دکتر اصغر علی خانی

صدایِ پایِ"ننه قمر" پیش از پژواکِ قدم های بهار به خانه یِ ما باز شد."قمر" پیر بود، تک و تنها. خوش بیان، بِرّگو و تا دلت بخواهد شاد. در جوانی مامایِ نمره یکِ دِه بود. تقریباً تمامِ اهالی به او می گفتند: " ننه".

 خودش می گفت: "وقتی دیدم  دستم قووَت نداره و دِلُم می لرزه، الکِ قابلگی را بیختم و کفش نِنِه بودن را آویختم!" بیش تر عصرها به خانه ی همسایه ها  سر می زد. فرقی هم نمی کرد ظِلّ تابستان باشد و موسمِ خشمِ خورشید، زمستان و سرمایِ استخوان سوزِ جنوب. پاییز و هوای دو نفره ی کنارِ دریا، بهار و نسیمِ دلگشا... خلاف همیشه که چَکّه های خنده اش فضا را از عطرِ خوشی ها لبریز می کرد و خاطره هایِ قدیمی اش نُقل در هوا می پراکند؛ سردماغ نبود.

 ننه ام که در عالم مثَل و مَتَل رقیبِ چِغرِ ننه قمر بود، به سرعت برق و باد خبردار شد  که ننه قمر از یک جایی دلخور است!!!
 
فضای سنگین بر اتاقِ نشیمن حکم فرما شد. ننه برای شکستن یخِ مجلس، حکایتی نقل کرد. مثل همیشه، پشت بندِ آن ننه قمر چیزی نگفت! همه بِرّ و بِرّ به هم نگاه می کردند. طاقت ننه طاق شد. رو به ننه قمر کرد و گفت: کسی مرده! کسی مریض شده! جهازت غرق شده! کسی چیزی گفته! و ... ننه  قمر که انگار چشم به راهِ این تلنگر بود، افسارِ سخن را دست گرفت و گفت: قدیمی ها می گفتند: "خدا نکند گذر کسی به عدلیه و نظمیه بیفتد."..راست می گفتند... ننه؛ قلیان آماده را گذاشت جلویِ قمر. ننه قمر دو سه پُک  زد و ادامه داد. نمی دانم این چه نکبتی است که ما را گرفته! پسر کوچکم -احمد- یک شانسِ سگی دارد در رجوع به میزان عدلیه که نگو و نپرس! این فلک زده هر وقت گذرش به نظمیه و عدلیه افتاد، بی برو برگرد می دانیم که محکوم است. به کسی می زند (تصادف می کند) محکوم است. به او می زنند، دوباره محکوم است... اگر دو دستش را بیاورد میان دو طرفِ دعوا، محکوم است. اگر بدنش را از کتک، مزرعه ی صیفی جات کنند، باز هم محکوم است. کلاهش را بر می دارند، محکوم است. کلاه کسی را هم برنداشت،  باز محکوم است...

سال ها قبل؛ ماشینی از کنار پرایدِ احمد رد می شود، چند متر آن طرف تر می خورَد به یک پُل. جوان مردی احمد گُل می کند و می رود برای کمک. مُهر مقصر حادثه می خورد بر پیشانی اش!!! تا یکی دو سال کارش رفت و آمد  بود. عاقبت؛ بعد از توهین و تحقیر، بازداشت می شود، کلی خسارت می دهد تا از دست عدلیه خلاص شود.

در اوج کرونا، عوض بدل شدن پیک ها و رونق کسب و کارهای مجازی، موبایل بچه دبستانی اش خراب می شود. با مشقت پولی جور می کند. مثل تمام مردم به شکل اینترنتی موبایلی می خرد. صاحب فروشگاه هر روز بامبولی در می آورد. یک روز می گفت: موبایل در گمرک گیر کرده است! یک باره از گمرک بال در می آورد و می رفت در پست! سر بزنگاهِ ارسال، برق قطع می شد! وعده سرِخرمن می داد؛ هفته ی بعد، چهارده روزِ کاری آینده و این اواخر چهل روزِ کاری...

به اندازه دو موبایل، زنگ زد و پولِ دادرسی  در کفه های بالا و پایین میزانِ عدلیه ریخت و باز هم محکوم!!!

مردکِ چاچول باز هر روز در شبکه های اجتماعی برای ملتِ مال باخته استیکرِ گل رز، چیل فِچ، صوت و کف ارسال می کرد و عدلیه هم چنان در ردیف کردنِ واژگان عربی مآبِ ادلّه یِ محکومیتِ بچه یِ من مانده بود. انگار واژه ی محکوم در فرهنگِ حقوق برای این وضع شده که بر پیشانیِ امثالِ احمدِ من الصاق شود.

ننه یک چای پسینگاهی خوش رنگ برای ننه قمر ریخت. چای را که خورد، کمی آرام گرفت، خنده ی تلخی بر لب نشاند و گفت:
الان که فکرش را می کنم به خود می گویم خدای را شکر که این بخت برگشته یِ من مثل فرزندِ تو نویسنده نشد که اگر می شد؛ هر سیصد و شصت و پنج روز سال را به یک جرم مثل؛ "تشویش اذهان عمومی و نشر اکاذیب و توهین به این و آن..." محکوم بود!!!