بانو بوشهری/برازجان:


از مرز استیصال دارم برایت می‌نویسم . فراتر از خستگی. لبه‌ی بیهودگی و قهقرا .
برای تو که نمی‌آیی و نمی‌خوانی و نمی‌خواهی چه فرق دارد سلام بدهم یا نه . از روی لجم نیست که سلامت نمی‌کنم از سرِ خفتی که آویزانِ روزهای نبودنت است به تنگ آمده‌ام. دیگر دارد اسم و رسم خودم هم یادم می‌رود.
باید بشود گاهی آدم بتواند بزند زیر میز و به نفع خودش کنار برود.
کاندیداها که دارند یکی یکی طعم دلچسبِ ریاست و بالا‌نشینی را به دیگرِ قابلِ قبول‌تری ( به زعم خودشان البته) می‌سپارند و بزرگ‌منشانه‌ طور انصراف می دهند. آن همه جنگ و جدلِ حاصلِ کوته‌نظری تمام شد و دارد می‌رود که تا یکی دو روزِ دیگر شهر و دیارمان که از عشاق خالیست را ، با برگزیده شدنِ رجُلی سیاسی از صندوق بیرون بیاورد و کاری بکند. اگر بکند..؟
دیدی بعضی‌ها را ؟ می‌آیند خودشان را محبوب‌تر کنند گَند می‌زنند به همه چیز و منفورتر می‌کنند. همین بهنوش خانومِ بختیاری را ببین! برای ایجاد شور انتخاباتی وطن وطن می‌کند و افاضات فرموده که غُرِ الکی نزنید و بروید رأی‌تان را بدهید. غُرِ الکی ؟ می‌دادی یک آدم با‌سواد و باشعورتری برایت کپشنِ کلیپِ تبلیغاتی‌ را بنویسد مرفهِ مثلا هم‌درد .
بمیرم برایت که اقتصادِ هردمبیل به زندگی و معیشتت فشار آورده. خب البته که نوع فشار خیلی مهم است.اسباب‌بازی درد کودکانِ آواره‌ی سوری را کم نمی‌کند بهنوش خانوم.
گمانم تلف شدن صد و بیست رأس بُز با آب‌های آلوده پساب پتروشیمی در خوزستان ارزش و جایگاه بیشتری برای وقت‌گذاشتن و یقه‌درانی داشت تا عشوه‌ آمدن‌های بختیاری و هم‌طرازانش
نبودنت ذره‌ ذره فرسودگی و دلتنگی را به لحظه‌هایم تزریق می‌کند و این ضرری است هنگفت. فراتر از حرکتِ فوق ستاره پرتغالی کریستیانو رونالدو با پسِ زدنِ نوشابه در نشست خبری و طلب‌ کردن و توصیه به آب خوردن و میلیاردها دلار سقوط ارزش سهام کارخانه کوکاکولا..
 زیاده چه دارم که بگویم فقط مراقب خودت ،دلت ، بیش و کَمت ، خنده و غمت و رأی و نظرت باش.همین.