اتحادخبر: شب گذشته ویدئویی تلخ از خانه سالمندان کهریزک وایرال شد. رضا رویگری روی تخت دست به دامان مردمش شده. چه کسی باور می کرد «کیان ایرانی» مختارنامه و بازیگر ده‌ها فیلم و سریال، خواننده ترانه مشهور «الله الله... فردا که بهار آید» روزی از روی تخت خانه سالمندان با مردم سخن بگوید!

رضا رویگری در این ویدئو می‌گوید: «سلام به مردم و طرفداران عزیز. من رضا رویگری هستم و از خانه سالمندان کهریزک با شما صحبت می‌کنم. بعد از شصت سال کار، همسرم من را انداخته این‌جا. نه تلفنی دارم و نه کارت بانکی. نه می‌توانم برای کارم به کسی زنگ بزنم و نه کسی می‌تواند به من زنگ بزند. ممنوع‌الملاقات هم هستم. از همه حلالیت می‌طلبم، اگر کار بدی کردم من را ببخشید. این‌جا برای من مثل زندان می‌ماند. اگر آن طرفداران خوبم که می‌دانم کم هم نیستند به من کمک کنند، ممنون می‌شوم.»

و خبر غم انگیز اینجاست که این بار، او فیلم بازی نمی کرد و روایت زندگی و در دل واقعی خود را به دوربین می گفت. او در این ویدئو می گوید که همسرش سیمکارت موبایلش را هم عوض کرده و کسی نمی تواند حتی با او تماس بگیرد.

زندگی مشترک رضا رویگری

رضارویگری، پیشتر با "فرشته میرهاشمی" زندگی مشترک داشت. همسر سابق اش، روان شناس بود ولی سپس از هم جدا شدند و رویگری در سال 1392 و در سن 67 سالگی با "تارا کریمی" ازدواج کرد؛ ازدواجی که بسیار جنجالی شد چرا که همسر جدید او، 23 سال داشت و 43 سال از او کوچک تر.

رضا رویگری، از ازدواج اول اش، پسری دارد به نام کیارش. گویا رابطه بین او و پسرش چندان گرم نبوده است. سال 1395 تارا کریمی در اینستاگرامش نوشت که رویگری و پسرش بعد از سال ها دوری با هم آشتی کرده اند. در متن وی آمده بود: "دیروز یه اتفاق خیلی قشنگ تو زندگی رضاجان افتاد... بعدازگذشت چندسال دیدار دو عاشق (پدروپسر) تازه شد، حضور خدای مهربون رو میشد حس کرد و اون لحظه برای من دوست داشتنی بود و دلم خواست شما عزیزان رو سهیم کنم... بیاییم توی این زندگی زیبا و کوتاه ببخشیم تا بخشیده بشیم."

خود رویگری درباره پسرش در مصاحبه ای گفته بود: رابطه بدی با کیارش ندارم. وی به عنوان یک دی جی حرفه ای مشغول به فعالیت هست. نه دی جی عروسی! دی جی های مطرح که در اروپا و آمریکا مشغول به فعالیت است... پسرم در سن جوانی برای فراگیری موسیقی به هند رفت و همانجا با همسرش که ایرانی هست، آشنا شد و نوه من هم هند به دنیا آمد. خیلی ارتباط نزدیکی با هم نداشتیم. مدتی است به ایران بازگشته و دورادور در ارتباطیم. اینکه شکرآب باشد و این حرف ها نیست! رویگری در این باره چنین توضیح داده بود: کیارش حرف من را گوش نمی کرد و ناراحت شدم. وی گریمور خوبی بود و گفتم کار را ول نکن اما حرفم را گوش نداد و الان هم پشیمان است. در سریال “ولایت عشق” جز گروه گریم آقای معیریان بود و سمت بازیگری هم رفت. هرچه گفتم حرفم را گوش نداد و شاید به خاطر همین کمی بین مان دلخوری باشد.

این بازیگر سرشناس، 5 سال قبل سکته مغزی کرد و از آن زمان تا کنون درگیر درمان بوده است. او سال های سختی را پشت سر گذاشت. خودش در این باره می گوید: این روز‌ها در خانه‌ام و مریض و وضع مالی خوبی هم ندارم. فیزیوتراپی و هزینه اجاره خانه و هزینه‌های روزمره زندگی توان من را گرفته و روز‌های سختی را می‌گذرانم.

فیلم نیوز در این‌ باره نوشت: تصویر رضا رویگری روی تخت آسایشگاه کهریزک و درد و دل های غم انگیز با دوربین. این شاید تلخ ترین قابی باشد که از یک بازیگر در حافظه مردم ثبت می‌شود. تصویری دردناک از بازیگری که بخشی از خاطره آن‌هاست. گوشه‌ای از تاریخ سینمای این سرزمین است. بازیگری که سال‌ها روی پرده نقره‌ای و صفحه شیشه‌ای تلویزیون نقش خاطره میزد.

او رضا رویگری است. همان آقا مهندس جوان «اجاره نشین‌ها» که وقتی می‌دید اهالی ساختمان با بیل و کلنگ به جان ساختمانی که آن را آجر به آجر بالا برده‌ بود، افتاده اند. آه می‌کشید و حسرت میخورد.

حالا بعد از سال‌ها انگار با بیل و کلنگ به جان و آبرو او افتاده‌اند. او «کیان ایرانی است که زیر بار تازیانه بی مهری و بی وفایی اینطور قد خم کرده و ملتمسانه از دوستانش طلب کمک می‌کند.بخشی از تاریخ این سینما با رضا رویگری ورق خورده ، او جوانی‌اش را پای سینما گذاشته و حالا در پیری و ناتوانی این سینماست که باید دستگیرش باشد.

