عباس کشاورز:

بنام خدا.سلام نفیسه،یا بهتر است بگویم نفیسه خانم،چون هنوز من را قبول نکرده ای، می‌خواهم که روحم به روحت گره بخورد، می‌خواهم سنگ صبورت باشم،چاه بی‌پایانم باشی برای دادزدن‌هایی که آرامم می‌کند.می‌خواهم هر وقت از در منزلتان رد می‌شوم، غمباره نصیبم نشود.می‌خواهم هر وقت به فکرت افتادم تا شب پکر نباشم،یک کلام بگویم می‌خواهم نفسم برای تو بزند.

"با ما به از این باش که با خلق جهانی"

نامه رو که می‌نوشت اشک همدمش بود و بغض رفیقش.

قاسم چند وقتی بود خودش اینجابود،دلش توی کوچه ی نفیسه،در خونشون یا شایدم توی حیاطشون.

بدی قاسم این بود که بروز نمی‌داد،می‌ریخت توی خودش، حرف نمی‌زد.

ولی اینبار انگار غم گشنه های سومالی،کشته های هشت سال جنگ،قتل عام زن وبچه های عرب به دست داعش رو توی دلش دفن کرده بودن.از قیافش معلوم بود.

پوستش زرد بود، غذا نمی‌خورد، توی فکربود، به قول خودش داغون بود.

توی خیالش یه خونه نقلی با یه حوض وسط حیاطش دو تا درخت لیمو بایه نخل، دوتا بچه ونفیسه رو نگه داشته بود.شده بود شب و روزش.

وقتی از نفیسه برام حرف می‌زد خندم می‌گرفت،ناراحت می‌شد، یه گوشه می‌نشست وبازمیرفت توخودش.

به حساب خودش مجنونی بود، می‌گفت می‌خوام خونمون رو با آجر بسازم که تابستونا نفیسه گرمش نشه.

تا ته خیال رفته بود سک سک کرده بود و منتظرنفیسه بود که باهم برگردن.

یه روز صبح که بیدار شدم و آماده شدم برم مغازه، توی کوچه که رد شدم درخونه نفیسه شلوغ بود.ازدوتا شاخه سبز درخت نخلی که دوطرف درحیاط گیر کرده بودن فهمیدم نفیسه رو دارن عروس میکنن.

میخ کوب شدم، عاقبت قاسم مثل دفتری جلوم ورق خورد.

رفتم در مغازه،خبری ازقاسم نبود، هیچ خبری،هیچ...

بعد از سه چهار ساعت، سر و کلش پیدا شد.

می‌خندید،خیلی می‌خندید.

اومد کنارم باخنده گفت:حسن فهمیدی امشب عروسی نفیسه است؟؟؟

گفتم:اره قاسم.

گفت:میخوام براش برقصم که ازحال برم.

بدنم سرد شد.هنوزمی‌خندید.

بدون خداحافظی رفت.

زیر لب اهنگ می‌خوند و می‌رقصید و بشکن میزد.

حاج رسول صاحب مغازه بغلی از پشت دستشو گذاشت رو شونم و گفت:حسن،قاسم به آرزوش رسید،اخر از فکر نفیسه مجنون شد.

بی اختیاراشک تو چشمام جمع شد.حسرت می‌خوردم.لعنت می‌کردم،تو سر خودم میزدم ومی‌سوختم به حال قاسمی که دیونه شده بود.