در تاریخ ۱۳ اردیبهشت ۹۵ که بیمارستان ۱۷ شهریور آتش گرفت، علت آن را اتصالی برق اعلائم کردند ، در حالی اینطور نبود. من همراه بیمار در بخش نشسته بودم، غروب بود پرستاری که لباسش کامل سفید بود (مقنعه ، روپوش ، شلوار ، کفش) به داخل بخش آمد به من گفت صندلیت رو جابه جا کن می خوام پنجره رو باز کنم. من بلند شدم، پرستار پنجره رو باز کرد ، آقایی که کلاه سفید داشت سیم برق را به پرستار داد که دوشاخه را به پریز زد، من بهش اعتراض کردم ، که بیرون که کلید و پریز هست، چرا از کلید و پریز بیرون استفاده نمی کنی، پرستار گفت چیزی نیست سه چهار دقیقه هست، شونه هاش رو بالا انداخت و بیرون رفت. سه چهار دقیقه بعد آقای کلاه سفید زد پشت پنجره، گفت دوشاخه رو بکش، من رفتم دنبال همون خانم پرستار، بهش گفتم آقا میگه بیا دو شاخه رو بکش، پرستار اومد و دوشاخه رو از پریز کشید و بیرون رفت. از ساعت ۱۰ شب نوسان برق بود تا ساعت ۳ شب که کلید و پریزها شروع کردن منفجر شدن، آتش توی بخشها و صدای انفجار و آتش گرفتن سقف بیمارستان...... آخر وقت پرستار سپید پوش غیب شد!!!!!
حق این مردمی که ۴۲ سال بدترین شرایط از جنگ، سیل ، زلزله ، سقوط هواپیما ، انفجار معدن ، حمله تروریستی اهواز ، قتلهای زنجیره ای ، ترور قاسم سلیمانی و ناوچه کنارک ، در مانگاه سینا تهران ........ هزاران ، هزار بحران و سختی را تجربه کرده اند این نیست.