روزنامه جمهوری اسلامی نوشت ؛توصیه به امیدآفرینی و فاصله گرفتن از یأس و ناامیدی که مسئولین نظام این روزها بر آن تأکید می‌کنند، قطعاً مفید و عمل به آن بر همه لازم است.

با تصدیق و تأیید اصل ضرورت امید داشتن و تزریق امید به جامعه، سؤال بسیار مهمی که باید به آن پاسخ داده شود اینست که تزریق امید به جامعه چگونه می‌تواند تحقق یابد؟

ممکن است یک پاسخ این باشد که با خودداری از ایجاد ناامیدی در مردم می‌توان مانع ناامید شدن گردید و با گفتن مطالب مثبت و برشمردن خدمات و اقدامات نتیجه‌بخش می‌توان مردم را به آینده امیدوار کرد.
در صحت این پاسخ هیچ تردیدی وجود ندارد. مهم‌تر اینکه هر ایرانی علاقمند به وطن خود وظیفه دارد به این توصیه عمل کند. در قبال انقلاب و نظام جمهوری اسلامی نیز تمام علاقمندان به انقلاب و نظام چنین احساس وظیفه‌ای دارند و به آن عمل می‌کنند، اما آیا همین کافی است یا برای امیدآفرینی و فاصله گرفتن جامعه از یأس و ناامیدی کار بیشتری باید کرد؟ پاسخ به این سؤال است که تکلیف این موضوع را روشن می‌کند.
پاسخ روشن و تردیدناپذیر اینست که مردم باید در جریان شفاف‌ امور باشند و آنچه اتفاق می‌افتد به آنها گزارش شود و چیز پنهانی وجود نداشته باشد تا همواره امیدوار بمانند و دچار ناامیدی نشوند. تزریق امید به جامعه با شعار و سخن و خطابه و توصیه قابل تحقق نیست. امیدواری از جنس احساس نیست، از جنس لمس کردن است. از قدیم گفته‌اند «با حلوا حلوا گفتن دهان شیرین نمی‌شود» خود حلوا را باید به مخاطب بدهید و مجال خوردن آن را هم به او بدهید تا دهانش شیرین شود. وقتی دهان شیرین شود، نیازی نیست حلوا حلوا کنید. او حلوا را چشیده و شیرینی آن را حس کرده. بنابراین، شما چه بگوئید و چه نگوئید، او شیرینی حلوا را تصدیق می‌کند.