"خاطرات تدریس"/دانش آموزی که طبیبم شد

سال قبل حدود ساعت ۲ نیمه شب بود که به همراه یک خانم بیماری که حالش خیلی بد بود به یکی از بیمارستانهای شیراز رفتم.

پرستاران با دیدن وضعیت وخیم بیمار، پزشک متخصص را که گویا درمنزل و درحال استراحت بود را برای معاینه بالینی تلفنی دعوت کردند.

 یکساعت بعد خانم دکتر وارد بخش اتفاقات شد و با راهنمایی پرستاران درکنار تخت بیمار قرار گرفت اما قبل از معاینه بیمار چشمش به من افتاد و گفت: سلام خانم توسلی وبطرفم امد، سعی می کرد که دستانم را ببوسد من که مات و مبهوت شده بودم ضمن ممانعت ازبوسیدن دستانم گفتم: ببخشید خانم دکتر، شما از کجا مرا می شناسید؟

گفت: من (دکتر عاطفه ...) هستم گفتم: این رامی دانم نامتان روی اتیکت شما نوشته شده، من را از کجا می شناسید؟ و در همین هنگام به بیمار اشاره کردم که وضعیت وخیمی دارد.

 پس از معاینه و دستورات لازم به پرستاران باز بطرفم آمد وگفت: خانم توسلی شما معلم کلاس اول، دوم وسوم من در روستای .... شهرستان دیر بوده اید.

 ولی باز نشناختم. گفت: یادتون نمیاد؟ من سال ۵۷ اولین روزی که به مدرسه آمدم، وقتی که شما متوجه شدید که چشمانم ضعیف است، بامشورت با مادرم مرا باخودتون به شهر وپیش چشم پزشک بردید وچشم پزشک برایم عینک تجویز کرد.

 ولی من خجالت می کشیدم که دربین همکلاسی ها عینک بزنم اما شما برای تشویق وخجالت نکشیدن من گفتید: دخترم، عاطفه جان شما هروقت عینک به چشمهایت می زنید مثل خانم دکترها می شوی ودرتمام مدت سه سال تحصیل  مرا دکتر عاطفه صدا می کردید.

همین دکتر عاطفه گفتن شما مرا تشویق کرد که به علم پزشکی علاقه مند شوم وحالا فوق تخصص بیماریهای زنان وزیمان وفلوشیپ نازائی هستم.

 باشنیدن این جملات بسیار خو‌شحال شدم وبیادم آمد که درمهرماه سال ۵۷  پس از فراغت از دانشسرای تربیت معلم واستخدام دراداره کل اموزش وپرورش استان بوشهر دریکی از روستاهای شهرستان دیر مشغول تدریس شدم که از همان بدو ورو متوجه شدم آن دختر بچه درهنگام نوشتن خیلی چشمانش را به کتاب نزدیک می کند.

 وقتی این موضوع را به مادرش گفتم گفت: پدرش ماهیگیر است وهمیشه در دریا است ومن هم نه قدرت به شهر بردن دخترم را دارم ونه هزینه آن را که من با گرفتن اولین حقوقم آن دختر بچه را به بوشهر وپیش چشم پزشک بردم.

 این خاطره اولین سال تدریس من است  که خانم دکتر آن را برایم زنده کرد./ص

زهرا توسلی- معلم بازنشسته 

 

"خاطرات تحصیل"/ پیچیدن بوی نارنگی در آخر کلاس
ایام دانشگاه خیلی خاطره دارم ولی مدرسه نه زیاد دانشگاه ام شیراز بود پیش مادربزرگم زندگی میکردم.

 

چون من اهل درس خواندن نبودم هرچی سرکلاس یاد گرفته بودم اگر سر کلاس گوش نمی دادم بعدش با مشکل برمی خوردم و حاضر هم نبودم یادش بگیرم.

 

چون سختم بود بخاطر همین همیشه ردیف جلو می نشستم یک ترم که صندلی جلو بودم چون سوال می کردم و استاد مجبور بود سوال های جدید منو پاسخ بده بچه ها خسته می شدند و می گفتند کاری می کنی ک استاد سخت بگیره.

بخاطر همین از ترم بعد منو بردند ردیف آخر کلاس و شیطنت های ما شروع شد. همیشه کاری می کردم ک کلاس رو هوا بود.

 

چون ردیف آخر حوصله ام سر می رفت، تو زمستان و هوای برفی صبح، کلاس ریاضی داشتیم. منم کیفم پر نارنگی کردم و بردم سر کلاس. اخر کلاس نشسته بودم شروع کردم پخش کردن بین بچه های ردیف اخر و  به پوست کندن نارنگی ها ...

بوش تو کلاس پخش شده بود و استاد توش مونده بود که چی هست که یهویی نگاهش به من افتاد که دهنم پر هست.

گفت راوند بلند شو بیا پای تابلو و دوتا سوال سخت و خارج درس داد. گفت: حل کن یا دونمره کم می کنم .خلاصه من یکیش را حل کردم و باز هم دونمره کم شد./ص

زهرا راوند- مدیر شرکت راوند پوشان

«شما معلمان و والدین  محترم می توانید جهت ارسال خاطرات تدریس خود یا تحصیل فرزندانتان، بهترین خاطره خود را به همراه عکس به دفتر نشریه اتحاد جنوب تحویل یا به شماره واتس آپ و تلگرام 09398733067 و09010788473  و یا ایمیل ettehadkhabar@gmail.com  ارسال نمایید تا درپایگاه خبری اتحادخبر و هفته نامه  اتحادجنوب نشر و چاپ شود.»