دارد مرا هوای تو از یاد می‌برد / دارد ترانه‌های مرا باد می‌برد

خاموشم آن‌قدَر که فراموش کرده‌ای / موجِ سکوت، زَهره‌ی فریاد می‌برد 

عقربه هاي ساعت به سرعت مي گذشتند، ساعت از 5 بعد از ظهر گذشته بود، هنوز خبري از حضور هاشمي نبود ديگر نااميد شده بوديم كه خبر ورود هاشمي به ستاد انتخابات كشور به گوش رسيد، همه جا صحبت از آمدن هاشمي بود. تنور انتخابات داغ شده بود. مردم بار سنگين گراني و مشكلات اقتصادي را از ياد برده بودند، گويي همه چيز عادي است. ديگر كسي خواستار آزادي زندانيان سياسي هم نبود، شايد زندانيان هم احساس آزادي مي كردند. مردم روز 24 خرداد را به انتظار مي كشيدند، اما ناگهان در شبي تلخ كه كمتر كسي باور مي كرد ورق برگشت، به هاشمي گفته شد شما براي رياست جمهوري مناسب نيستيد. آري بار ديگر هاشمي خبر ساز شد و آنشب فهميدم كه خدا هاشمي را آفريد تا حداكثري صبر يك فرد را در نابسامانيهاي يك ملت بيازمايد. خدا به هاشمي صبر داد تا در مقابل تخريب سكوت كند تا شايد كساني جايگاهي كسب كنند. خدا هاشمي را به امام هم داده بود تا با صبر هاشمي جنگ را هم به نام او تمام كند اما امام نخواست از صبر هاشمي براي دنياي خود توشه اي بردارد. امام جام زهر را سر كشيد اما هاشمي را فنا نكرد، شايد امام مي دانست كه هاشمي بايد صبر و سكوت خود را در جاي ديگر خرج كند.

 آقاي هاشمي به راستي تو كيستي كه هر كس به هر بهانه اي تو را سيبل خود قرار داده اما تو همچنان مانده اي و با سكوتت جواب مي دهي آري من ايمان آوردم كه سكوت از هر فريادي رساتر است وبه قول پيكاسو حقيقت واقعي در سكوت نهفته است. يا آنچنان كه چيني ها گفته اند دانايان سكوت مي كنند. آري آقاي هاشمي مردم فرياد سالها صبر و سكوت تو را شنيدند و تو را در قلب خود جاي خواهند داد.

آقاي هاشمي آنروز كه خداوند بهشتي را از اين ملت گرفت مي دانست كه هاشمي هست تا بار تهمت ها و مظلوميت ها را با خود حمل كند و سنگ صبور ملتي باشد كه براي پيشرفت مي توانند بر شانه هاي او پا گذارند. آقاي هاشمي بگذار پس از مرگت دلت را بشكافيم تا ببينيم در قلبي كه يك مشت گنجايش دارد چگونه اين همه صبر و تحمل نهفته است. آري آقاي هاشمي باز هم سكوت كن اما اين بار سكوتت آنقدر رساست كه ديوار صوتي شهر را شكسته است./ح