این گزارشگر بی حاشیه و مطرح، دو دهه بعد از اولین گزارش‌ها و ذوق زدگی های طبیعی جوانی، این بار در سکوت مطلق و بی حرف و ناگهانی، کاری کرد که هواداران فوتبال در ایران هنوز آن را به سختی باور می کنند؛ تصمیمی که البته گلایه های نه چندان ادامه دار او در ماه های پیش را معنادار می کند.

 

 

*سه شنبه 28 خرداد 1392، شهر اولسان کره جنوبی، آخرین بازی مرحله مقدماتی جام جهانی 2014.

 

" پژمان منتظری توپ رو برگشت می ده....یک اشتباه...حرکتی از قوچان نژاد، فرصت برای قوچان نژاد...توی دروازه ...توی دروازه گل برای ایران...قوچان نژاد دقیقه شصتم ایران را در خاک کره جنوبی یک بر صفر جلو میندازه، کره صفر ایران یک...باورکردنی نیست؛ این نتیجه در حالی رقم خورد که بازی دست کره جنوبی بود ...ایران با یک ضدحمله و فرصت طلبیِ رضا قوچان نژاد به گل می رسه...نگاه کنید سماجت قوچان نژاد رو، حرکت سریع این بازیکن پشت مدافع کره و ضربه دقیق پای چپ که یک بار دیگر ارزش های خودش را برای فوتبال ایران نشان می ده...الان لحظه ایه که حتما همه تون خوشحالید و ایران روی هواست."

 

شاید برای هرکسی در عوالمی که با شهرت و محبوبیت مرتبط هستند یک کار خوب کفایت کند اما این تنها بخش خوب و خاطره انگیز از گزارش های مزدک میرزایی نیست اما بی شک در حافظه علاقمندان به فوتبال و حتی خودش جایی در جذاب ترین نقاط دارد.

 

این گزارشِ گزارشگری که از نمایشگری و حواشی و احساسات‌گرایی همیشه پرهیز کرد، قطعا به یکی از بهترین لحظه های فوتبالی همه ما منگنه شده است.

 

از آن روزی که مزدک میرزایی بین گزارش جواد خیابانی در بازی نانت و موناکو ده دقیقه ای فرصت پیدا کرد و ماندنی شد بیست و سه سال گذشته است. گزارش های او مثل جواد خیابانی پرحرارت و احساسی نبود و مثل عادل از سر و روی آن اطلاعات حاشیه ای نمی بارید.

 

او همانطور که خودش در گفت و گویی که سال ها قبل با یک نشریه انجام داد گفت، گزارشگری بود که انگار با زیرشلواری و از توی منزلش گزارش می کند. گزارش او آرام و منطقی و به دور از اظهارنظرهای جنجالی بود اما استانداردی را داشت که کمتر کسی را به واسطه گزارشش آزار می داد.

 

او در تمام این سال ها شاید به واسطه شخصیت آرامی که داشت بیشتر زیر سایه ستاره بودن فردوسی پور قرار داشت وهرچند در کنار علاقمندان جدی اش رضایت کلی هواداران فوتبال را همواره پشت سرش می دید.

 

مزدک البته گاهی هم گرفتار جنجال هایی شد. گزارش او باعث شد تا محمد مایلی کهن در برنامه نود به او انتقاد کند و پرویز مظلومی بعد از دربیِ ایمون زاید او را به پرسپولیسی بودن متهم کرد اما کاراکتر آرام و رفتار منطقی اش همواره او را خیلی زود از چالش اتهامات اینچنینی دور کرد به طوری که هنوز هیچکسی مطمئن نیست که او طرفدار استقلال بوده یا پرسپولیس.

 

او آقای معمولی گزارشگران فوتبال بود، تکیه کلام خاصی نداشت و تمام تلاشش این بود که گزارشی استاندارد را ارائه دهد و همین سبک و کاراکتر اجرایش شد و همین سبک در گزارش بازی ایران و کره جنوبی در مقدماتی جام جهانی تبدیل به یکی از بهترین و خاطره انگیزترین لحظات زندگی فوتبالی همه ما شد.

میرزایی بعد از بیست و سه سال حضور در تلویزیون به عنوان گزارشگر، تهیه کننده و مجری برنامه های ورزشی ایران را به مقصد شغل جدیدش در یک شبکه ماهواره ای فارسی زبان ترک کرد. او البته در حالی از ایران رفت که شاید کسی متوجه کمرنگ شدن اش در فضای گزارشگری فوتبال ایران نشده بود که این هم از همان شخصیت آرام وی نشات می گرفت.

 

از تهران پارس تا لندن

 

او متولد شهریور سال 1349 در محله تهران پارس تهران است و با کمک پدرش اصغر میرزایی که یک کارگردان تلویزیونی بود از سال 76 پا به دنیای گزارشگری فوتبال گذاشت :" جواد خیابانی تهیه کننده برنامه دنیای فوتبال بود و من به کمک جواد توانستم نیم ساعت از یک بازی را گزارش کنم و از سال 77 تا بحال مشغول گزارشگری هستم."

 

در کنار گزارشگری و تهیه برنامه های مختلف و ساخت مستندهای ورزشی او در مقطعی یک آکادمی فوتبال داشت و از شاگردانش دو فرزند علی کریمی بودند.

 

مزدک خاطره انگیزترین گزارشش را بازی ایران و کره جنوبی می داند و بزرگترین سوتی اش در بازی دوستانه ایران و بوسنی بود که تعویض دروازه بان ایران را متوجه نشد و یک نیمه نام او را اشتباه می گفت و در مصاحبه ای که در سال 97 انجام داد درباره میزان درآمد و دستمزدش از کاری که انجام می ده گفت:« در مورد دستمزدم همین را بگویم که هنوز خودروی پژو 206 سوار می‌شوم. به نظرم همین کفایت می‌کند که مشخص شود وضعیت ما به چه صورت است."

 

در سال هایی که نود از تلویزیون پخش می شد او به عنوان یکی از نویسندگان با عادل فردوسی پور همکاری می کرد در حالی که صدایش همواره بخشی از این برنامه بود.

 

او اولین بار بازی موناکو و نانت را گزارش کرد اما جالب است که کسی آخرین گزارش مزدک میرزایی را به یاد ندارد.

 

او خودش در یکی از آخرین مصاحبه هایش که یکسال قبل انجام داد درباره اینکه در رقابت های جام جهانی و بعد از آن گزارش زیادی به او داده نشده و گفته می شد این به دلیل اختلافش با فردوسی پور است گفت:" هیچ اختلافی ندارم اما دعوت نشدم، چون مثل همیشه در شبکه سه گزارشگر بوده‌ام و هستم.

 

حالا ان‌شاالله در ادامه جام... نمی‌خواهم این روزها از دلگیری‌هایم بگویم. الان نمی‌خواهم مردم علاقه‌مند به فوتبال و دوستانم را آزرده‌خاطر کنم."

 

 

 

 

 

ورزش سه