را ملغی اعلام کرده نمایندگان امّا به اصلاحیه این ابلاغیه رضایت نداده و پای وزیر کشور را به نشست غیر علنی روز سه شنبه ۳٠ خرداد کشاندند و حتی عده ای به نشانه اعتراض جلسه مجلس را ترک کردند.
کار تا جایی پیش رفته که خبرهای ضد و نقیضی مبنی بر جمع آوری حدود ۲٠٠ امضاء برای استیضاح وزیر در برخی محافل و رسانه ها مطرح است و نمایندگانی اذعان داشتند در صورتی که وزیر کشور به قول هایی که در این ارتباط داده عمل نکنند چه بسا استیضاح را در دستور کار مجلس قرار دهند!
پرسشی که در این بین مطرح می باشد این است که چرا ظرف دو سال گذشته در حادث گردیدن مواردی که به استناد آن و در راستای عمل به وظایف نمایندگی و استیلای حقوق عامه می شد وزیر کشور را مورد سؤال قرار داده و یا حتی استیضاح نمود، نه رگ گردنی باد کرد و نه صدایی از بسیاری نمایندگان بلند شد؟!
چرا در بحران‌هایی که وزیر کشور در مدیریت آن‌ها عمل کرد مطلوبی نداشت مابین نمایندگان اجماعی بدین شکل صورت نگرفت حال امّا با یک سوزن به خودشان این گونه برافروخته شده و عنان از کف داده اند؟!
تناقض خوف ناکی است این که نماینده مردم باشی ولی سنگ منافع خودت را بیشتر به سینه بزنی، می توان چنین پنداشت که منافع ملّت و حقوق مردم به عنوان ارزشی راهبردی در این مقطع غریبه ای است که نمایندگان یازدهم در خانه ملّت در بسیاری اوقات و بزنگاه های مختلف روی خوشی به آن نشان نداده و بیشتر به فکر حفظ جایگاه خود و باقی ماندن در قدرت بودند تا دگر بار اثبات شود قدرت فاسد نمی کند! ترس است که فاسد می کند، شاید ترس از دست دادن قدرت...

باری به هر جهت، حکمتی و حکایتی بود تا عیار بسیاری از نمایندگان بیش از پیش محرز گردد ولی ایرادی ندارد به قول صائب تبریزی :
آرامش است آخر این اضطراب ها

پ ن:
گاهی نمی توان به کتابی بیان نمود
حرفی که یک حکایت کوتاه می زند