اتحاد خبر: سعید الله بداشتی، رئیس کمیته جوانان ستاد انتخاباتی سال ۹۲ حسن روحانی در پستی اینستاگرامی درباره‌ی دیدار اخیرش با او نوشت:

تفاوت بسيار كرده‌ايم از آخرين ملاقات دو نفره‌مان

هم حسن روحاني و هم بنده!

آن روزها مملو از اميد و سرزندگي و تلاش براي آينده ايرانِ آباد بوديم.

هرچند از وقايع تلخ ٨٨ ناراحت و غمين بوديم و خسرانش را غير قابل جبران مي‌دانستيم اما براي ايرانِ فردا هنوز در تكاپو بوديم..

با دكتر روحاني ساعت‌ها در سال‌هاي ٩١ و ٩٢ خصوصي نشستم و گپ زديم و تحليل‌ها و برنامه‌هايمان را مرور و بحث كرديم..

ايشان در يكي از آن روزها ماجراي توسل‌شان به سيده زنان عالم را گفتند و اشكم را درآوردند.

همچنين از اينكه تمام تلاش و انگيزه جدي‌شان براي نجات كشور و خروج ايران از بند هفت بيانيه شوراي امنيت كه سايه جدي جنگ را بر كشور مستولي كرده بود.

حقيقتاً هم او تمام تلاشش را كرد تا ايران را از انزوا خارج كند و ديديم با چه عزتي او و دكتر ظريف با جهانيان نشستند و تعامل كردند و بر همه موانع داخلي و خارجي چيره شدند اما با آمدن ترامپِ خبيث و جانِ دوباره گرفتن افراطيون داخلي، شد آنچه نبايد مي‌شد..

بعد از پيروزي در انتخابات و در يكي از سفرهاي اروپايي يكي از مؤثرترين سياستمداران به دكتر روحاني گفته بود كه همه چيز براي حمله نظامي به ايران و جنگ مهيا شده بود كه روي كار آمدن روحاني ورق را به نفع ايران برگرداند..

عرض مي‌كردم؛ در آن روزها اميد به تغيير و اصلاح در بين مردم و فعالان اجتماعي زنده بود.

آقاي روحاني حتي در اوايل روي كارآمدنِ رييسي هم سعي كرده بود كه تلفني توصيه‌هايي به او كند تا بلكه برجام را به نتيجه برساند اما اما اما ….

قريب به تعبير نويسنده فرهيخته‌اي امروز ما ايرانيان نااميدترين مردم دنيا شده‌ايم…

شمشيرهاي خطا و خنجرهاي جفا رشته اميد ما را نبريد.
در تندباد حوادث از جان براي شمعِ اميدمان، سر پناه مي ساختيم.

هزاران روز را به انتظار لبخندي مي‌گذرانديم اگر چه جز خشم و خشونت و بذر نااميدي نمي‌ديديم.

آنان كه اكنون ما را از هر تغييري نااميد كرده‌اند، بر خود ببالند كه مردمي شيدا و عاشق را بر خاكستر افسردگي نشانده‌اند.

و امروز در اين ديدار طولاني‌ام شايد بنده از دكتر روحاني اميدوارتر بودم و سعي كردم به ايشان براي فرداي بهتر ايران و عدم انفعال در ساحت اجتماعي در برابر انسدادِ صورت گرفته، نويد و اميد دهم..
شايد هنوز هم بتوان براي اعتدال و عقلانيتِ به نسيان رفته از پا ننشست…

البته هر چند فاصله ديدار خصوصي قبلي‌ام و ديدار امروز با ايشان، هشت سال طول بكشد و خودم هم عطاي سياست را به لقايش بخشيده باشم…