معماری برازجانی :

وضع ِ ‌من با وام و بی وامش یکی
خانه ام آباد کردی تو! ززززززززکی!

پنچرم  در جاده ی پر پیچ و خم
کمتر از آچار و بادی و جکی

ناتوان در رفع و حل ِ ‌مشکلات
دائما خیسی ؛ «خجالت» ؛ کودکی

در عمل خاموش و سنگین مثل سنگ
در  زبان بستی تو دست ِ ‌ رودکی

بوق تو کر می کند گوش مرا
نای من هم پیش تو چون  سوتکی

الامان از خفتن بی حد و مرز
کو تکان اندازه ی نیش ِ ککی؟

یا بشو درمان و دردم را جواب
یا از این دولت و آن دولت دکی

من زمین گیرم ببین احوال من
روزه ات بشکن اگر دائم شکی

مُردم از این زندگی دیگر بس است
عمر ِ  با وام و نداری و چکی

ناله ها روزی شود فریاد و بانگ
چاره کن تا درد خود گویم  تکی

حیله ها در کار و راهت پر خطر
اجنبی هم می زند هر دم تکی

راه دشمن را ببند ای جان دل
تا نجنبد همرهش هرگز فکی