زهره عرب*
خبرنگاری یا خبرنویسی یک شغل، یک هنر، یک مسئولیت و یک تعهد سنگین و پرمخاطره است. در این عرصه که پای گذاشتی باید کفش های آهنین بپوشی و با چشمانی بینا و گوش هایی شنوا تمام جهان را رصد کنی. خبرنگاری عرصه خودمحوری و خودبینی نیست بلکه راهی است به سمت خودشناسی و عشق به دیگران ...

خبرنگاری، روزنامه نگاری، کار در حوزه رسانه، قلم فرسایی و یا هر چه که نامش را بگذاریم امری مقدس است و خبرنگار یا روزنامه نگار نیز هرگز به دنبال منافع شخصی خود، دیده شدن، تعریف و تمجید و یا حرف و حدیث های دیگر نیست. اینجای کلام روی سخنم با بسیاری از مدیران، مسئولان، روابط عمومی ها، مردم عادی و مخاطبین، افراد حقیقی و حقوقی و بدنه جامعه ای است که در آن نفس می کشم و قلم می زنم.

خبرنگار، جیره و مواجب نمی خواهد، هرگز باج نمی گیرد، سفارشی نمی نویسد، دنبال جلب رضایت این و آن نیست، حق را می گوید اگر چه که محکوم شود و یا ناحق بشنود. خبرنگار، بله و چشم نمی گوید، همیشه با تردید و موشکافانه به همه چیز نگاه می کند. دنبال جزئیات است نه کلیات و پی راه حل مشکلات می گردد نه توجیهات منفعت طلبانه ...

و کاش روزی همگان بدانند، اینکه به یک نفر، چه خبرنگار و روزنامه نویس و چه نویسنده و هر عضوی از خانواده بزرگ رسانه، بگویی این را بنویس و آن را ننویس، از این قضیه فاکتور بگیر و فلان موضوع را پررنگ کن، یک قسمت کلام را نشنیده بگیر و بگذر؛ چه توهین بزرگی به استقلال و قداست قلم اوست. اینکه بخواهی از برخی مسائل چشم پوشی کند و برخی مسائل را در بوق و کرنا کند دون شان یک خبرنگار است. چشم و گوش یک خبرنگار را هرگز نمی توان بست.

جایگاه خبرنگار از جنس پست و مقام و پول و لبخند و سر تکان دادن نیست، جایگاه خبرنگار حق طلب از جنس شعار و دورویی و سرپوش نهادن بر ضعف ها و کمبودها نیست، که قلمش از جنس شجاعت و شهامت است. خبرنگار سلیقه ای برخورد نمی کند، بلکه همه چیز را در نظر می گیرد. از سر بی دردی و یا به امید کسب نام و درآمد و رفاه به سمت حرفه خبرنگاری و کار روزنامه نیامده، بلکه درد را دیده و می خواهد از دردهای جامعه اش بنویسد. از رنجهای مردمی که نجیبانه سکوت کرده اند و اگر هم امید به درمان نیست مرهمی باشد بر زخم های عمیقشان. می خواهد صدای کسانی باشد که اصحاب قدرت تریبون را از آنان گرفته اند و سالهاست بانگ جاه طلبی و میل به قدرت سر داده اند.

کاش روزی همه بدانند که خبرنگار نمی خواهد چیزهایی را بنویسد که به او دیکته می شود. مدیران عزیز! خبرنگار روابط عمومی شما نیست، پاسخ روشن می خواهد نه دیکته ای از پیش نوشته شده. استقلال خبرنگار تنها چیزی است که او دارد و آن را فدای هیچ چیز دیگری نمی کند. چه اگر استقلال او را بگیرید می شود چیزی شبیه روابط عمومی، می شود یک عنصر راکد، تبدیل می شود به کسی که دیگر نه تاثیری بر جامعه دارد و نه تاثیری از جامعه می گیرد. در حالی که خبرنگار باید از محیط اطراف و بدنه جامعه اش تاثیر بگیرد و بر تصمیم گیران و مسئولان تاثیر بگذارد.

امروز برخی تاب نقد و بیان حقایق را ندارند، هر انتقادی را به چشم قصد و غرض می بینند و هر صدای بلند و فریادی را خاموش می کنند. اما جامعه تشنه ی حقیقت است و من امیدوارم روزی در بدنه اجتماع ما افرادی چنان لایق و شایسته تکیه بر مسندهای مدیریتی بزنند که بدون برنامه و جز در راه خیر و صلاح مردم و جامعه عمل نکنند. و امید که روزی همه ی افراد مرتبط با حوزه رسانه، چه دولتی ها و چه غیردولتی ها بدانند که جایگاه یک خبرنگار کجاست.

*خبرنگار