مهراب شاد

همه ی صاحب نظران اقتصادی و اجتماعی بر اين باورند كه پيشرفت جامعه در گرو نيروی انسانی كارآمد است. نيروی انساني فارغ از جنسيت، فقط انسان، نه زن و نه مرد.
حضور زنان شاغل می تواند باعث پويايی بيشتر جامعه بشود، اين در حالی است كه زنان نیز در این میان بايد احساس امنيت شغلی كنند؛ نبود امنيت باعث می شود كه شخص نتواند به شکل دلخواه توانايی های خود را عرضه كند. نداشتن امنيت يعنی احساس ترس، نداشتن تمركز، نگرانی های شغلی و... که هر كدام می تواند سبب شود شخص دچار عدم تمركز شود و نتواند توانايی های خود را بروز دهد.
البته وجود امنيت در محيط كار برای زنان فقط مربوط به كشورهای در حال توسعه نيست بلكه در بيشتر كشورهای جهان وجود دارد، نه سلسله ی جديدی است و نه مربوط به كشور يا فرهنگ خاصی می شود بلكه روز افزون بودن آن در جامعه ی ما است كه نگران كننده شده است.

وقتی شخص امنيت روحی روانی نداشته باشد -كه خود می تواند زير شاخه امنيت اجتماعی باشد- می تواند باعث بروز برخی اختلالات بشود. در جامعه ای كه مردها فضای کاری آن را شكل می دهند زن دچار احساس خودکم بینی می شود به گونه ای که بنيان خانواده دچار سستی و تزلزل می شود و بدون شک در اثر این جریان جامعه نیز دچار مشكل می شود. در اين ميان دختران و زنانی كه به دليل مشكلات اقتصادی و يا برای داشتن استقلال مجبور به كار كردن می شوند بيشتر در معرض خطر قرار می گيرند -اگر نابرابری حقوق زنان و مردان را هم جزء دغدغه زنان بدانيم پس زنان در محيطی پر از تنش مشغول به كار می شوند كه این منجر به پائين آمدن كاركرد زنان می شود.

اينكه بتوانيم در جامعه پيشرفته زندگی كنيم مستلزم اين است كه بپذيريم زن هم جزئی از نيروی انسانی جامعه است و در پیشبرد اهداف جامعه نقش پررنگی دارد. تا كي با نگاهي تحقير اميز به زنان جامعه خود نگاه كنيم؛ زنان خانواده من و شما! آيا يكي از دلايل فساد جامعه نگاه به زن بودن فرد و حقوق نابرابر زنان به ناحق نيست؟
گويي ما هر چه به جلوتر مي رويم شكننده تر مي شویم و هيچ به اطراف خود نگاه نمي كنيم، گويي خانواده خود را هم نمي بينيم و فقط زير پاي خود را نظاره می کنیم. نگاه جنسي به زنان در شرايطي كه آمار طلاق به شكل سرسام اوري افزایش یافته است آينده اين جامعه را هم نابود مي كند! به راستی چرا به اهميت موضوع نمی نگريم؟ همين زنان و دختران آيندگان اين سرزمين را مي سازند ولي در چه شرايطي! شرايط هميشه در خط قرمز ماندن ... و ما آنان را طوري هدايت مي كنیم كه هيچ راه نجاتي نه براي خود آنان و نه برای فرزندانشان باقی نمي گذاريم!

در اين شرایط فقر اقتصادي و فساد جامعه اگر حقوق زنان نابرابر باشد جامعه به چه سمتی مي رود؟ آيا اين بحران مثل بحران آب است؟ یا دیگر بحران های پیش رو؟ از نسل آينده اي كه ايران به خود مي بيند با مادراني كه هميشه در خطر و تحقير بوده اند چه انتظاري ميتوان داشت؟

دردناک است که در شهر من زنان به كارگري بر سر مزاع بپردازند ولي حقوق آنان نصف مردان و يا خيلي كمتر از نصف باشد! بر چه اساسي ما اين تبعيض ها را تحمل مي كنیم؟
از يک جائی بايد با این نابرابری ها مقابله كرد، نابرابري هائی كه هر روز در كشور به دلیل فقر اقتصادي و نگاه جنسيتي و نياز يک زن اتفاق می افتد. نیازی كه روز بروز جامعه زنان را بیشتر به سمت گمراهی سوق می دهد و مثل يک توده ی سرطانی بزرگ و بزرگ تر مي شود. براي نجات ايران و بانوان ايراني بايد از يك جائی شروع كرد.

سوال بزرگ اينجاست که چرا حقوق زن كه می تواند امنيت او را در اجتماع تامين كند نابرابر است؟؟ و چرا هیچ گاه درصدد رفع این نابرابری های بدون توجیه برنیامده ایم؟ کما اینکه در بسیاری از میادین شغلی زنان نیز همپای مردان و با توانایی های یکسان و یا گاه بیشتر از مردان مشغول به کار و فعالیت هستند و این نابرابری می تواند سبب شود زن از ایفای نقش اجتماعی و اقتصادی خود بازبماند. /م