ریاست محترم دادگستری کل استان بوشهر
با سلام و احترام
بنده این نامه را با امید به جنابعالی به نگارش در می آورم.

ریاست محترم:
به شرح حال فردی مظلوم واقع شده و دم از اعتراض فرو بسته را که از نقطه ای از هستی جهان می شنوی استماع بفرما.
چنانچه به درد دلم و زجرهایی که در راستای مرگ مشکوک فرزند دلبند و جگرگوشه ام و معلم زندگی که تنها نان آور خانواده بودند. به طرز تشکیکی به آغوش ناکامی مرگ هدایت و به عالم برزخ پناهنده شدند و اکنون حجلۀ قبر آن را در بغل گرفته تا گوش فرا ندهی و دستورات وافی و کافی در ایجاد کشف واقعیت و کفایت موضوع اقدامی عملی مهیا نشود، ناچارم جهت احقاق خود ندای مظلومانۀ خویش را به اوج آسمان ها رها سازم.
شرح حال صدرالتوصیف منوط است به پرونده کلاسه 140039920000610128 در شعبه چهارم بازپرسی دادسرای عمومی و انقلاب شهرستان بوشهر در خصوص فرزند متوفی مهدی دهقانی کارشناس ارشد رشته روانشناسی عمومی و معلمی جوان که در بیمارستان شهدای خلیج فارس در مورخ 30/05/1400 به صورت مشکوکی از پنجره اتاق محل بستری به پایین سقوط کرده است. به دلیل حجم موسع و ضمائم مطول از شرح ماوقع و بیان کلیه‌ی اسناد و مدارک مثبت خودداری می‌کنم. از حضرتعالی به عنوان نماینده قوه قضائیه در استان انتظار دارم وقف صلاحدید دستور فرمایید پرونده را مورد امعان نظر مجدد قرار دهند.
چرا که اهداف قضاوت دو مورد است.
1- فصل خصومت فیمابین اصحاب دعوی
2- احقاق حق که همان اجرای عدالت است
و اما بعد:
بنده جهت احقاق حق و به ناچار شکایتی را تنظیم و به دادگستری شهرستان بوشهر تقدیم و در مرحله اقدام قرار گرفت.

حالا اصل ماجرا:
در اولین روز مراجعه به بازپرسی در جهت پیگیری شکوائیه ام، بازپرس محترم بر خلاف آئین دادرسی و در کمال شگفتی و حیرت که در مخیله و تصورم نمی‌گنجید. آنچنان من پیرمرد دردمند و مصیبت زده و فرهنگی، بدون هیچگونه زمینه قابل شک و تردید با لحنی تند مرا مورد خطاب قرار دادند که گویا من در این اتفاق مقصر و باید پاسخگو و مهیا و آمادۀ مجازات باشم.
دچار لکنت زبان شده بودم و نمی‌دانستم چگونه از خود دفاع کنم و چه سخنی را بر زبان بیاورم. مانند یک خطاکار و متهم سرم را زیر انداخته و تصمیم داشتم محیط را ترک و از شکایت خود صرف نظر کنم. در کل برخورد مناسبی با خواهان نداشتند و متأسفانه خشم خود را هم آشکار می‌کردند و باعث تحقیر طرف مقابل می‌شدند.
در حال حاضر به صورت رسمی شکایتی بر علیه ایشان و یا شخص خاصی ندارم. فقط در جهت آرام کردن وجدانم و عنایت به اینکه در مقابل خداوند متعال نسبت به خود و دیگران و در قبال جامع مسئول هستیم. و برای اصلاح امور این زجرنامه را جهت آگاهی شما می‌نویسم.

 در آن مقطع زمانی، فرصت مناسبی جهت نقد رفتار بازپرس محترم و اعتراض بر آن نبود. و در آن وقت معتقد بودم که باید صبر را پیشه و نجیبانه عمل نمایم تا در وقتش گوش شنوایی یافت و ناله‌ام را آغاز کنم. تا اینکه اخیراً گفتند فردی خوشنام و پیگیر، زمام امور دادگستری استان را عهده دار شده‌اند.
ریاست محترم مستحضر می‌نماید اوضاع به طوری پیش می‌رود که در برخی از واحدهای مختلف دادگاه گفتگوی مؤدبانه هم خریداری ندارد و با بگو مگو، تهدید و اتهام زنی ساکت و به قول خودشان ادبت می‌کنند و هر نوع تلاش برای اقناع قاضی و یا رئیس دفتر، هدر دادن انرژی و آب را در هاون کوبیدن است و برخورد قهری آنان با شاکی، به روحیه و شخصیت انسانی خود شاکی آسیب وارد کرده و فرد خواهان در همان اولین حضور پشیمان و کورِ پشیمان هست که چرا دادخواهی و شکایت کرده‌اند. که نمونه‌ی بارز آن را من در رفتار و گفتار بازپرس محترم، قاضی خانواده و در دادسرا به عین ناظر و شاهد بودم.

قضات محترم آنچنان با خود بزرگ بینی و قدرت نمایی و حالت تحکم با طرف مقابل (شاکی) به مناظره می‌نشینند که ترس از آنها نفس مطمئنه هر فردی را به رعشه و رعب می‌اندازد. البته ممکن است آموزش آنان در این مسیر باشد!

شاید من معلم هم مقصر باشم که نتوانستم افرادی منطقی، خردمند، صاحب عقل و فهم، دیندار و در یک کلام متعادل را تحویل جامعه‌ی اسلامی داده و از رفتار و گفتار آنان در زمینه های مختلف سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و... لذت برده و احساس فخر کنم.
پنهان و ناگفته نماند در ایجاد این دیوار کج همه مقصریم. بنظرم دیر هم نشده با تکیه بر تقوای الهی و ترس از ناظر خود، با تغییر رفتار فرد به فرد و دست برداشتن از خودخواهی‌ها و لجاجت من و منیت ها قطعاً اوضاع بهتر و در تحقق یک جامعۀ اسلامی و انسانی مؤثر خواهد افتاد. و این مهم زمانی تحقق خواهد یافت که بجای رویارویی با شجاعت نقطه ضعف‌ها را رفع و از همدیگر عذرخواهی نماییم و در خدمت همدیگر باشیم.

محمد دهقانی
فرهنگی بازنشسته
شماره تماس ۰۹۱۷۱۷۵۵۷۹۷