اتحادخبر - ساناز دانشگر: تئاتر یک کلمه یونانی است به معنای تماشا کردن و دیدن. هنر تئاتر ریشه در یونان باستان، سده چهارم و پنجم قبل از میلاد مسیح دارد. به طور کلی تئاتر در هر جامعه با آیین‌ های مرسوم آن مرز و بوم آمیخته بوده است. دقیقا مشخص نیست که سابقه تئاتر در ایران به کی برمی گردد ولی تئاترهای اولیه ایرانی پیوند عمیقی با واقعه کربلا و سایر وقایع و زندگی پیامبران دارد که تعزیه نامیده می شود. تئاتر جدید و مدرن اروپایی همچون بسیاری دیگر از مظاهر غربی در زمان ناصرالدین شاه به ایران آمد. تا قبل از سفرهای سه گانه شاه به اروپا تئاتر غیرتعزیه‌ای ایران تنها به یک سری نمایش‌های سبک کوچه بازاری خلاصه می‌شد. روحوضی و تقلیدکاری نمونه‌ای از آن بود. اولین مدرسه ای که در آن تئاتر دایر گردید دارالفنون است. تقریبا قدمت تعزیه در دشتستان به 300 سال و تئاتر به بیش از 50 سال قبل بر می گردد. تئاتر شاخه‌ای از هنرهای نمایشی است که به باز نمودن داستان ها برابر تماشاگران می پردازد. کسانی که دربارهٔ به وجود آمدن تئاتر جستجو کرده‌اند می‌گویند سر چشمه آن از آیین هاست. آیین به مراسم مذهبی و اجتماعی می‌ گویند.

تئاتر که یکی از هنرهای هفتگانه است در همه جای دنیا از زمان آشیل گرفته تا شکسپیر و برشت... هر کدام با سبکی در دل مردم جا باز کرده است. آنقدر که هنوز بعد این همه قرن هملت را همه دوست دارند. دشتستان نیز از این قانون مستثنی نسیت. جوانان با اشتیاق سال هاست در این خطه با چنگ و دندان در کنار پیشکسوتان عرصه تئاتر خون دل می خورند و با عشق ادامه می دهند. چرا که باورهای عجیبی دارند. برای پی بردن به علاقه عجیب آن ها شما را به ماحصل گفتگو کوتاه با هنرمندان دشتستانی دعوت می کنم:

تئاتر یعنی زندگی

 
اگر بخواهید تئاتر را در یک جمله توصیف کنید؟

مرضیه غلامشاهی بازیگر تئاتر و مجری دشتستانی در پاسخم می گوید: تئاتر عروج است و پرواز است به فرازستان معنا. تئاتر خروج است خروج از خویشتن و در قالبی از نو متولد شدن تئاتر زایش است آفرینش و رویش است تئاتر را تعریف دریک جمله میسر نیست.

رئیس انجمن نمایش برازجان/رضا کلانتری می گوید: تئاتر والاترین هنر برانگیختگی عواطف انسان است.

مهسا رهسپار بازیگر جوانی که این چنین در مورد تئاتر می گوید: تئاتر براي من زندگي هست.

رحیم کاویانی که کارگردان نمایش کودک و بازیگر نیز می باشد در این باره می گوید: بازی زندگی.

بازیگر جوان برازجانی سودابه صولتی با کمی تامل می گوید: برای توصیف تئاتر خیلی چیزها میتوان گفت ولی به طور کلی  تئاتر به معنای واقعی زندگی مثل یک داستان است.

محب حسنیان عکاس و بازیگر تئاتر با اطمینان می گوید: تئاتر یعنی زندگی به معنای واقعی.

رخساره شهنه راد بازیگر برازجانی می گوید: با تئاتر به اعماق روحم میروم ، وقتی حتی به آن فکر میکنم تازه میفهمم چه توانایی هایی دارم که هنوز ازش استفاده ای نکرده ام.

محمد عسکر پور بازیگر و طراح دکوری که بدون اغراق می گوید: یک زندگی بی پرده، بی ریا و خالی از اغراق ، بدون ذره ای تعارف وحشیانه تنبیه و عاشقانه تمجیدت میکند.

داوود جان امیری بازیگر و کارگردان از دیار نگین سبز دشتستان می گوید: تئاتر براي من زندگي هست.

هنرمندان دشتستانی جملات کوتاه اما تامل برانگیزی درباره تئاتر گفتند. آن ها تئاتر را اجرا که نه بنظرم زندگی می کنند. با حرف ها یشان می توان ساعت ها نشست و به فکر فرو رفت.



عدم آگاهی/نبود امکانات/عدم حمایت مسئولین

 
بزرگترین مشکلی که تئاتر برازجان را تهدید می کند؟

 مرضیه غلامشاهی بازیگر نمایش زن ماهیگیر می گوید: امروزه علاقه مندان ودوست داران تئاتر دچار نوعی گمگشتگی درنقش هستند سرگردانی که ناشی از نا خودآگاهی وعدم اندیشه عمیق دراین علم است مشکل از نوع نگاه علاقه مندان وانتخاب شیوه ی وصال است تئاتر تجمعی از زیبایی هاست هرگوشه به تنهایی یک علم است وهر علم یک مکتب و هرمکتب را تحصیلی ست واجب. ابتدا باید بدنبال, خودآگاهی وخودشناسی فردی وکشف توانمندی واستعداد شخصی آن گوشه از هنر را که میدانم و میتوانم انتخاب کنم و در همان زمینه بخوانم بدانم بکوشم خلق کنم اثبات کنم وآنقدر ریشه بدوانم تا به این جمله ی زیبای نیچه برسیم:
من کسانی رادوست دارم که جانفشانی میکنند تا برتر از خویش بیافرینند نخست بایدخود را ساخته باشی مبادا تنهاخود را تکثیر کنی.
متاسفانه درتئاتر برازجان هنوز به این طبقه از درک و خودآگاهی نرسیدیم برگزاری جلسات متعدد نه تنها کاری از پیش نخواهد برد بلکه به کرات شاهد دعوتنامه برای دیدن کارهای ضعیف هستیم.

