حسین برازجانی:

دراین کوتاه زمان پرواز آسمانی علی پیرمرادی وحتی پیش از آن نیز بیشتر قلم بدستان دررسانه های نوشتاری و شنیداری وفضای مجازی در دومورد دست بکار شدن ارزشمند وپسندیده پیرمرادی عزیز یکی دست بکاری درهزینه لوله گذاری نوش آب برای مردم روستای زیارت ودیگری ساخت آموزشگاهی درحسین آباد برازجان پرداخته اند.

گرچه این دو دست بکاری زیبای آن زنده یاد نیک دهش که با فروش یک آپارتمان چهار طبقه در خیابان آفریقای تهران که از مناطق لاکچری تهران است و امروزه ارزش میلیاردی ونجومی دارد به بهای هفتصدهزارتومان وان دویست هزارتومان نقدی که جمعا نهصد هزارتومان بود واز برنده شدن دربلیط اعانه ملی نصیبش شد شاید درنزد جوانان ونونهالان امروز بخاطر کم ارزش شدن پول ملی مبلغی ناچیز باشد اما پیرسالان امروز که نوجوان و جوانان آن دوران بودندگواهند که دران زمان کمترین کسی این مبلغ را در اختیار داشت واگر درشهرهای بزرگی مثل تهران ،تبریز اصفهان و...

هم چنین مبلغی داشتند که انگشت شمار بودند به آنها میلیونر می گفتند و ان سال پیرمرادی همای خوش بختی برشانه هایش نشست و به جمع ملیونرها پیوسته بود که می توانست بااین مبلغ هنگفتی که آن شادروان بدست آورد که بخوبی بیاد دارم در آن شب و هنگام پخش آیین معرفی برندگان بلیط اعانه ملی که با اجرای دو گوینده پرآوازه پیشکسوت و صاحب نام برجسته آن برنامه آقای کمال الدین مستجاب الدعوه وخانم فروزنده اربابی (خواهر مهندس غلامرضا اربابی که یکی از زندانیان سیاسی در دژ برازجان) اجرا گردید واین مبلغ نصیبش شد و در آن جلسه زنده یاد مستجاب الدعوه از ایشان سوال کرد آقای پیرمرادی بااین همه پول چه کاری می خواهی انجام بدهید؟ و شادروان پیرمرادی بدون درنگ وبا شور و هیجان پاسخ داد قصد دارم برای مردم روستای زادگاه پدرم لوله کشی آب کنم و در محله ی محروم شهرم مدرسه بسازم که در آنشب وطی مراسمی که از طریق رادیو پخش می شد مورد تشویق حاضران دران آیین و شنوندگان رادیو قرار گرفت واین خبر همچون بمبی در برازجان ،استان وسراسر کشور منفجر شد. و پیرمرادی که می توانست بااین مبلغ هنگفتی که نصیبش شد با داشتن یک زندگی مرفه و بجای داشتن یک دکه وپس از آن یک مغازه کوچک که آنهم مورد بی مهری شهردار وقت شهر قرار گرفت و آن را از او گرفتند وبرای همیشه برچیده شد نه تنها یک فروشگاه کتابفروشی، روزنامه، هفته نامه، ماهنامه، سالنامه ودگرنگارشها بلکه یک پاساژ بزرگ با چندین مغازه بامتراژ بالا احداث و یا با آن مبلغ حدود ده خانه سرای ویلایی درشیراز وپانزده تا بیست خانه سرا در آن سال در برازجان خریداری کند  اما چون علی از کودکی پدرش شادروان افرا را از دست داده و طعم تلخ یتیمی و تنگدستی را چشیده بود و درسن کودکی ابتدا به همراه عمویش باکارگری وسپس برای امرار معاش خود، مادر وبرادران وخواهران قدونیم قدش هر روز تعدادی روزنامه و مجله را زیر بغل گرفته و چندین دسته بلیط بخت آزمایی در دست و برای فروش صدهامتر راه را پیاده درشهر با اندامی لاغر ونحیف رفت و آمد میکرد وبرای بازنماندن از تحصیل دانش شبها به مدرسه اکابر می رفت و آن کوره سخت زندگی از او آنچنان انسانی خود ساخته ساخت بود که هیچگاه به خود نمی اندیشید ودربرابر چنین پولی که می توانست مرهمی بر دردها وغم ها ونداریش باشد تسلیم نشود. اما  علی نه تنها برای این دو دست بکاری نیک دهش در دل مردم جای داشت و دوستش داشتند و آن فروتنی و بامردم ودرمیان مردم بودنش بود که مردم هم در آیین گورسپاریش  نشان دادند که گوهرشناسان چیره دستی هستند و قدر زر زرگر بداند قدر گوهر،  گوهری را به زیبایی به تصویر کشیدند.
 روحش شاد و پر رهرو باد.