بانو بوشهری

 فروغ فرخزاد توی یکی از نامه‌هایش به ابراهیم گلستان، وقتی که لابد دلش از شدتِ تصورِ بودن و داشتنِ معشوقه‌اش غنچ می‌رفته، یا تک و تنها داشته‌ خیابان‌های پاییزیِ طهرانِ قدیم را قدم می‌زده و به جایِ مُشت کردن دست‌ها و فشار دادن‌شان توی پالتوی قهوه‌ای بلندِ یقه خِز دارش، دلش دست در دست بودن و همراهیِ یک مردِ چهارشانه‌ی شاعر مسلک و دلباخته را می‌خواسته،نوشته؛ قربانِ بودنت بروم! همین! همین یک جمله کوتاه کفایت می‌کند برای صد پاره بودن دل از درد دوری.‌
برخی بودن‌ها آدم را سرپا نگه می‌دارد. داشتنِ کسی که اخلاقت را بفهمد و جوری نگاهت کند که انگار آدمیزاد دیگری روی زمین نیست و او باید داشتنت را قدر بداند و برای هر اَخمت بمیرد.
پایم را از توی کفشِ احساساتِ غلیظ و زنانه‌ی فروغ بیرون می‌کشم. فروغ فقط قربانِ بودنِ عزیز کرده‌ی دلش رفته توی نامه‌اش.
 من اما فداییِ نبودنت هم هستم. توی همین نبودنت‌هات بیشتر دلم ضعف می‌رود برای دو تایی حرف زدن و خندیدن‌های نیمه‌شب‌مان. تو حتی نبودنت هم به درد بخور است.
 عادتم است. همیشه خدا این قدر حرف می‌زنم که یادم می‌رود اتفاق اصلی چه بود. بیا ببین! سلامم را هم فراموشم شد که با هزار شوق و امید به پرِ قاصدکی معتمد و خوش‌خبر ببندم و به سویت روانه کنم.
 خُب تازگی چه خبر؟ خبرترین خبر جهان برای من تداومِ بودن توست. تویی که هم دیر و هم دوری.‌بقیه‌اش اصل نیست دیگر چندان. خوش خوشانم می‌شود از کشف‌های تازه، دوستی‌ها، اما ذوقِ وافری ندارد خیلی چیزها دیگر برایم.
انگار همه چیز فیک است. روکش و نمادین است. آن خواننده لُس‌آنجلسیِ محبوبِ دهه‌های قبل را دیدی؟ خواندنش را می‌گویم که چقدر فالش و خارج از قاعده خواند. یک وقت‌هایی آدم دیگر نمی‌کشد. حتی اگر بهت بگویند آقای صدا . من هم از خیلی پیش کم‌آوردن توی کلام و قلمم در برایت نوشتن مشهود است،نیست؟
 خیلی‌های‌مان داریم روی صحنه‌ی زندگی الکی ادای حال خوب‌ها و حرفه‌ای‌ها را در می‌آوریم. الکی میکروفن را برای هم‌صدایی به سمت جمعیت می‌گیریم تا با تکیه به همراهی دیگران کم‌توانی خودمان را به هر طریقی که شده بپوشانیم.غیر از این است؟
 یک ترس آرام و نامرعی شبیه خزیدن ماری در دل شب در جنگلی انبوه، دارد از قفسه سینه‌ام می‌خزد می‌خزد بالا می‌آید و چنبره زده بیخ گلویم و ول کن نیست. ترسِ سر رسیدنِ این نامه‌ها و نیامدن و هجرت گزیدنت برای تا اَبد.
این روزها به اندازه‌ی اندوه تمام نامه‌هایی که برایت پُست نکرده‌ام دلتنگتم.
 دلتنگی یک وقت‌هایی زورش زیاد می‌شود،مثلا وقت‌هایی که پاییز می‌شود.
پاییز است و دلتنگتم.