زندگی‌ هنری رضا رویگری

رضا رویگری در ۶ دی ۱۳۲۵ در تهران به دنیا آمد و تنها فرزند خانواده بود. پدر مذهبی اش آرزو داشت او روحانی شود ولی رویگری جوان می خواست خلبان شود که در آزمون آن پذیرفته نشد.سپس به هنر روی آورد و در سه رشته بازیگری، خوانندگی و نقاشی فعالیت کرد. او با بازی در فیلم معروف "عقاب ها" ساخته ساموئل خاچیکیان، اولین تجربه سینمایی خود را در سال 1363 پشت سر گذاشت. رویگری علاوه بر سینما، خوانندگی هم پیشه کرد و سه آلبوم  «از عشق گفتن» و «غوغا» و «کازابلانکا» را به بازار هنر عرضه کرد. معروف ترین کار او در زمینه خوانندگی، سرود "الله الله" است که اوایل انقلاب خواند.او در سال 1996 میلادی کنسرتی را در آمریکا اجرا کرد.

اهمیت راه‌اندازیِ خانه سالمندانِ مخصوص هنرمندان

زهرا مشتاق نیز در وب‌سایت سینماسینما با اشاره به اهمیت راه‌اندازیِ خانه سالمندانِ مخصوص هنرمندان می‌نویسد: تقاضای کمک رضا رویگری بر تخت سرای سالمندان از طرفداران خود برای کمک به او، برهنه‌ترین تصویر سینما است. حرفه‌ای به شدت بی‌رحم که اگر درست مدیریت نشود، هیولاوار انسان‌ها را می‌بلعد. چون سینما خوش استقبال و اغلب بد بدرقه است.

قدر مسلم و خیلی زود منتظر سیلی از فیلم‌های دیدار وزیر یا فرستاده‌اش یا ریاست سازمان سینمائی و انجمن بازیگران و موارد این چنینی خواهیم بود. اما چنین مسائلی جدا از جو پرهیجان و احساساتی که ایجاد می‌کند، باید به شکل منطقی مورد بررسی قرار گیرد. رضا رویگری می‌تواند یکی از ده‌ها نفری باشد که در جامعه هنری ایران دچار چنین شرایطی شده‌اند. هنرمندانی که در عمل خانواده‌ای ندارند. همسرشان جدا شده یا فوت شده. یا فرزندی ندارند یا فرزندانشان خارج از کشور هستند. یا درآمد محدود دارند و یا به کلی بی‌پول شده‌اند. یا کاری به آنها پیشنهاد نمی‌شود و یا توان کار کردن ندارند. در هر حال ملاک شرایط فعلی آنهاست. گرچه افراد بسیاری درگیر چنین روزگاری هستند، اما از آن جایی که جامعه هدف این یادداشت هنرمندان هستند؛ باید کوشید برای ساماندهی وضعیت هنرمندان سالمند و بعضا فراموش شده به راهکار مناسبی اندیشید.

سال‌ها قبل شهره لرستانی، با راه‌اندازی مجموعه‌ای، در تلاش برای کمک به هنرمندان سالمندی بود که کمابیش وضعیتی مشابه اکنون رضا رویگری داشتند. هنرمندانی که اغلب آنها دیگر زنده نیستند.

اما در راستای تکریم از هنرمندان حوزه‌های مختلف، که سال‌های طولانی با هنرشان خاطره آفرین شدند، نمی‌توان آنها را در روزهای دشوار زندگی‌شان فراموش کرد یا تنها گذاشت. بی‌اعتنایی به روزگار وخیم آنها، دهن کجی به خاطره جمعی یک ملت است. مردمی که با آواز و موسیقی و خط و نقاشی و بازی و هر هنر دیگری که مرتبط به آن هنرمند است، خاطره دارند.

از سوی دیگر نمی‌توان احساساتی برخورد کرد و مثلا یک خانه در اختیار آن شخص قرار داد. خب یک هنرمند سالخورده، تک و تنها قرار است در چنین خانه‌ای چه کند و چه کسی با کدام حقوق و تا چه مدت امکان مراقبت و نگهداری از او را خواهد داشت؟ بخصوص در شرایطی که با تغییر مدیران، دستورات مدیران قبلی به سرعت فراموش می‌شود، تکلیف چنین افرادی چه می‌شود؟

پیشنهاد تلخی است و حتی جسارت می‌خواهد. ولی شاید وجود و راه‌اندازی خانه‌ای که مخصوص هنرمندان سالمندی باشد که کسی را ندارند که از آنها مراقبت کند، بتواند حداقل در این مقطع راهکار قابل تاملی باشد. قدرمسلم در کنار بودجه‌هایی که صرف آنها هیچ نتیجه مشخصی ندارد؛ لحاظ کردن یک ردیف بودجه برای خانه‌ای مخصوص هنرمندان بتواند موجب آسودگی و جلوگیری از نگرانی آنها در سال‌های کهولت و پیری باشد.

کاربران نیز با قلبی آکنده از اندوه نوشتند:

* چرا من موقع خواب باید کلیپ رضا رویگری رو ببینم؟ قلبم سیاه شد، مچاله شد.

* یه فیلمی از آقای رضا رویگری در خانه سالمندان دیدم که تقاضای کمک میکرد، حالم بد شد، کامنتارو خوندم، مردم مقصر رو همسر جوان ایشون میدونستند ولی در کل خیلی بده، بزرگان هنر کشور رو در این حال ببینیم.

* خبر حضور هنرمند و هنرپیشه محبوب، رضا رویگری در خانه سامندان خیلی دردناک هست .