شمیم برازجانی

خاطره ای که از هفته نامه اتحاد جنوب دارم این است: «در زمانی که دانشجوی دانشگاه بوشهر بودم یک روز اول صبح به محض ورودم به دانشگاه دخترهای همکلاسیم اطرافم حلقه زدند و اولی گفت: شمیم خودت حاضری مهریه ات یک شاخه نبات باشد؟ و دومی نه خانم یک شاخه گل محمدی و سومین نفر، نه خانما یک سفر زیارتی و چهارمین دختر بود که گفت: نه خانما بیچاره گناه داره یک سکه بهار آزادی و من در بین این دخترا که دوره ام کرده بودند گیج و متحیر مانده بودم وقتی علت سوال های مکررشان را پرسیدم یکی از آنها محکم نشریه ای را به کلاسورم کوبید و گفت بفرما بخوان اینها از افاضات پدر محترمتان است.
 وقتی نشریه را خواندم دیدم مقاله ای از پدرم است تحت عنوان (ازدواج پایان پریشانی ها یا آغاز دغدغه ها) و در آن مقاله ضمن واشکافی مراسم و سنت های ازدواج آسان گذشته در دشتستان مهریه های نامعقول میلیاردی و میلیونی امروزی مثل محاسبه سال تولد دختر یا زمان عقد با سال شمسی و میلادی به ازای هر سال یک سکه بهار آزادی یا شمش طلا و شروط ضمن عقد را بی مورد دانسته و شرایط سهل و آسان مثل پنج سکه به نام پنج تن و یا دوازده سکه به نام ائمه ی اطهار همراه با مواردی که آن دخترها می گفتند را به عنوان بهترین گزینه پیشنهاد داده بود. وقتی از دانشگاه با توپ پر به خانه برگشتم تا خواستم با پدرم در این مورد بحث کنم (که میذاشتی بچه هات ازدواج کنن بعد این مقاله رو مینوشتی) تا شروع به حرف زدن کردم یهو پدرم خنده ش گرفت گفت تازه یه خواستگاری رو رد کردم که روزنامه زیر بغل زده و گفته آیا با این شرایط دخترتون رو به من میدین؟ جالب تر اینجاست که این مقاله دست از سر من برنداشت و من که فک نمی کردم این هفته نامه اینقدر خواننده داشته باشه تا چند سال بعد هم وقتی خانواده همسرم شب بله برون به منزلمان آمدند با یادآوری اون مقاله قدیمی به شوخی گفتن ما حرف پدر محترمتان را به زمین نمی اندازیم و نظر ما پنج سکه با یک سفر زیارتی است.»