زهره عرب
ارنست همینگوی می گوید: «وقتی نوشتن بزرگ ترین گناه و بزرگ ترین لذت تو شد، تنها مرگ است که می تواند آن را از تو بگیرد.»
از زمانی که خودم را شناختم به کتاب و کاغذ و قلم و روزنامه عشق می ورزیدم، و تنها پناهگاهم لحظاتی بود که می خواندم و می نوشتم ...
می نویسم تا بیاموزم ...
می نویسم تا یادم نرود دست هایی دارم که می توانند بیافرینند و اندیشه ای که می تواند روشنایی ببخشد .. و روحی که باید زنده بماند در هجوم اینهمه مرگ ...
می نویسم تا تاریکی ها را از تن دنیا بزدایم و نور هدیه کنم به چشم ها و قلب ها.
می نویسم تا دردهایم از یادم نرود، و به یاد بیاورم که بر من چه گذشته ... تا فراموش نکنم که زخم هایم چقدر عمیق و چه کهنه اند!
نوشتن برای من باریدن باران است و تابیدن خورشید ... صدای طبیعت و لالایی آسمان و حالی دارد ورای این دنیا ...
وقتی قلم به دست می گیرم، پاک می شوم و زلال ... و می نویسم تا خستگی ها را خسته کنم ، می نویسم تا بخوانند و از یاد نبرند فریادهایی را که به گوش ها نرسیده است.
می نویسم تا قلم را به پیروزی برسانم، هر چند قلم همیشه پیروز است حتی اگر آن را به تیغ کین بشکنند ...
خاطرات تلخ و شیرین، عبرت ها و پندها، آموخته ها و درسها و تجربه های فراوان، وقایع، زندگی ها و مردگی ها ... همه را می نویسم تا روزها تکراری نباشد و شب ها آسان تر بگذرد، و اندوه بر قلبم چیره نشود.
من می نویسم تا رها شوم
می نویسم و می نویسم و این نوشتن تا همیشه ی بودنم امتداد خواهد داشت
چون با قلبم می نویسم ... من قلبم را با قلمم پیوند زده ام، پیوندی ناگسستنی!
می نویسم تا به یاد بیاورم زنده ام.
منتهای آرزوی من نویسنده شدن نبوده. ولی همیشه نوشته ام، شعر و داستان و خاطره، و در سالهای اخیر و به لطف و واسطه ی نفس کشیدن در هوای اتحاد جنوب، -این نشریه ی دیرپای ماندگار- خبر و یادداشت و گزارش و تحلیل.
در طول سالها نوشتن، -که عمری به قدمت عمر شناسنامه ام دارد- اتفاقات ریز و درشت زیادی رخ داده اما جادوی قلم پابرجاست و نوشتن هیچگاه برایم جذابیت خود را از دست نداده است.