رضا کلانتری کارگردان نمایش ماچیسمو می گوید: بزرگترین مشکل  عدم آگاهی و شناخت نسبت به تئاتر ، اقتصاد تئاتر.

کارگردان نمایش خانم رحیم کاویانی صراحتا می گوید: نداشتن مطالعه.

سودابه صولتی این چنین پاسخم را می دهد: بزرگترین مشکل حاشیه و نبود امکانات کافی است.

محب حسنیان بازیگر نمایش رویای خیس در حوالی پلکهایت می گوید: بزرگترین مشکل نبود حمایت از طرف مسئولین و نبود امکانات است.

محمد عسکر پور بازیگر نمایش خشکسالی و دروغ می گوید: نبود امکانات فیزیکی و مالی و عدم حمایت مردمی و مسئولین.

داوود جان امیری کوتاه در پاسخ سوالم می گوید: نبود امکانات اولیه تئاتر

رخساره شهنه راد بازیگر نمایش باغبان مرگ می گوید: عدم بروزرسانی

همانطور که از درد و دل کوتاه اما عمیق هنرمندان مشخص است. ابتدا از عدم آگاهی اهالی هنر می گویند. هنرمندانی که باید مطالعه و دانش خود را بروزرسانی کنند. از عدم حمایت مسئولین می گویند. نبود امکانات اولیه تئاتر از جمله نبود سالن مناسب اجرا که دغدغه هنرمندان دشتستانی است. مسئولین محترم تا ریشه تئاتر در دشتستان خشک نشده و هنرمندانی که این چنین عاشقانه تا به امروز با تمام مشکلات ایستادگی کرده اند دلسرد نشده اند؛ فکری بیاندیشید که فرهنگ هر جامعه ای را با هنر و هنرمندان آنجا می سنجند.


تئاتر را با هیچ چیز عوض نمی کنم

 
در پایان از آن ها می پرسم: حاضر هستید تئاتر را با چه چیزی عوض کنید:

مرضیه که سال هاست تئاتر کار می کند می گوید: تئاتر را با تئاتر عوض میکنم.

رضا که با تمام مشغله اش با جان و دل از تئاتر حرف می زند جوابم می دهد: مگر کسی عشقش را با چیزی عوض می کند ، تئاتر برای من عشق است.

مهسا زن جوانی که از کودکی عاشق تئاتر بوده می گوید: واقعا با هيچي.

رحیم که خانواده ای کاملا تئاتری دارد و با همه پایین و بالاهای زندگی اش تئاتر را رها نکرده می گوید: با چیزی عوض نمیکنم ولی اگه مجبور بشم با موسیقی.

سودابه که همه جوره فعالیت های تئاتری اش را با عشق ادامه میدهد از تنظیم نور گرفته تا بازیگری در پاسخ به من می گوید: با هیچی حاضر نیستم عوضش کنم چون همیشه علاقه ام بوده.

محمد که سال هاست همه جوره دینش را به تئاتر ادا کرده است می گوید: واقعا حاضر نیستم تئاتر را با هیچی عوض کنم.

محب پسری که سال ها قبل بخاطر تئاتر از کارش اخراج شد از اعماق وجودش می گوید: تئاتر را حاضر نیستم با چیزی عوض کنم چیزی در جهان وجود ندارد که به اندازه تئاتر من را آروم کند.

داوود شخصی که خالصانه تئاتر را دوست دارد می گوید: تئاتر دنیای من است پس  هیچ چیز را با تئاتر عوض نمیکنم.

رخساره بانویی که تئاتر را یک هنر والا می داند اینگونه جوابم می دهد: تا حالا به آن فکر نکردم.

شاید برایتان این همه علاقه قابل درک نباشد اما این دوست داشتن کاملا واقعی است. هنرمندان تئاتری با دل و جان کارشان را انجام می دهند و به هیچ عنوان حاضر به عوض کردن هنرشان با چیزی دیگر نیستند. همانطور که گفتند عشق را نمی توان تعویض کرد. تئاتر را میتوانم جادویی سحر آمیز خطاب کنم که هر کس وارد آن شود دیگر نمی تواند رهایش کند. این را تنها کسانی درک می کنند که تئاتری هستند. این عشق شیرین مربوط به امروز و فردا نمی شود. از قرن ها قبل به شیوه های گوناگونی در جهان به وجود آمده است و تا ابد ادامه خواهد داشت.

در پایان 27 مارس روز جهانی تئاتر را به هنرمندان دیارم تبریک می گویم. امیدوارم همواره بر روی صحنه تئاتر و زندگی بدرخشند.