احمد خواجه حسنی

این روزها سپهر عمومی کشور در سطوح خرد و کلان دل‌نگرانی های مختلفی دارد.
اینجا در پهنه ی جغرافیای جنگ، بحران خیز و بلا محور بینابین مصائب، معضلات، نارسایی ها و سوء مدیریت ها، ‏ایران درمانده در ناامیدی وانواع بحران‌ها دست‌و‌پا می‌زند به نحوی که هر چه را نباید دید ما یکان یکان دیدیم...
استیصال و نگرانی جمعی وجه غالب روزمرگی های ایرانیان بینوا شده است و آنچه در جبین نظام سیاستگذاری قابل مشاهده است سیاست های خام و شعاری است که روند قهقرا رفتن کشور را تسریع می بخشد.

در فرار از تعقیب ناگزیر خط فقر،بی تفاوتی اجتماعی، گسل های طبقاتی،افزایش نرخ تجرد قطعی، بیکاری بالغ بر ۴٠ درصد فارغ التحصیلان دانشگاهی،تورم لجام گسیخته و همزاد ایرانی جماعت، گسست اجتماعی، تبعیض و نابرابری فرصت ها، تکثر ترک تحصیل دانش آموزان،افت کیفی آموزش در نظام آموزشی کشور،شیوع کودک همسری،فساد سیستماتیک،رانت و ویژه خواری،مسؤلان گشاد نشین،نردبان تملق و چاپلوسی،جامعه ی مونولوگ،فیلترینگ مزیّن به روکش صیانت، واپسگرایی اقتصادی،بحران نا امیدی، فقدان آب، بی اعتمادی عمومی،مهاجرت نخبگان، قهرمانان و نیروی انسانی ماهر ، تضعیف جایگاه نظام حکمرانی، آموزش آرایشگری و میکاپ در سالن ابن خلدون دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، عدم واکسیناسیون عمومی کرونا و بحران عادی پنداری جان باختگان کرونایی و بسیاری موارد از این دست، شوربختانه امّا ما با چیزی فراتر از فاجعه مواجه هستیم و از همه فاجعه بارتر اینکه ما به فاجعه عادت کرده ایم!!!

فاجعه بزرگ این است که ما به فاجعه عادت کرده ایم!
بی توجهی به خواسته های گروه های هدف از جانب سیاستگذاران نشسته بر سریر قدرت باعث شده است که با زایش فاجعه ها روبرو شویم.

این درد با که گویم و این غم کجا برم؟
تمنّا دارم تصمیم سازان وقت تنفسی برای شهروندان خود در مواجهه با فجایع و فلاکت های سلسله وار قائل شوند.
مقداری از اخذ سیاست های نخ نما و ناکارآمد مورد انزجار عمومی فاصله گرفته و تمهیدات دیگری بکار بندند.

به هر تقدیر
فرخنده آن کسی که به سمع رضا شنید...